Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 60
Śuka’s Yoga-ascent, the Echo of ‘Bhoḥ’, and the Vaikuṇṭha Vision
बृहदारण्यवेद्याय हृषीकेशाय वेधसे । पुंडरीकनिभाक्षाय क्षेत्रज्ञाय विभासिने ॥ ६० ॥
bṛhadāraṇyavedyāya hṛṣīkeśāya vedhase | puṃḍarīkanibhākṣāya kṣetrajñāya vibhāsine || 60 ||
பிருஹதாரண்யக உபநிஷத்தால் அறியப்படுபவனுக்கும், ஹ்ருஷீகேசன் எனும் இந்திரியங்களின் ஆண்டவனுக்கும், வேதஸ் எனும் படைப்பாளிக்கும் வணக்கம்; தாமரை போன்ற கண்களுடையவனுக்கும் வணக்கம்; க்ஷேத்ரஜ்ஞன் எனும் உள்ளுறை ஆத்மாவுக்கும் வணக்கம்; அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்யும் பிரகாசமானவனுக்கும் வணக்கம்।
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: shanta (peace)
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It gathers key Upaniṣadic and devotional epithets into a single salutation, presenting Viṣṇu as both the inner Self (Kṣetrajña) and the supreme light that reveals all—supporting Mokṣa through knowledge and devotion together.
By praising Viṣṇu through revered names—Hṛṣīkeśa, lotus-eyed, the Radiant One—the verse models nāma-stuti (devotional glorification), a core bhakti practice emphasized in Mokṣa-dharma contexts of the Narada Purana.
The verse primarily reflects Vedānta (Upaniṣadic) grounding rather than a technical Vedāṅga; it points to scriptural pramāṇa by referencing the Bṛhadāraṇyaka as an authority for knowing the Supreme.