Sanatkumāra’s Bhāgavata Tantra: Tattvas, Māyā-Bonds, Embodiment, and the Necessity of Dīkṣā

Verse 1

शौनक उवाच । सूत साधो चिरं जीव सर्वशास्त्रविशारदः । यत्त्वया पायिता विद्वन्वयं कृष्णकथामृतम् ॥ १ ॥

சௌனகர் கூறினார்—ஓ சாதுவான சூதரே! நீர் நீண்ட ஆயுளுடன் வாழ்க; எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ந்தவர். ஓ பண்டிதரே, நீர் எங்களுக்கு ஸ்ரீகிருஷ்ணக் கதாமிருதத்தைப் பருகச் செய்தீர்.

Verse 2

श्रुत्वा तु मोक्षधर्मान्वै नारदो भगवत्प्रियः । सनंदनमुखोद्गीतान्किं पप्रच्छं ततः परम् ॥ २ ॥

சனந்தனரின் வாயிலிருந்து பாடப்பட்ட மோக்ஷதர்மங்களை கேட்ட பின், பகவானுக்கு பிரியமான நாரதர் அதன் பின் என்ன கேட்டார்?

Verse 3

मानसा ब्रह्मणः पुत्राः सनकाद्या मुनीश्वराः । चरंति लोकानन्तसिद्धा लोकोद्धरणतत्पराः ॥ ३ ॥

பிரம்மாவின் மனப்பிறந்த புதல்வர்கள்—சனகர் முதலிய முனிவர்தலைவர்கள்—முடிவில்லா சித்திகளுடன் உலகங்களில் உலாவி, உயிர்களின் உயர்வும் விடுதலையும் நோக்கி எப்போதும் முயல்கின்றனர்.

Verse 4

नारदोऽपि महाभाग नित्यं कृष्णपरायणः । तेषां समागमे भद्रा का कथा लोकपावनी ॥ ४ ॥

ஓ மகாபாக்யவானே! நாரதரும் எப்போதும் கிருஷ்ணபராயணர். ஓ பத்ரே, அந்த முனிவர்கள் கூடும் போது உலகங்களைத் தூய்மைப்படுத்தும் எந்தப் புனிதக் கதை உரைக்கப்படுகிறது?

Verse 5

सूत उवाच । साधु पृष्टं महाभाग त्वया लोकोपकारिणा । कथयिष्यामि तत्सर्वं यत्पृष्ट नारदर्षिणा ॥ ५ ॥

சூதர் கூறினார்—ஓ மகாபாக்யவானே! உலக நலன் கருதி நீர் நல்ல கேள்வி கேட்டீர். நாரத முனிவர் கேட்ட அனைத்தையும் நான் முழுமையாக உரைப்பேன்.

Verse 6

श्रुत्वा सनंदनप्रोक्तान्मोक्षधर्मान्सनातनान् । नारदो भार्गवश्रेष्ठ पुनः पप्रच्छ तान्मुनीन् ॥ ६ ॥

சனந்தனர் உரைத்த சனாதன மோக்ஷதர்மங்களை கேட்டபின், ஓ பார்கவசிரேஷ்டா, நாரதர் மீண்டும் அந்த முனிவர்களை வினவினார்।

Verse 7

नारद उवाच । सर्वदेवेश्वरो विष्णुर्वेदे तंत्रे च कीर्तितः । समाराध्यः स एवात्र सर्वैः सर्वार्थकांक्षिभिः ॥ ७ ॥

நாரதர் கூறினார்—அனைத்து தேவர்களுக்கும் ஈசனான விஷ்ணு வேதங்களிலும் தந்திரங்களிலும் போற்றப்படுகிறார். ஆகவே இவ்வுலகில் எல்லா நற்குறிக்கோள்களையும் நாடுவோர் அவரையே முறையாக ஆராதிக்க வேண்டும்।

Verse 8

कैर्मंत्रैर्भगवान्विष्णुः समाराध्यो मुनीश्वराः । के देवाः पूजनीयाश्च विष्णुपादपरायणैः ॥ ८ ॥

ஓ முனீஸ்வரர்களே, எந்த மந்திரங்களால் பகவான் விஷ்ணுவை முறையாக ஆராதிக்க வேண்டும்? மேலும் விஷ்ணுவின் பாதங்களில் பராயணமானோர் எந்த தேவர்களை வணங்கத் தக்கவர்களாகக் கருத வேண்டும்?

Verse 9

तंत्रं भागवतं विप्रा गुरुशिष्यप्रयोजकम् । दीक्षणं प्रातराद्यं च कृत्यं स्याद्यत्तदुच्यताम् ॥ ९ ॥

ஓ விப்ரர்களே, குரு-சிஷ்ய உறவும் முறையும் நிலைநிறுத்தும் பாகவத தந்திரத்தை—அதாவது தீக்ஷை மற்றும் காலை முதலான நித்யகர்மங்களை—அருள்கூர்ந்து விளக்குங்கள்।

Verse 10

यैर्मासैः कर्मभिर्यैर्वा जप्यैर्होमादिभिस्तथा । प्रीयेत परमात्मा वै तद्ब्रूत मम मानदाः ॥ १० ॥

எந்த மாதங்களில், எந்த கர்மங்களால், எந்த ஜபங்களால்—மேலும் ஹோமம் முதலான விதிகளால்—பரமாத்மா மகிழ்வார் என்பதை, ஓ மதிப்பளிக்கும் மகாத்மர்களே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்।

Verse 11

सूत उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य नारदस्य महात्मनः । सनत्कुमारो भगवानुवाचार्कसमद्युतिः ॥ ११ ॥

சூதர் கூறினார்—மகாத்மா நாரதரின் இவ்வசனங்களை கேட்டபின், சூரியன் போன்ற ஒளியுடைய பகவான் சனத்குமாரர் உரைத்தார்।

Verse 12

सनत्कुमार उवाच । श्रृणु नारद वक्ष्यामि तंत्रं भागवतं तव । यज्ज्ञात्वाऽमलया भक्त्या साधयेद्विष्णुमव्ययम् ॥ १२ ॥

சனத்குமாரர் கூறினார்—நாரதா, கேள்; உனக்குப் பகவதத் தந்திரத்தை உரைக்கிறேன். அதை அறிந்தால், மாசற்ற பக்தியால் அழியாத விஷ்ணுவை அடையலாம்।

Verse 13

त्रिपदार्थं चतुष्पादं महातंत्रं प्रचक्षते । भोगमोक्षक्रियाचर्याह्वया पादाः प्रकीर्तिताः ॥ १३ ॥

மகாதந்திரம் மூன்று பிரதான நோக்கங்களும் நான்கு பாதங்களும் உடையது எனக் கூறப்படுகிறது. அவை ‘போகம்’, ‘மோட்சம்’, ‘கிரியா’, ‘சர்யா’ எனப் புகழப்படுகின்றன।

Verse 14

पादार्थास्तु पशुपतिः पशुपाशास्त्रय एव हि । पतिस्तत्र शिवोह्येको जीवास्तु पशवः स्मृताः ॥ १४ ॥

அடிப்படைப் பொருள்கள் மூன்றே—பசுபதி, பசு, பாசம். அவற்றில் ஒரே பதி சிவன்; ஜீவர்கள் ‘பசு’ என நினைக்கப்படுகின்றனர்।

Verse 15

यावन्मोहादिसंयोगाः स्वरूपाबोधलक्षणाः । तावत्पशुत्वमेतेषां द्वैतवत्पश्य नारद ॥ १५ ॥

மோகம் முதலியவற்றின் சேர்க்கை—தன் உண்மை இயல்பை அறியாமையின் குறி—எவ்வளவு காலம் நீடிக்கிறதோ, அவ்வளவு காலம் இவர்களுக்கு ‘பசுத்துவம்’ நிலைக்கும். நாரதா, இதை இருமை எனக் காண்।

Verse 16

पाशाः पंचविधास्त्वेषां प्रत्येकं तेषु लक्षणम् । पशवस्त्रिविधाश्चापि विज्ञाताः कलसंज्ञिकाः ॥ १६ ॥

இவற்றில் ‘பாசம்’ ஐந்து வகை; ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்த இலக்கணம் கூறப்பட்டது. ‘பசு’ (அர்ப்பணம்/ஆஹுதி) மூன்று வகை என்றும், அவை ‘கலச’ என்ற பெயரால் அறியப்படுகின்றன॥

Verse 17

तलपाकलसंज्ञश्च सकलश्चेति नामतः । तत्राद्यो मलसंयुक्तो मलकर्मयुतः परः ॥ १७ ॥

அவை பெயரால் ‘தலபாககலசஞ்ஞ’ மற்றும் ‘சகல’ எனப்படும். இதில் முதலாவது மலம் (அசுத்தம்) சேர்ந்தது; இரண்டாவது மலம் சார்ந்த கர்மங்களுடன் இணைந்தது என்று கூறப்படுகிறது॥

Verse 18

मलमायाकर्मयुतस्तृतीयः परिकीर्तितः । आद्यस्तु द्विविधस्तत्र समासकलुषस्तथा ॥ १८ ॥

மூன்றாவது மலம், மாயை, கர்மம் ஆகியவற்றுடன் இணைந்தது என்று அறிவிக்கப்படுகிறது. மேலும் அந்தக் கருத்தில் முதலாவதும் இருவகை—‘சமாச’ (கலந்தது) மற்றும் அதுபோல மாசுபட்டது—என்று கூறப்படுகிறது॥

Verse 19

असमासमलश्चेति द्वितीयोऽपि पुनस्तथा । पक्वापक्वमलेनैव द्विविधः परिकीर्तितः ॥ १९ ॥

இரண்டாவதும் ‘அசமாச-மலம்’ என்று அழைக்கப்படுகிறது. அதுவும் மீண்டும் ‘பக்வ’ மற்றும் ‘அபக்வ’ மலம் என்ற வேறுபாட்டினாலேயே இருவகை என்று கூறப்படுகிறது॥

Verse 20

शुद्धेऽध्वनि गतावेतौ विज्ञानप्रलयाकलौ । कलादितत्त्वनियतः सकलः पर्यटत्ययम् ॥ २० ॥

இந்த இரண்டும்—விஞ்ஞான-கலா மற்றும் பிரளய-கலா—தூய பாதையில் நுழைந்தபோது, கலா முதலிய தத்துவங்களால் கட்டுப்பட்ட இந்த ‘சகல’ ஜீவன் சம்சாரத்தில் அலைந்து திரிகிறது॥

Verse 21

कर्मानुगशरीरेषु तत्तद्भुवनगेषु च । पाशाः पंच तथा तत्र प्रथमौ मलकर्मजौ ॥ २१ ॥

கர்மத்திற்கேற்ப உண்டாகும் உடல்களிலும், அவை சேர்ந்த பல உலகங்களிலும் ஐந்து ‘பாசங்கள்’ எனப்படுகின்றன. அவற்றில் முதல் இரண்டும் மலம் (அசுத்தம்) மற்றும் கர்மத்தால் பிறந்தவை.

Verse 22

मायेयश्च तिरोधानशक्तिजो बिंदुजः परः । एकोऽप्यनेकशक्तिर्दृक्क्रियाच्छादनकोमलः ॥ २२ ॥

அவன் மாயையால் உண்டானவன்; மறைப்புச் சக்தியிலிருந்து எழுந்தவன்; பிந்துவிலிருந்து பிறந்த பரமத் தத்துவம். ஒருவனாயினும் பல சக்திகளுடையவன்; அறிவு-நோக்கும் செயலும் மென்மையாக மறைக்கப்படுகின்றன.

Verse 23

तुषकंचुकवद्देहनिमित्तं चात्मनामिह । धर्माधर्मात्मकं कर्म विचित्रफलभोगदम् ॥ २३ ॥

இங்கு உடலுடைய ஆத்மாக்களுக்கு உடல் காரணமாக கர்மம் உமி போன்ற வெளிப்பூச்சாக அமைகிறது. அது தர்மமும் அதர்மமும் ஆகிய இயல்புடையது; பலவகை பலன்களின் அனுபவத்தை அளிக்கிறது.

Verse 24

प्रवाहनित्यं तद्बीजांकुरन्यायेन संस्थितम् । इत्येतौ प्रथमौ चाथ मायेयाद्यान् श्रृणुद्विज ॥ २४ ॥

அது ஓட்டமாக நித்தியமானது; விதை-முளை நியாயப்படி நிலைபெற்றது. இவ்விரண்டும் முதல்வை; இனி, ஓ இருபிறப்பனே, மாயையால் உண்டான மற்றவற்றைக் கேள்.

Verse 25

सञ्चिदानंदविभवः परमात्मा सनातनः । पतिर्जयति सर्वेषामेको बीजं विभुः परम् ॥ २५ ॥

சத்-சித்-ஆனந்த வைபவமுடைய சனாதன பரமாத்மாவே அனைவருக்கும் ஒரே ஆண்டவன்; அவரே வெற்றியாளர். அவரே ஒரே விதை (மூலக் காரணம்), பரமமும் அனைத்திலும் நிறைந்த பரம்பொருளும் ஆவார்.

Verse 26

मनस्यति न चोदेति निवृत्तिं च प्रयच्छति । वर्वर्ति दृक्क्रियारूपं तत्तेजः शांभवं परम् ॥ २६ ॥

இது மனத்துள் உணர்கிறது; ஆனால் தூண்டாது; வெளிமுகச் செயலிலிருந்து விலகலை அருள்கிறது. பார்வையும் செயலும் எனும் வடிவாகவே நிலைகொள்கிறது—அதுவே பரம சாம்பவத் தேஜஸ்.

Verse 27

शक्तो मया हरौ भुक्तो पशुगणस्य हि । तच्छक्तिमाद्यामेकांतां विद्रूपाख्यां वदंति हि ॥ २७ ॥

நான் சக்தியளிக்கப்பட்டு, உயிர்களின் கூட்டத்தின் நலனுக்காக ஹரியிடம் பணியமர்த்தப்பட்டேன். அந்த ஆதியாய், ஏகாந்தமான சக்தியே ‘வித்ரூபா’ எனப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 28

तया चोज्जृंभितो बिंदुर्दिक्क्रियात्मा शिवाभिधः । अशेषतत्त्वजातस्य कारणं विभुरव्ययम् ॥ २८ ॥

அவளால் பிந்து விரிந்தது—திசைச் செயல்-சுவபாவமாய் ‘சிவன்’ என அழைக்கப்படுவது. எல்லா தத்துவக் கூட்டத்திற்கும் அவனே எங்கும் நிறைந்த, அழியாத காரணன்.

Verse 29

अस्मिन्निलीना निखिला इच्छायाः शक्तयः स्वकम् । कृत्यं कुर्वंति तेनेदं सर्वानुग्राहकं मुने ॥ २९ ॥

இதிலேயே இச்சா-சக்திகளின் அனைத்தும் லயித்து தத்தம் பணிகளைச் செய்கின்றன. ஆகவே, முனிவரே, இது அனைவருக்கும் அருளளிப்பதும் ஆதாரமுமாகிறது.

Verse 30

चिज्जडानुग्रहार्थाय यस्य विश्वं सिसृक्षतः । आद्योन्मेषोऽस्य नादात्मा शांत्यादिभुवनात्मकः ॥ ३० ॥

சித்தும் ஜடமும்—இரண்டிற்கும் அருள்புரிய அவர் உலகை படைக்க விரும்பும் போது, அவரின் முதல் அசைவு ‘நாத’மாக வெளிப்படும்—சாந்தி முதலிய புவனங்களின் வடிவமாய்.

Verse 31

तच्छक्तितत्त्वं विप्रेंद्र प्रोक्तं सावयवं परम् । ततो ज्ञानक्रियाशक्त्योस्तथोत्कर्षापकर्षयोः ॥ ३१ ॥

ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! அவயவங்களுடன் கூடிய அந்த பரம சக்தித் தத்துவம் விளக்கப்பட்டது. இனி ஞான-சக்தி, கிரியா-சக்தி மற்றும் அவற்றின் உயர்வு-தாழ்வு (படிநிலை) கூறப்படுகிறது.

Verse 32

प्रसरश्चाप्यभावेन तत्त्वं चैतत्सदाशिवम् । दृक्शक्तिर्यत्र न्यग्भूता क्रियाशक्तिर्विशिष्यते ॥ ३२ ॥

பிரசாரம் (வெளிப்புற விரிவு) இல்லாதபோது இந்தத் தத்துவம் ‘சதாசிவம்’ எனப்படுகிறது. அங்கே த்ருக்-சக்தி (தூய தரிசன சக்தி) கீழ்நிலையாகி, கிரியா-சக்தி மேலோங்குகிறது.

Verse 33

ईश्वराख्यं तु तत्तत्त्वं प्रोक्तं सर्वार्थकर्तृकम् । यत्र क्रिया हि न्यग्भूता ज्ञानाख्योद्रेकमश्नुते ॥ ३३ ॥

அத்தத்துவமே ‘ஈஸ்வர-தத்துவம்’ எனப் போதிக்கப்படுகிறது—அனைத்து பயன்களையும் நிறைவேற்றும் காரணம். அங்கே கிரியா கீழ்நிலையாக, ஞானத்தின் மேலோக்கம் வெளிப்படுகிறது.

Verse 34

तत्तत्त्वं चैव विद्याख्यं ज्ञानरूपं प्रकाशकम् । नादो बिंदुश्च सकलः सदाख्यं तत्त्वमाश्रितौ ॥ ३४ ॥

அதே தத்துவம் ‘வித்யா’ எனப்படுகிறது—ஞானரூபமான ஒளிவிடும் வெளிப்படுத்தி. நாதம், பிந்து, சகலம் ஆகியவை ‘சதா’ எனப்படும் தத்துவத்தில் நிலைபெற்றுள்ளன.

Verse 35

विद्येशाः पुनरैशं तु मंत्रा विद्याभिधं पुनः । इमानि चैव तत्त्वानि शुद्धाध्वेति प्रकीर्तितम् ॥ ३५ ॥

மீண்டும், வித்யேசர்கள் ஈசப் பிரதேசத்துக்குரியவர்கள் எனச் சொல்லப்படுகின்றனர்; மந்திரங்களும் ‘வித்யா’ என்றே அழைக்கப்படுகின்றன. இத்தத்துவங்களே ‘சுத்தாத்வா’—தூய பாதை—என்று போற்றப்படுகின்றன.

Verse 36

साक्षान्निमित्तमीशोऽत्रेत्युपादानसबिंदुराट् । पंचानां कालराहित्याक्रमो नास्तीति निश्चितम् ॥ ३६ ॥

இங்கே பகவான் ஈசுவரனே நேரடியான நிமித்தக் காரணம்; அவரே உபாதானக் காரணத்திற்கும் அரசன், மூலப் பிந்து. ஐந்து தத்துவங்கள் காலத்திற்கப்பாற்பட்டவை; ஆகவே அவற்றில் வரிசை இல்லை—என்று உறுதி.

Verse 37

व्यापारवसतो ह्येषां विहिता खलु कल्पना । तत्त्वं वस्तुत एकं तु शिवाख्यं चित्रशक्तिकम् ॥ ३७ ॥

இவற்றின் வகைப்பாடு அவரவர் செயல்பாடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு அமைக்கப்பட்டது; ஆனால் தத்துவத்தில் உண்மை ஒன்றே—‘சிவ’ என அழைக்கப்படும், பலவகை சக்திகளால் நிறைந்தது.

Verse 38

शक्तं यां वृत्तिभेदात्तुविहिताः खलु कल्पनाः । चिज्जडानुग्रहार्थाय कृत्वा रूपाणि वै प्रभुः ॥ ३८ ॥

விருத்தி வேறுபாடுகளால் அதே சக்தியைப் பற்றியே இக்கற்பனைகள் நிறுவப்பட்டன. பிரபு சைதன்யமும் ஜடமும் இரண்டிற்கும் அருள் செய்ய பல வடிவங்களை ஏற்கிறார்.

Verse 39

अनादिमलरुद्धानां कुरुतेऽनुग्रहं चिताम् । मुक्तिं च विश्वेषां स्वव्यापारे समर्थेताम् ॥ ३९ ॥

ஆதியற்ற மாசுகளால் தடுக்கப்பட்ட சித்தங்களுக்கு அவர் அருள் செய்கிறார்; தமது தெய்வீக செயலாற்றலால் எல்லா உயிர்களுக்கும் விடுதலை அளிக்க முழுமையாக வல்லவர்.

Verse 40

विधत्ते जडवर्गस्य सर्वानुग्राहकः शिवः । शिवसामान्यरूपो हि मोक्षस्तु चिदनुग्रहः ॥ ४० ॥

அனைவருக்கும் அருள்புரியும் சிவன் ஜடவகுப்பினரெல்லோருக்கும் கருணை அளிக்கிறார். மோட்சம் பொதுவாக சிவஸ்வரூபமே; ஆனால் குறிப்பாக மோட்சம் தூய சைதன்யத்தின் அருளே.

Verse 41

सोऽनादित्वात्कर्मणो हि तत्तद्भोगं विना भवेत् । तेनानुग्राहकः शम्भुस्तद्भुक्त्यै प्रभुर्व्ययः ॥ ४१ ॥

கர்மம் ஆதியற்றது; ஆகவே அதற்குரிய பலனை அனுபவிக்காமல் இருந்தால் அது நிலைத்தே இருக்கும். எனவே அழிவற்ற ஆண்டவன் சம்பு கருணையுடன் துணைநின்று, ஜீவனை அந்த கர்மபலங்களை அனுபவித்து தீரச் செய்கிறான்.

Verse 42

कुरुते सूक्ष्मकरणभुवनोत्पत्तिमंजसा । कर्त्तोपादानकरणैर्विना कार्ये न दृश्यते ॥ ४२ ॥

இது நுண்ணிய கருவிகளும் உலகங்களும் தோன்றுவதை எளிதில் விளக்குகிறது; ஆயினும் எந்தச் செயலிலும் செய்பவன், பொருட்காரணம், கருவிக்காரணம் இன்றி அது நிகழ்வதாகக் காணப்படாது.

Verse 43

शक्तयः करणं चात्र मायोपादानमिष्यते । नित्यैका च शिवा शक्त्या ह्यनादिनिधना सती ॥ ४३ ॥

இங்கு சக்திகள் செயற்பாட்டு கருவிகளாகக் கூறப்படுகின்றன; மாயை பொருட்காரணமாக ஏற்கப்படுகிறது. ஆயினும் சிவசக்தி ஒன்று, நித்தியம்—உண்மையில் ஆதியற்றதும் அந்தமற்றதும்.

Verse 44

साधारणी नराणां वै भुवनानां च कारणम् । स्वभावान्मोहजननी स्वचिताजनकर्मभिः ॥ ४४ ॥

இந்த சக்தி மனிதரெல்லோருக்கும் பொதுவானது; உலகங்களெங்கும் காரணமாகச் செயல்படுகிறது. தன் இயல்பினாலேயே மயக்கத்தை உண்டாக்குகிறது—தன் மனத்திலிருந்து பிறந்த செயல்களால்.

Verse 45

विश्वी सूक्ष्मा परा माया विकृतैः परत्तु सा । कर्माण्यावेक्ष्य विद्येशो मायां विक्षोभ्य शक्तिभिः ॥ ४५ ॥

அந்த பரம மாயை உலகமெங்கும் பரவி நுண்ணியதாக உள்ளது; ஆனால் வெளிப்பட்ட மாற்றங்களைக் கடந்தும் வேறுபட்டும் நிற்கிறது. உயிர்களின் கர்மங்களை நோக்கி, வித்யேச்வர ஆண்டவன் தன் சக்திகளால் மாயையை அசைக்கிறான்.

Verse 46

विधत्ते जीवभोगार्थं वपूंषि करणानि च । सृजत्यादो कालतत्त्वं नानाशक्तिमयी च सा ॥ ४६ ॥

ஜீவனின் போக அனுபவத்திற்காக (இன்பம்–துன்பம்) அவள் உடல்களையும் கருவிகளான இந்திரியங்களையும் அமைக்கிறாள்; மேலும் ஆதியிலேயே காலத் தத்துவத்தைப் படைக்கிறாள்—பல சக்திகளால் நிறைந்த தேவியே அவள்।

Verse 47

भावि भूतं मवञ्चेदं जगत्कलयते लयम् । सूते ह्यनंतरं माया शक्तिं नियमनात्मिकाम् ॥ ४७ ॥

இந்த உலகம்—வருங்காலமும் கடந்தகாலமும் உடன்—லயத்தை நோக்கிச் செல்கிறது. அதன்பின் உடனே மாயை, ஒழுங்குபடுத்தும் இயல்புடைய தன் சக்தியை வெளிப்படுத்துகிறாள்।

Verse 48

सर्वं नियमयत्येषा तेनेयं नियतिः स्मृता । अनंतरं च सा माया नित्या विश्वविमोहिनी ॥ ४८ ॥

அவள் அனைத்தையும் ஒழுங்குபடுத்தி ஆள்கிறாள்; ஆகவே அவள் ‘நியதி’ என நினைவுகூரப்படுகிறாள். அதன் பின்னர் மாயை—நித்தியமானவள், உலகமெங்கும் மயக்கத்தை உண்டாக்குபவள்।

Verse 49

अनादिनिधना तत्त्वं कलाख्यं जनयत्यपि । एकतस्तु नृणां येन कलयित्वा मलं ततः ॥ ४९ ॥

ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத பரத்தத்துவம் ‘கலா’ எனப்படும் தத்துவத்தையும் உண்டாக்குகிறது; அதனால் ஒரு புறம் மனிதரின் மலம் (அசுத்தம்) அளக்கப்பட்டு பகுக்கப்படுகிறது।

Verse 50

कर्तृशक्तिं व्यंजयति तेनेदं तु कलाभिधम् । कालेन च नियत्योपसर्गतां समुपेतया ॥ ५० ॥

இது கர்த்தൃത്വ சக்தியை வெளிப்படுத்துகிறது; ஆகவே இதற்கு ‘கலா’ என்று பெயர். மேலும் இது காலத்துடன் இணைந்து, நியதியின் உபசர்க நிலை (ஆவரணம்/அடக்கம்) பெற்றுத் தொழில்படுகிறது।

Verse 51

व्यापारं विदधात्येषा भूपर्यंतं स्वकीयकम् । प्रदर्शनाथ वै पुंसो विषयाणां च सा पुनः ॥ ५१ ॥

இந்த சக்தி தன் சொந்தச் செயலைப் பூமியின் எல்லைவரை விரிவாக்கி நடத்துகிறது; மேலும் மனிதனுக்கு இந்திரியப் பொருள்களை வெளிப்படுத்துவதற்காக மீண்டும் செயல்படுகிறது।

Verse 52

प्रकाशरूपं विद्याख्यं तत्त्वं सूते कलैव हि । विद्या त्वावरणं भित्वा ज्ञानशक्तेः स्वकर्मणा ॥ ५२ ॥

ஒளிச் சொரூபமான ‘வித்யா’ எனப்படும் தத்துவமே கலையை உண்டாக்குகிறது; அந்த வித்யா தன் செயலால் ஞானசக்தியை மூடிய ஆவரணத்தை உடைத்து அதை வெளிப்படுத்துகிறது।

Verse 53

विषयान्दर्शयत्येषात्मनांशाकारणं ह्यतः । करोति भोग्यं यानासौ करणेन परेण वै ॥ ५३ ॥

இந்த கரணம் விஷயங்களைப் புலப்படுத்துகிறது; ஆகவே இது ஆத்மாவின் அಂசமாகிய காரணம் எனக் கருதப்படுகிறது. மேலும் உயர்ந்த கரணத்தின் மூலம் அவற்றை அனுபவிக்கத் தகுந்ததாக ஆக்குகிறது।

Verse 54

उद्बुद्धशक्तिः पुरुषः प्रचोद्य महदादिकान् । भोग्ये भोगं च भोक्तारं तत्परं करणं तु सा ॥ ५४ ॥

புருஷன் தன் சக்தி விழித்தெழுந்து (பிரகிருதியை)த் தூண்டும்போது, மகத் முதலிய பரிணாமங்கள் தோன்றுகின்றன; அனுபவிக்கத்தக்க வெளியில் அனுபவம், அனுபவிப்பவன், மற்றும் அதற்கே அர்ப்பணமான கரணங்கள் வெளிப்படுகின்றன—அக்கரணங்களே அவள் (பிரகிருதி) ஆகும்।

Verse 55

भोग्येस्य भोग्यतिर्मासाञ्चिद्व्यक्तिर्भोग उच्यते । सुखादिरूपो विषयाकारा बुद्धिः समासतः ॥ ५५ ॥

அனுபவிக்கத்தக்க பொருளை நோக்கி சித் ‘அனுபவம்’ என வெளிப்படும் வெளிப்பாடே ‘போகம்’ எனப்படுகிறது. சுருக்கமாக, பொருள்-வடிவம் ஏற்ற புத்தி இன்பம் முதலிய ரூபமாகத் தோன்றுவதே போகம் ஆகும்।

Verse 56

भोग्यं भोक्तुश्च स्वेनैव विद्याख्यं करणं तु तत् । यद्यर्कवत्प्रकाशा धीः कर्मत्वाञ्च तथापि हि ॥ ५६ ॥

அனுபவிக்கத்தக்க பொருளுக்கும் அனுபவிப்பவனுக்கும், தன்னுடைய ‘வித்யா’ எனப்படும் புத்தியே கருவியாகும். அந்த அறிவு சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்தாலும், செயல்-ரூபமாக இயங்குவதால் அது கர்மத் தத்துவமாகக் கணிக்கப்படுகிறது.

Verse 57

करणांतरसापेक्षा शक्ता ग्राहयितुं च तम् । संबन्धात्कारणाद्यैस्तद्भोगौत्सुक्येन चोदनात् ॥ ५७ ॥

துணை கருவிகளைச் சார்ந்தே அந்த (அறிவு) சக்தி அந்தப் பொருளை உணரக் கூடியதாகிறது—அதனுடன் உள்ள தொடர்பினால், காரண முதலியவற்றினால், மேலும் அனுபவிக்க வேண்டுமெனும் ஆவலால் எழும் தூண்டுதலினால்.

Verse 58

तञ्चष्टाफलयोगाञ्च संसिद्धा कर्तृतास्य तु । अकर्तृत्वाभ्युपगमे भोक्तृत्वाख्या वृथास्य तु ॥ ५८ ॥

அவனுடைய கர்த்தൃത്വத்தை ஏற்றுக்கொண்டால்தான் விரும்பிய பலன்களுடன் அவனுக்கான தொடர்பு நிலைபெறும். ஆனால் அகார்த்தൃത്വம் ஏற்றால், அவனை ‘போக்தா’ என்று சொல்லுதல் அர்த்தமற்றதாகிவிடும்.

Verse 59

किं च प्रधानचरितं व्यर्थं सर्वं भवेत्ततः । कर्तृत्वरहिते पुंसि करणाद्यप्रयोजके ॥ ५९ ॥

மேலும், புருஷன் கர்த்தൃത്വமற்றவனாகவும் கருவிகள் முதலியவற்றை இயக்குபவனாகவும் இல்லையெனில், பிரதானம் (பிரக்ருதி) சார்ந்த எல்லாச் செயல்பாடுகளும் வீணாகிவிடும்.

Verse 60

भोगस्यासंभवस्तस्मात्स एवात्र प्रवर्तकः । करणादिप्रयोक्तॄत्वं विद्ययैवास्य संमतम् ॥ ६० ॥

அனுபவம் தானாகவே நிகழாது; ஆகவே இங்கே அவனே (புருஷன்) தூண்டுபவன். மேலும், இந்திரிய முதலிய கருவிகளைப் பயன்படுத்தும் அதிகாரமும் அவனுக்கு வித்யையின் வழியே மட்டுமே ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது.

Verse 61

अनंतरं कलारागं सूते भिद्यंगरूपकम् । येन भोग्याय जनिता भिद्यंगे पुरुषे पुनः ॥ ६१ ॥

அதன்பின் ‘கலா-ராகம்’ எனப்படும் பற்றுதல் தோன்றுகிறது; அது அங்கங்களும் செயல்களும் வேறுபடும் வடிவத்தை உருவாக்குகிறது. அதனால் அனுபவிக்கத்தக்க பொருள்களை அனுபவிப்பதற்காக மீண்டும் அங்கவேறுபாடு கொண்ட புருஷன் உண்டாகிறான்.

Verse 62

क्रियाप्रवृत्तिर्भवति तेनेदं रागसंज्ञिकम् । एभिस्तत्त्वैश्च भोक्तृत्वदशायां कलितो यदा ॥ ६२ ॥

செயல் (கிரியா) இயக்கம் தொடங்கும்போது இந்த நிலை ‘ராகம்’ (பற்றுதல்) என அழைக்கப்படுகிறது. மேலும் இத்தத்துவங்களாலேயே ஒருவர் ‘போக்தா-நிலை’ (அனுபவிப்பவன்) ஆக வடிவமைக்கப்படும்போது பந்தம் உறுதியாகிறது.

Verse 63

नित्यस्तदायमात्मा तु लभते पुरुषाभिधाम् । कलैव प्रश्चादव्यक्तं सूते भोग्याय चास्य तु ॥ ६३ ॥

அந்த நித்திய ஆத்மா அந்நிலையில் ‘புருஷன்’ என அழைக்கப்படுகிறான். பின்னர், ஒரு கலையின் வழியாக எனப் போல, அவ்யக்தம் அவனுடைய போகத்திற்காக உலகை வெளிப்படுத்தி அவன் அனுபவப் பொருளாக ஆக்குகிறது.

Verse 64

सप्तग्रंथिविधानस्य यत्तद्गौणस्यकारणम् । गुणानामविभागोऽत्र ह्याधारे क्ष्मादिभागवत् ॥ ६४ ॥

‘ஏழு-கிரந்தி’ எனப்படும் இரண்டாம் நிலை அமைப்பு சொல்லப்படுவதற்குக் காரணம் இதுவே: இங்கு ஆதாரத்தில் குணங்கள் தனித்தனியாகப் பிரிக்கப்படவில்லை; ஆதாரத்தில் மண் முதலிய கூறுகள் தனியே காணப்படாததுபோல்.

Verse 65

आधारोऽपि च यस्तेषां तदव्यक्तं च गीयते । त्रय एव गुणा ह्यषामव्यक्तादेव संभवः ॥ ६५ ॥

அவற்றின் ஆதாரமாக இருப்பதே ‘அவ்யக்தம்’ என்று பாடப்படுகிறது. உண்மையாகவே இந்த மூன்று குணங்களும் அவ்யக்தத்திலிருந்தே தோன்றுகின்றன.

Verse 66

सत्त्वं रजस्तमःप्रख्या व्यापारनियमात्मिका । गुणतो धीश्च विषयाध्यवसायस्वरूपिणी ॥ ६६ ॥

தீ (புத்தி) சத்த்வம், ரஜஸ், தமஸ் என மூவகையாகப் புகழப்படுகிறது. அதுவே உள்ளார்ந்த நிலையில் செயலும் ஒழுங்கும் நடத்தி, குணங்களின்படி விஷயங்களில் தீர்மான-வடிவமாகிறது.

Verse 67

गुणतस्त्रिविधा सापि प्रोक्ता कर्मानुसारतः । महत्तत्तवादहंकारो जातः संरंभवृत्तिमान् ॥ ६७ ॥

அப்பிரகிருதியும் குணங்களின்படி மூவகை எனக் கூறப்படுகிறது; கர்மத்திற்கேற்ப இயங்குகிறது. மகத்தத்துவத்திலிருந்து ‘அஹங்காரம்’ பிறந்து, தன்னை நிலைநிறுத்தும் உந்துதல்-விருத்தியுடன் உள்ளது.

Verse 68

संभोदादस्य विषयः प्राप्नोति व्यवहार्यताम् । सत्त्वा द्विगुणभेदेन स पुनस्त्रिविधो भवेत् ॥ ६८ ॥

அறிவுணர்வினால் அதன் விஷயம் நடைமுறைப் பயன்பாட்டுக்குத் தகுதிபெறுகிறது. மேலும் அந்த ‘சத்த்வம்’ இருவகைப் பிரிவால் பகுக்கப்படும்போது மீண்டும் மூவகையாகிறது.

Verse 69

तैजसो राजसश्चैव तामसश्चेति नामतः । तत्र तैजसतो ज्ञानेंद्रियाणि मनसा सह ॥ ६९ ॥

அவை பெயரால் தைஜஸம், ராஜஸம், தாமஸம் என அழைக்கப்படுகின்றன. அவற்றில் தைஜஸத்திலிருந்து மனத்துடன் கூடிய ஞானேந்திரியங்கள் தோன்றுகின்றன.

Verse 70

प्रकाशान्व यतस्तस्माद्वोधकानि भवन्ति हि । राजसाञ्च क्रियाहेतोस्तथा कर्मेंद्रियाणि तु ॥ ७० ॥

ஒளியின் தொடர்பு இருப்பதால் அவை அறிவை உணர்த்தும் கருவிகளாகின்றன. மேலும் ரஜஸ் செயற்பாட்டின் காரணமாதலால், அதிலிருந்தே கர்மேந்திரியங்கள் தோன்றுகின்றன.

Verse 71

तामसाञ्चैव जायन्ते तन्मात्रा भूतयोनयः । इच्छारूपं च संकल्पव्यापारं तत्र वै मनः ॥ ७१ ॥

தாமஸப் பாங்கிலிருந்து தன் மாத்திரைகளும் பூதயோனிகளும் தோன்றுகின்றன. அந்நிலையில் மனம் இச்சை-ரூபமாகி சங்கல்பச் செயலில் இயங்குகிறது.

Verse 72

द्विधाधिकारि तञ्चित्तं भोक्तृभोगोपपादकम् । बहिः करणभावेन स्वोचितेन यतः सदा ॥ ७२ ॥

அச்சித்தம் இருவகை அதிகாரமுடையது; போக்தாவையும் போக்யத்தையும் நிறுவுகிறது. ஏனெனில் அது எப்போதும் தக்க வெளிக்கருவி (பஹிஃகரணம்) நிலையில் இயங்குகிறது.

Verse 73

इंद्रियाणां च सामर्थ्यं संकल्पेनात्मवृत्तिना । करोत्यंतःस्थितं भूयस्ततोऽन्तः करणं मनः ॥ ७३ ॥

சங்கல்பமும் தன் உள்நிலை வೃತ್ತியும் கொண்டு மனம் இந்திரியங்களின் வலிமையை தன்னுள் சேர்த்து மேலும் தீவிரப்படுத்துகிறது; ஆகவே மனம் ‘அந்தக்கரணம்’ எனப்படுகிறது.

Verse 74

मनोऽहंकारबुद्ध्याख्यमस्त्यन्तः कारणं त्रिधा । इच्छासंरंभबोधाख्या वृत्तयः क्रमतोऽस्य तु ॥ ७४ ॥

அந்தக்கரணம் மூவகை—மனம், அகங்காரம், புத்தி. இதன் வൃത്തிகள் முறையே இச்சை, ஸம்ரம்பம் (முயற்சி), போதம் என அழைக்கப்படுகின்றன.

Verse 75

ज्ञानेंद्रियाणि श्रोत्रं त्वक् चक्षुर्जिह्वा च नासिका । ग्राह्याश्च विषया ह्येषां ज्ञेयाः शब्दादयो मुने ॥ ७५ ॥

ஞானேந்திரியங்கள்—காது, தோல், கண், நாக்கு, மூக்கு. முனிவரே, இவற்றின் கிராஹ்ய விஷயங்கள் சப்தம் முதலியவை என அறியப்பட வேண்டும்.

Verse 76

शब्दस्पर्शरूपरसगन्धाः शब्दादयो मताः । वाक्पाणिपादपायूपस्थास्तु कर्मेंद्रियाण्यपि ॥ ७६ ॥

ஒலி, தொடு, உருவம், சுவை, மணம்—இவை ஒலியாதி ஐந்து விஷயங்கள் எனக் கூறப்படுகின்றன. மேலும் வாக்கு, கை, கால், மலவாயில், உபஸ்தம்—இவையே கர்மேந்திரியங்கள்.

Verse 77

वचनादानगमनोत्सर्गानंदेषु कर्मसु । करणानि च सिद्धिना न कृतिः करणैर्विना ॥ ७७ ॥

பேச்சு, தானம், செல்லுதல், உత్సர்க்கம் (விடுதல்), ஆனந்தம் முதலிய செயல்களில் நிறைவு கரணங்களாலேயே உண்டாகும்; கரணமின்றி செயல் நிகழாது.

Verse 78

दशधा करणैश्चेष्टां कार्यमाविश्य कार्यते । चेष्टंते कार्यमालंब्य विभुत्वात्करणानि तु ॥ ७८ ॥

பத்துவகை கரணங்கள் செயலில் புகுந்தால் செயல் நிறைவேறும். செய்யவேண்டிய காரியத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு கரணங்கள் இயங்கும்; அவை உடலெங்கும் செயலாற்ற வல்லவை.

Verse 79

तन्मात्राणि तु खवायुस्तेजोऽम्भः क्ष्मेति पञ्च वै । तेभ्यो भूतान्येकगुणान्याख्यातानि भवंति हि ॥ ७९ ॥

தன்மாத்திரங்கள் ஐந்தே—ஆகாசம், வாயு, தேஜஸ், நீர், பூமி. இவற்றிலிருந்து நிலைமையான (ஸ்தூல) பூதங்கள் தோன்றி, ஒவ்வொன்றும் தன் தனித்த குணத்துடன் கூறப்படுகின்றது.

Verse 80

इति पञ्चसु शब्दोऽयं स्पर्शो भूतचतुष्टये । रूपं त्रिषु रसश्चैव द्वयोर्गंधः क्षितौ तथा ॥ ८० ॥

ஆக, ஐந்து பூதங்களிலும் ஒலி உள்ளது; நான்கில் தொடு; மூன்றில் உருவம்; இரண்டில் சுவை; மணம் மட்டும் பூமியிலேயே உள்ளது.

Verse 81

कार्याण्येषां क्रमेणैवावकाशो व्यूहकल्पनम् । पाकश्च संग्रहश्चैव धारणं चेति कथ्यते ॥ ८१ ॥

இவற்றின் செயல்கள் வரிசையாகச் சொல்லப்படுகின்றன—இடமளித்தல், ஒழுங்கான அமைப்பாக்கம், பரிபாகம் (மெருகூட்டல்), சங்கிரகம் (தொகுத்தல்), தாரணம் (காத்தல்) ।

Verse 82

आशीतोष्णौ महा वाद्यौ शीतोष्णौ वारितेजसोः । भास्वदग्नौ जले शुक्लं क्षितौ शुक्लाद्यनेकधा ॥ ८२ ॥

மகாவாயு குளிர்-வெப்ப இயல்புகளால் அறியப்படுகிறது; நீரும் தேஜஸ் (அக்னி)மும் குளிர்-வெப்பத்தால் அறியப்படும். அக்னி ஒளிமிக்கது; நீரில் வெண்மை உள்ளது; பூமியில் வெண்மை முதலிய பல குணங்கள் பலவாறு வெளிப்படுகின்றன।

Verse 83

रूपं त्रिषु रसोंऽभः सु मधुरः षड्विधः क्षितौ । गन्धः क्षितावसुरभिः सुरभिश्च प्रकीर्तितः ॥ ८३ ॥

ரூபம் மூன்று பூதங்களில் உள்ளது; ரசம் நீரில் மதுரம் என்று கூறப்படுகிறது; பூமியில் அது ஆறுவகை. கந்தம் பூமியில் இருவகை—துர்நாற்றமும் சுநாற்றமும்—என்று போற்றப்படுகிறது।

Verse 84

तन्मात्रं तद्भूतगुणं करणं पोषणं तथा । भूतस्य तु विशेषोऽयं विशेषरहितं तु तत् ॥ ८४ ॥

தன்மாத்திரம், அதற்குரிய பூதகுணம், கரணம் (இந்திரியம்), மேலும் போஷணம்—இவை பூதத்தின் விசேஷ இலக்கணம்; ஆனால் தன்மாத்திரம் அத்தகைய விசேஷ வேறுபாடுகளற்றது।

Verse 85

इमानि पञ्चभूतानि संनिविष्टानि सर्वतः । पञ्चभूतात्मकं सर्वं जगत्स्थावरजङ्गमम् ॥ ८५ ॥

இந்த ஐந்து மகாபூதங்களும் எங்கும் நிறைந்துள்ளன. அசையும்-அசையாத அனைத்துலகமும் பஞ்சபூதமயமே।

Verse 86

शरीरसंनिविष्टत्वमेषां तावन्निरूप्यते । देहेऽस्थिमांसकेशत्वङ्नखदन्ताश्च पार्थिवाः ॥ ८६ ॥

இப்போது இவைகளின் உடலினுள் உள்ள நிலை கூறப்படுகிறது—உடலில் எலும்பு, மாமிசம், முடி, மேலும் நகம், பல் ஆகியவை ப்ருதிவி (பூமி) தத்துவத்தினவை।

Verse 87

मूत्ररक्तकफस्वेदशुक्रादिषु जलस्थितिः । हृदि पंक्तौ दृशोः पित्ते तेजस्तद्धर्मदर्शनात् ॥ ८७ ॥

மூத்திரம், இரத்தம், கபம், வியர்வை, விந்து முதலியவற்றில் நீர் நிலைகொள்கிறது; இதயம், ஜீரணப் பாதை, கண்கள், பித்தம் இவற்றில் தேஜஸ் (அக்னி) உள்ளது—அதன் இயல்புகள் அங்கே காணப்படுவதால்।

Verse 88

प्राणादिवृत्तिभेदेन वायुश्चैवात्र संस्थितः । वियत्सर्वासु नाडीषु गर्भवृत्यनुषंगतः ॥ ८८ ॥

இங்கே பிராணன் முதலிய செயல்பாட்டு வேறுபாடுகளால் வாயு நிலைகொள்கிறது; மேலும் வியத் (ஆகாசம்) கர்ப்பவிருத்தியுடன் தொடர்புற்று எல்லா நாடிகளிலும் பரவி நிற்கிறது।

Verse 89

प्रयोक्त्यादिमहीप्रांतमेतदंडार्थसाधनम् । प्रत्यात्मनियतं भोगभेदतो व्यवसीयते ॥ ८९ ॥

படைப்பாளன் முதலாகப் பூமியின் கடைசி எல்லை வரை உள்ள இந்த முழு பிரஹ்மாண்ட அண்டம் நோக்கநிறைவேற்றும் கருவியாகும்; ஒவ்வோர் ஆத்மாவிற்கும் அனுபவ வேறுபாட்டின்படி அது நிர்ணயிக்கப்படுகிறது।

Verse 90

तत्त्वान्येवं कलाद्यानि प्रतिपुंनियतानि हि । देहेषु कर्मवशतः सर्वेषु विचरंति हि ॥ ९० ॥

இவ்வாறு கலா முதலிய தத்துவங்கள் ஒவ்வோர் ஜீவனுக்கும் நியமிக்கப்பட்டவை; கர்மத்தின் வலியால் அவை எல்லா உடல்களிலும் சஞ்சரிக்கின்றன।

Verse 91

मायेयश्चैव पाशोऽयं येनावृतमिदं जगत् । अशुद्धाध्वामतो ह्येष धरण्यादिकलावधिः ॥ ९१ ॥

இது மாயையால் உண்டான பாசமே; இதனால் இவ்வுலகம் முழுதும் மறைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆகவே இதை ‘அசுத்த அத்வம்’ என்கிறார்கள்; இது பூமித் தத்துவத்திலிருந்து மேலான கலைகள் வரை விரிந்துள்ளது।

Verse 92

तत्र भूमण्डलस्थोऽसौ स्थावरो जङ्गमात्मकः । स्थावरा गिरिवृक्षाद्या जङ्गमस्त्रिविधः पुनः ॥ ९२ ॥

அங்கே பூமண்டலத்தில் உள்ள படைப்பு இரண்டு வகை—நிலையானது (ஸ்தாவரம்) மற்றும் நகர்வது (ஜங்கமம்). ஸ்தாவரங்கள் மலை, மரம் முதலியவை; ஜங்கமம் மீண்டும் மூன்று வகை எனக் கூறப்படுகிறது।

Verse 93

स्वेदजाश्चांडजाश्चैव तथैव च जरायुजाः । चराचरेषु लक्षाणां चतुराशीतियोनयः ॥ ९३ ॥

சராசர உயிர்களில் எண்பத்திநான்கு லட்ச யோனிகள் உள்ளன என்று கூறப்படுகிறது—வியர்வையால் பிறப்பவை (ஸ்வேதஜ), முட்டையால் பிறப்பவை (அண்டஜ), மேலும் கருப்பையால் பிறப்பவை (ஜராயுஜ)।

Verse 94

भ्रममाणस्तेषु जीवः कदाचिन्मानुषं वपुः । प्राप्नोति कर्मवशतः परं सर्वार्थसाधकम् ॥ ९४ ॥

அந்த நிலைகளில் அலைந்து திரியும் ஜீவன், தன் கர்மவசத்தால் சில சமயம் மனித உடலை அடைகிறது—அது உயர்ந்தது; வாழ்வின் எல்லா உண்மையான இலக்குகளையும் நிறைவேற்ற வல்லது।

Verse 95

तत्रापि भारते खण्डे ब्राह्मणादिकुलेषु च । महापुण्यवशेनैव जनिर्भवति दुर्लभा ॥ ९५ ॥

அதிலும் பாரதக் கண்டத்தில்—பிராமணர் முதலிய குலங்களில்—பிறப்பு மகாபுண்யத்தின் வலியாலேயே கிடைக்கிறது; அது மிக அரிது।

Verse 96

जनिश्च पुंस्त्रियोर्योगः शुक्रशोणितयोगतः । बिंदुरेकः प्रविशति यदा गर्भे द्वयात्मकः ॥ ९६ ॥

ஆண்-பெண் சேர்க்கையால், சுக்கிரமும் ரஜஸும் (மாதவிடாய் இரத்தம்) இணையும் போது கருவுறுதல் உண்டாகிறது. ஒரே பிந்து இருமைத் தன்மையுடைய தத்துவமாக கருப்பையில் புகும் போது கர்ப்பம் நிலைபெறும்.

Verse 97

तदा रजोऽधिके नारी भवेद्रेतोऽधिके पुमान् । मलकर्मादिपाशेन कश्चिदात्मा नियंत्रितः ॥ ९७ ॥

அப்போது ரஜஸ் அதிகமாயின் பெண் குழந்தை பிறக்கும்; ரேதஸ் (சுக்கிரம்) அதிகமாயின் ஆண் குழந்தை பிறக்கும். ஆயினும் ஒரு ஜீவாத்மா மல, கர்மம் முதலிய பாசங்களால் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறான்.

Verse 98

जीवभावं तदा तस्मिन्सकलः प्रतिपद्यते । अथ तत्राहृतैर्मात्रा पानान्नाद्यैश्च पोषितः ॥ ९८ ॥

அப்போது அந்த உடலில் அவன் முழுமையாக ஜீவநிலையை அடைகிறான். பின்னர் தாய் கொண்டு வரும் பானம், உணவு முதலியவற்றால் போஷிக்கப்பட்டு அவன் நிலைத்திருக்கிறான்.

Verse 99

पक्षमासादिकालेन वर्धते वपुरत्र हि । दुःखाद्यः पीडितश्चैवाच्छन्नदेहो जरायुणा ॥ ९९ ॥

இங்கே பதினைந்து நாள், மாதம் முதலிய காலம் செல்லச் செல்ல உடல் வளர்கிறது. துயரம் முதலியவற்றால் அவன் வதைக்கப்படுகிறான்; ஜராயு (கருவுறை) அவன் உடலை மூடிக்கொண்டிருக்கும்.

Verse 100

एवं तत्र स्थितो गर्भे प्राग्जन्मोत्थं शुभाशुभम् । स्मरंस्तिष्टति दुःखात्मापीड्यमानो मुहुर्मुहुः ॥ १०० ॥

இவ்வாறு கருப்பையில் தங்கிய அந்த துயர்மிகு ஆன்மா, முன்ஜென்மத்திலிருந்து வந்த நல்-தீமைகளை நினைத்து, மீண்டும் மீண்டும் வதைக்கப்பட்டவனாய் இருக்கிறான்.

Verse 101

कालक्रमेण बालोऽसौ मातरं पीडयन्नपि । संपीडितो निःसरति योनियंत्रादवाङ्मुखः ॥ १०१ ॥

காலத்தின் ஒழுங்கின்படி அந்தக் குழந்தை, தாய்க்கு வேதனை அளித்தாலும், நெருக்கி அழுத்தப்பட்டு கர்ப்பயந்திரத்திலிருந்து முகம் கீழ்நோக்க வெளிவருகிறது।

Verse 102

क्षणं तिष्ठति निश्चेष्टस्ततो रोदितुमिच्छति । ततः क्रमेण स शिशुर्वर्धमानो दिनेदिने ॥ १०२ ॥

ஒரு கணம் அவன் அசையாமல் நிற்கிறான்; பின்னர் அழ விரும்புகிறான்; அதன் பின் அந்தக் குழந்தை ஒழுங்காக நாள்தோறும் வளர்கிறது।

Verse 103

बालपौगंडभेदेन युवत्वं प्रतिपद्यते । एवं क्रमेण लोकेऽस्मिन्देहिनां देहसंभवः ॥ १०३ ॥

குழந்தைப் பருவம், இளம்பருவம் என்ற தொடர்ச்சியான வேறுபாடுகளால் யௌவனம் அடைகிறான்; இவ்வாறே இவ்வுலகில் உடலுடையோர்க்கு உடல்-பெறுதல் படிப்படியாக நிகழ்கிறது।

Verse 104

मानुषं दुर्लभं प्राप्य सर्वलोकोपकारकम् । यस्तारयति नात्मानं तस्मात्पापतरोऽत्र कः ॥ १०४ ॥

அனைத்து உலகங்களுக்கும் நன்மை செய்ய வல்ல அரிய மனிதப் பிறவியைப் பெற்றும், தன்னைத் தானே (சம்சாரக் கடலிலிருந்து) கரை சேர்க்காதவன்—இங்கே அவனைவிடப் பெரும் பாவி யார்?

Verse 105

आहारश्चैव निद्रा च भयं मैथुनमेव च । पश्वादीनां च सर्वेषां च सर्वेषां साधारणमितीरितम् ॥ १०५ ॥

உணவு, உறக்கம், அச்சம், மைதுனம்—இவை மிருகங்கள் முதலிய அனைத்துயிர்களுக்கும் பொதுவானவை என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 106

चतुर्ष्वेवानुरक्तो यः स मूर्खो ह्यात्मधातकः । मनुष्याणामयं धर्मः रवबंधच्छेदनात्मकः ॥ १०६ ॥

நான்கு குறுகிய நோக்கங்கள்/பொருள்களிலேயே பற்றுடையவன் உண்மையில் மூடன்; தன் ஆத்மாவைத் தானே கொல்லுபவன். மனிதரின் இந்த ‘தர்மம்’—வெற்று ஆரவாரத்தால் உருவான பந்தங்களை வெட்டுவதுதான் அதன் இயல்பு.

Verse 107

पाशबंधनविच्छेदो दीक्षयैव प्रजायते । अतो बंधनविच्छित्त्यै मंत्रदीक्षां समाचरेत् ॥ १०७ ॥

பாசம் போன்ற பந்தத்தை அறுப்பது தீட்சையாலேயே உண்டாகிறது. ஆகவே பந்தம் துண்டிக்க விதிப்படி மந்திரத் தீட்சையை ஏற்க வேண்டும்.

Verse 108

दीक्षाज्ञानाख्यया शक्त्या ह्यपध्वंसितबन्धनः । शुद्धात्मतत्त्वनामासौ निर्वाणपदमश्नुते ॥ १०८ ॥

தீட்சா-ஞானம் எனப்படும் சக்தியால் அவனுடைய பந்தங்கள் முற்றிலும் அழிகின்றன; தூய ஆத்மத் தத்துவத்தில் நிலைபெற்று அவன் நிர்வாணப் பதத்தை அடைகிறான்.

Verse 109

स्वशक्त्यात्मिकया दृष्ट्या शिवं ध्यायति पश्यति । यजते शिवमंत्रैश्च स्वपरेषां हिताय सः ॥ १०९ ॥

தன் உள்சக்தி-சொரூபமான பார்வையால் அவன் சிவனைத் தியானித்து நேரடியாகத் தரிசிக்கிறான்; மேலும் சிவமந்திரங்களால் தன்னுக்கும் பிறருக்கும் நன்மைக்காக வழிபடுகிறான்.

Verse 110

शिवार्कशक्तिदीधित्या समर्थीकृतचिद्दृशा । शिवशक्त्यादिभिः सार्द्धं पश्यत्यात्मगतावृतिः ॥ ११० ॥

சிவன்—சூரியன் போன்ற சக்தியின் பிரகாசத்தால் சித்-தரிசனம் வலுப்பெற்று, அவன் சிவ-சக்தி முதலியோருடன் சேர்ந்து ஆத்மாவிற்குள் புகுந்து அதை மூடியுள்ள மறைகளைக் காண்கிறான்.

Verse 111

अंतःकरणवृत्तिर्या बोधाख्या सा महेश्वरम् । न प्रकाशयितुं शक्ता पाशत्वान्निगडादिवत् ॥ १११ ॥

அந்தக்கரணத்தின் ‘போதம்’ எனப்படும் வ்ருத்தி, பாசப் பந்தத்தால் கட்டுண்டதால், சங்கிலிபோல் மகேஸ்வரனை வெளிப்படுத்த இயலாது।

Verse 112

दीक्षैव परमो हेतुः पाशविच्छेदने पुनः । अतः शास्त्रोक्तविधिना मन्त्रदीक्षां समाचरेत् ॥ ११२ ॥

பாசங்களை அறுப்பதற்கு தீட்சையே பரம காரணம்; ஆகையால் சாஸ்திரம் கூறிய முறையின்படி மந்திரத் தீட்சையை மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 113

दीक्षितस्तंत्रविधिना स्ववर्णाचारतत्परः । अनुष्ठानं प्रकुर्वीत नित्यनैमित्तिकात्मकम् ॥ ११३ ॥

தந்திர விதிப்படி தீட்சை பெற்றும், தன் வர்ணாசாரத்தில் உறுதியாயும் இருப்பவன், நித்யமும் நைமித்திகமும் ஆகிய அனுஷ்டானங்களைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 114

निजवर्णाश्रमाचारान्मनसापि न लंघयेत् । यो यस्मिन्नाश्रमे तिष्ठन्दीक्षां प्राप्नोति मानवः ॥ ११४ ॥

தன் வர்ண-ஆச்ரம ஆச்சாரங்களை மனத்தாலும் மீறக்கூடாது; ஏனெனில் மனிதன் எந்த ஆச்ரமத்தில் நிலைத்திருக்கிறானோ, அதிலேயே தீட்சையைப் பெறுகிறான்।

Verse 115

स तस्मिन्नाश्रमे तिष्ठेत्तद्धर्माननुपालयेत् । कृतान्यपि न कर्माणि बंधनाय भवंति हि ॥ ११५ ॥

அவன் அதே ஆச்ரமத்தில் நிலைத்து, அதன் தர்மங்களைப் பேண வேண்டும்; ஏனெனில் அந்த தர்மத்திற்கேற்பச் செய்த கர்மங்களும் பந்தத்திற்குக் காரணமாவதில்லை।

Verse 116

एकं तु फलदं कर्म मंत्रानुष्ठानसंभवम् । दीक्षितोऽभिलषेद्भोगान्यद्यल्लोकगतानसौ ॥ ११६ ॥

மந்திர அனுஷ்டானத்தின் முறையான சாதனையால் உண்டாகும் கர்மமே உண்மையில் பலன் தருவது. தீக்ஷை பெற்ற சாதகர் எந்த உலகத்திற்குரிய போகங்களையும் விரும்பினால் அவற்றை அடையலாம்.

Verse 117

मंत्राराधनसामर्थ्यात्तद्भुक्त्वा मोक्षमश्नुते । नित्यं नैमित्तिकं दीक्षां प्राप्य यो नाचरेन्नरः ॥ ११७ ॥

மந்திர ஆராதனையின் வல்லமையால் அதன் பலனை அனுபவித்து பின்னர் மோட்சத்தை அடைகிறான். ஆனால் நித்தியமும் நைமித்திகமும் ஆகிய கர்மங்களுக்கான தீக்ஷை பெற்றும் அவற்றைச் செய்யாதவன் கடமையிலிருந்து வழுவுகிறான்.

Verse 118

कंचित्कालं पिशाचत्वं प्राप्यांते मोक्षमश्नुते । तस्मात्तु दीक्षितः कुर्य्यान्नित्यनैमित्तिकादिकम् ॥ ११८ ॥

சில காலம் பிசாசுத் தன்மையை அடைந்தாலும் இறுதியில் மோட்சத்தை அடைகிறான். ஆகவே தீக்ஷை பெற்றவன் நித்திய-நைமித்திக முதலிய கர்மங்களை அவசியம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 119

अनुष्ठानं च तेनास्य दीक्षां प्राप्याऽनुमीयते । नित्यनैमित्तिकाचार पालकस्य नरस्य तु ॥ ११९ ॥

அந்த நித்திய-நைமித்திக ஒழுக்கங்களின் அனுஷ்டானத்தினாலேயே அவன் தீக்ஷை பெற்றவன் என்று ஊகிக்கப்படுகிறது; ஏனெனில் அவ்வொழுக்கங்களைப் பேணும் மனிதனில் தீக்ஷை இருப்பதாகவே கருதப்படுகிறது.

Verse 120

दीक्षावैकल्यविरहात्सद्यो मुक्तिस्तु जायते । तत्रापि गुरुभक्तस्य गतिर्भवति नान्यथा ॥ १२० ॥

தீக்ஷையில் குறைபாடு இல்லையெனில் உடனடியாகவே முக்தி உண்டாகும். ஆயினும் அங்கேயும் உண்மையான கதியாவது குருபக்தனுக்கே; வேறல்ல.

Verse 121

दीक्षया गुरुमूर्तिस्थः सर्वानुग्राहकः शिवः । दृष्टाद्यर्थतया यस्य गुरुभक्तिस्तु कृत्रिमा ॥ १२१ ॥

தீட்சையால் அனைவருக்கும் அருள் வழங்கும் சிவன் குருவின் வடிவிலேயே நிலைகொள்கிறான். ஆனால் காணத்தக்கவும் உலகியலுமான பயன்களுக்காக மட்டும் குருபக்தி இருந்தால் அது செயற்கையானது.

Verse 122

कृतेऽपि विफलं तस्य प्रायश्चित्तं पदे पदे । कायेन मनसा वाचा गुरुभक्तिपरस्य च ॥ १२२ ॥

அவன் எத்தனைச் செயல்கள் செய்தாலும் அவை பயனற்றவையாகின்றன. குருபக்தியில் நிலைத்தவருக்கு உடல், மனம், சொல் ஆகியவற்றால் ஒவ்வொரு அடியிலும் பிராயச்சித்தம் இருக்க வேண்டும்.

Verse 123

प्रायश्चित्तं भवेन्नैव सिद्धिस्तस्य पदे पदे । गुरुभक्तियुते शिष्ये सर्वस्वविनिवेदके ॥ १२३ ॥

அத்தகைய சீடனுக்கு பிராயச்சித்தம் தேவையில்லை; ஒவ்வொரு அடியிலும் அவனுக்கு சித்தி உண்டாகும்—குருபக்தியுடன் அனைத்தையும் அர்ப்பணித்த சீடனுக்கு.

Verse 124

मिथ्याप्रयुक्तमन्त्रस्तु प्रायश्चित्ती भवेद्गुरुः ॥ १२४ ॥

ஆனால் மந்திரம் தவறாகப் பயன்படுத்தப்பட்டால், குருவே பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டியவராகிறார்.