Anadhyaya and the Winds: From Vedic Recitation Protocol to Sanatkumara’s Moksha-Upadesha

Verse 1

सनन्दन उवाच । अवतीर्णेषु विप्रेषु व्यासः पुत्रसहायवान् । तूर्ष्णीं ध्यानपरो धीमानेकांते समुपाविशत् ॥ १ ॥

சனந்தனர் கூறினார்—விப்ரர்கள் வந்தடைந்தபின், புதல்வனுடன் கூடிய ஞானமிகு வியாசர் மௌனமாய் தியானத்தில் ஒன்றி, தனிமையான இடத்தில் அமர்ந்தார்।

Verse 2

तमुवाचाशरीरी वाक् व्यासं पुत्रसमन्वितम् । भो भो महर्षे वासिष्ठ ब्रह्मघोषो न वर्तते ॥ २ ॥

அப்போது புதல்வனுடன் இருந்த வியாசரிடம் உடலற்ற ஒரு வாக்கு கூறியது—“ஓ மகரிஷே, ஓ வாசிஷ்டா! இங்கு பிரம்மகோஷம், அதாவது புனித வைதிக ஒலி, நிலவவில்லை.”

Verse 3

एको ध्यानपरस्तूष्णीं किमास्से चिंतयन्निव । ब्रह्मघोषैर्विरहितः पर्वतोऽयं न शोभते ॥ ३ ॥

நீ ஏன் தனியாக மௌனமாய் தியானத்தில் அமர்ந்திருக்கிறாய், எண்ணத்தில் மூழ்கியதுபோல்? பிரம்மகோஷம் இல்லாத இந்த மலை அழகு பெறாது।

Verse 4

तस्मादधीष्व भगवन्सार्द्धं पुत्रेण धीमता । वेदान्वेदविदा चैव सुप्रसन्नमनाः सदा ॥ ४ ॥

ஆகையால், ஓ பகவனே, புத்திமான் மகனுடன் சேர்ந்து வேதங்களைப் பயில்வாயாக; வேதவித்தனுடனும் கூட, எப்போதும் மிகப் பிரசன்னமான அமைதியான மனத்துடன் இருப்பாயாக।

Verse 5

तच्छुत्वा वचनं व्यासो नभोवाणीसमीरितम् । शुकेन सह पुत्रेण वेदाभ्यासमथाकरोत् ॥ ५ ॥

வான்வாணி உரைத்த அந்தச் சொற்களை கேட்டவுடன், வியாசர் தம் மகன் சுகனுடன் சேர்ந்து வேதங்களின் ஒழுங்கான பயிற்சியும் பாராயணமும் தொடங்கினார்।

Verse 6

तयोरभ्यसतोरेवं बहुकालं द्विजोत्तम । वातोऽतिमात्रं प्रववौ समुद्रानिलवीजितः ॥ ६ ॥

ஓ த்விஜோத்தமரே, அவர்கள் இருவரும் இவ்வாறு நீண்ட காலம் பயிற்சி செய்துகொண்டிருக்கையில், கடல்காற்றால் தூண்டப்பட்ட மிகுந்த கடும் புயல் வீசத் தொடங்கியது।

Verse 7

ततोऽनध्याय इति तं व्यासः पुत्रमवारयत् । शुको वारितमात्रस्तु कौतूहलसमन्वितः ॥ ७ ॥

அப்போது வியாசர் தம் மகனைத் தடுத்து, “இது அனத்தியாய காலம்” என்றார். ஆனால் சுகன் ஒரு கணம் தடுக்கப்பட்டாலும் ஆவலால் நிறைந்தவனாக இருந்தான்।

Verse 8

अपृच्छत्पितरं तत्र कुतो वायुरभूदयम् । आख्यातुमर्हति भवान्सर्वं वायोर्विचेष्टितम् ॥ ८ ॥

அங்கே அவன் தந்தையிடம் கேட்டான்—“இந்தக் காற்று எங்கிருந்து எழுந்தது? வாயுவின் எல்லாச் செயல்பாடுகளையும் விளக்கத் தகுதியானவர் நீங்களே.”

Verse 9

शुकस्यैतद्वचः श्रुत्वा व्यासः परमविस्मितः । अनध्यायनिमित्तऽस्मिन्निदं वचनमब्रवीत् ॥ ९ ॥

சுகரின் இவ்வசனங்களை கேட்டவுடன் வியாசர் மிகுந்த வியப்புற்றார்; மேலும் அனத்தியாயம் (வேதஅధ్యயனத் தடை) என்ற இச்சமயத்தில் அவர் இவ்வுரையை உரைத்தார்.

Verse 10

दिव्यं ते चक्षुरुत्पन्नं स्वस्थं ते निश्चलं मनः । तमसा रजसा चापि त्यक्तः सत्ये व्यवस्थितः ॥ १० ॥

உனக்குள் தெய்வீகக் காட்சி எழுந்துள்ளது; உன் மனம் நலமுடன் அசையாமல் நிலைத்துள்ளது. தமஸ், ரஜஸ் ஆகியவற்றையும் நீக்கி நீ சத்தியத்தில் நிலைபெற்றாய்.

Verse 11

तस्यात्मनि स्वयं वेदान्बुद्ध्वा समनुचिंतय । देवयानचरो विष्णोः पितृयानश्च तामसः ॥ ११ ॥

தன் ஆத்மாவிலேயே வேதங்களை உணர்ந்து அவற்றை நன்கு தியானிப்பவன், விஷ்ணுவை நோக்கி அழைக்கும் தேவயானப் பாதையைப் பின்பற்றுவான்; பித்ருயானம் தாமஸப் போக்குடையது.

Verse 12

द्वावेतौ प्रत्ययं यातौ दिवं चाधश्च गच्छतः । पृथिव्यामंतरिक्षे च यतः संयांति वायवः ॥ १२ ॥

இவ்விரண்டு பாதைகளே தீர்மானமான வழிகளாக நிலைத்துள்ளன—ஒன்று மேலே சொர்க்கத்திற்குச் செல்கிறது, மற்றொன்று கீழ்நோக்கிச் செல்கிறது; இவற்றிலிருந்தே பூமியிலும் அந்தரிக்ஷத்திலும் காற்றுகள் ஓடி ஒன்றுகூடுகின்றன.

Verse 13

सप्त ते वायुमार्गा वै तान्निबोधानुपूर्वशः । तत्र देवगणाः साध्याः समभूवन्महाबलाः ॥ १३ ॥

வாயுவின் ஏழு பாதைகள் உள்ளன—அவற்றை வரிசையாக அறிந்துகொள். அந்த (பாதை/பகுதி)களில் ‘சாத்யர்’ எனப்படும் மகாபலமிக்க தேவர்கணங்கள் தோன்றினர்.

Verse 14

तेषामप्यभवत्पुत्रः समानो नाम दुर्जयः । उदानस्तस्य पुत्रोऽभूव्द्यानस्तस्याभवत्सुतः ॥ १४ ॥

அவர்களிடையிலும் ‘சமான’ எனும் பெயருடைய, வெல்ல இயலாத மகன் பிறந்தான். அவனுக்கு மகன் ‘உதானன்’; உதானனுக்கு மகனாக ‘த்யானன்’ பிறந்தான்॥१४॥

Verse 15

अपानश्च ततो जज्ञे प्राणश्चापि ततः परम् । अनपत्योऽभवत्प्राणो दुर्द्धर्षः शत्रुमर्दनः ॥ १५ ॥

அதன்பின் அபானன் பிறந்தான்; அதன் பின் பிராணனும் பிறந்தான். பிராணன் சந்ததியில்லாதவனாக இருந்தான்—அடங்காதவன், வல்லவன், பகைவரை மடக்கும் வீரன்॥१५॥

Verse 16

पृथक्क्र्म्माणि तेषां तु प्रवक्ष्यामि यथा तथा । प्राणिनां सर्वतो वायुश्चेष्टा वर्तयते पृथक् ॥ १६ ॥

இப்போது அவற்றின் (பிராணவாயுக்களின்) தனித்தனியான செயல்களை வரிசையாகச் சொல்கிறேன். உயிரினங்களில் எங்கும் நிறைந்த வாயு ஒவ்வொரு செயலும் தனித்தனியாக நடக்கச் செய்கிறது॥१६॥

Verse 17

प्रीणनाञ्चैव सर्वेषां प्राण इत्यभिधीयते । प्रेषयत्यभ्रसंघातान्धूमजांश्चोष्मजांस्तथा ॥ १७ ॥

அனைவரையும் மகிழ்வித்து தாங்குவதால் அது ‘பிராணன்’ என அழைக்கப்படுகிறது. அது மேகக் கூட்டங்களையும், புகையால் உண்டானவற்றையும், வெப்பத்தால் உண்டானவற்றையும் முன்னே செலுத்துகிறது॥१७॥

Verse 18

प्रथमः प्रथमे मार्गे प्रवहो नाम सोऽनिलः । अंबरे स्नेहमात्रेभ्यस्तडिद्भ्यश्चोत्तमद्युतिः ॥ १८ ॥

முதல் இயக்கப் பாதையில் முதல் காற்று ‘ப்ரவாஹ’ எனப்படுகிறது. அது ஆகாயத்தில் சிறிதளவு ஈரத்திலிருந்தும் மின்னலிலிருந்தும் சிறந்த ஒளியை உண்டாக்குகிறது॥१८॥

Verse 19

आवहो नाम सोऽभ्येति द्वितीयः श्वसनो नदन् । उदयं ज्योतिषां शश्वत्सोमादीनां करोति यः ॥ १९ ॥

இரண்டாம் வாயு ‘ஆவஹ’ எனப்படும்; அது முழங்கியபடி வேகமாய் ஓடும்; அதுவே சந்திரன் முதலிய ஒளிவான்களின் உதயத்தை எப்போதும் நிகழ்த்தும்.

Verse 20

अंतर्देहेषु चोदानं यं वदंति मनीषिणः । यश्चतुर्भ्यः समुद्रेभ्यो वायुर्द्धारयते जलम् ॥ २० ॥

உடல்களின் உள்ளே இயங்கும் ‘உதான’ எனும் உந்துதலை ஞானிகள் கூறுவர்; அதே வாயு நான்கு சமுத்திரங்களிலிருந்து எடுத்த நீரைத் தாங்கி நிலைநிறுத்தும்.

Verse 21

उद्धृत्य ददते चापो जीमूतेभ्यो वनेऽनिलः । योऽद्धिः संयोज्य जीमूतान्पर्जन्याय प्रयच्छती ॥ २१ ॥

காட்டில் அனில் நீரை உயர்த்தி மேகங்களுக்கு அளிக்கிறான்; கடல் மேகங்களை ஒன்றுசேர்த்து பர்ஜன்யன்—மழைத் தெய்வீக சக்தி—அவனிடம் ஒப்படைக்கிறது.

Verse 22

उद्वहो नाम बंहिष्ठस्तृतीयः स सदागतिः । संनीयमाना बहुधा येन नीला महाघनाः ॥ २२ ॥

மூன்றாம் வாயு ‘உத்வஹ’ எனப்படும்; மிக வலிமைமிக்கதும் எப்போதும் இயங்குவதும்; அதனால் கருநீலப் பெருமேகங்கள் பல திசைகளில் திரட்டப்பட்டு செலுத்தப்படுகின்றன.

Verse 23

वर्षमोक्षकृतारंभास्ते भवंति घनाघनाः । योऽसौ वहति देवानां विमानानि विहायसा ॥ २३ ॥

அந்த அடர்ந்த மேகக்கூட்டங்கள் மழை விடுதலையின் தொடக்கமாகின்றன; மேலும் அதே வாயு ஆகாயத்தில் தேவர்களின் விமானங்களையும் தாங்கிச் செல்கிறது.

Verse 24

चतुर्थः संवहो नाम वायुः स गिरिमर्दनः । येन वेगवता रुग्णाः क्रियन्ते तरुजा रसाः ॥ २४ ॥

நான்காவது பிராணவாயு ‘ஸம்வஹ’ எனப்படும்; அது ‘கிரிமர்தனன்’. அதன் அதிவேகத்தால் மரங்களில் பிறந்த சாறு மத்தப்பட்டு ஓடத் தொடங்குகிறது.

Verse 25

पंचमः स महावेगो विवहो नाम मारुतः । यस्मिन्परिप्लवे दिव्या वहंत्यापो विहायसा ॥ २५ ॥

ஐந்தாவது மிகுந்த வேகமுடைய மாருதன் ‘விவஹ’ எனப்படும். அவன் பெருக்கெழும்போது தெய்வீக நீர்கள் ஆகாய வழியாக எடுத்துச் செல்லப்படுகின்றன.

Verse 26

पुण्यं चाकाशगंगायास्तोयं तिष्ठति तिष्ठति । दूरात्प्रतिहतो यस्मिन्नेकरश्मिर्दिवाकरः ॥ २६ ॥

ஆகாசகங்கையின் புனித நீர் அங்கேயே நிலைத்திருக்கும்—என்றும் அப்படியே—தூரத்திலிருந்து வரும் சூரியனின் ஒரே கதிரும் அங்கே தடுக்கப்பட்டுத் திரும்பும் இடத்தில்.

Verse 27

योनिरंशुसहस्रस्य येन याति वसुंधराम् । यस्मादाप्यायते सोमो निधिर्दिव्योऽमृतस्य च ॥ २७ ॥

அவரே ஆயிரம் கதிர்களுடைய (சூரியன்) ஆதாரம்; அவரின் ஆற்றலால் அது பூமியின் மீது தன் பாதையில் செல்கிறது. அவரிடமிருந்தே சோமன் (சந்திரன்) ஊட்டம் பெற்று வளர்கிறது; அவரே அமிர்தத்தின் தெய்வீக நிதியும் ஆவார்.

Verse 28

षष्ठः परिवहो नाम स वायुर्जीवतां वरः । सर्वप्राणभृतां प्राणार्न्योऽतकाले निरस्यति ॥ २८ ॥

ஆறாவது பிராணவாயு ‘பரிவஹ’ எனப்படும்; அது உயிர்களுக்கான வாயுக்களில் முதன்மையானது. மரண நேரத்தில் அது எல்லா பிராணம் உடையவர்களின் உயிர்மூச்சை வெளியே தள்ளுகிறது.

Verse 29

यस्य धर्मेऽनुवर्तेते मृत्युवैवस्वतावुभौ । सम्यगन्वीक्षता बुद्ध्या शांतयाऽध्यात्मनित्यया ॥ २९ ॥

யாருடைய தர்மத்தைப் பின்பற்றி மரணமும் வைவர்ஸ்வத யமனும் இருவரும் நடக்கின்றனரோ, அவர் அமைதியான, ஆத்மநிஷ்டமான புத்தியால் முறையாக ஆராய்வதால், அவர்களும் அவன் தர்மத்திற்கே அடங்குவர்.

Verse 30

ध्यानाभ्यासाभिरामाणां योऽमृतत्वाय कल्पते । यं समासाद्य वेगेन दिशामंतं प्रपेदिरे ॥ ३० ॥

தியானப் பயிற்சியில் மகிழ்ந்து அமரத்துவத்திற்குத் தகுதியானவராகிய அவரை விரைவில் அடைந்து, அவர்கள் திசைகளின் எல்லை—பரம இலக்கு—அடைந்தனர்.

Verse 31

दक्षस्य दश पुत्राणां सहस्राणि प्रजापतेः । येन वृष्ट्या पराभूतस्तोयान्येन निवर्तते ॥ ३१ ॥

பிரஜாபதி தக்ஷனின் பத்து புதல்வர்களுக்கு ஆயிரக்கணக்கானோர் இருந்தனர். ஒரு சக்தியால் மழை அடக்கப்படுகிறது; மற்றொரு சக்தியால் நீர்கள் பின்வாங்கச் செய்யப்படுகின்றன.

Verse 32

परीवहो नाम वरो वायुः स दुरतिक्रमः । एवमेते दितेः पुत्रा मरुतः परमाद्भुताः ॥ ३२ ॥

‘பரீவஹ’ எனப்படும் சிறந்த காற்று ஒன்று உண்டு—அது தடுக்க இயலாதது, கடக்க அரிது. அதுபோல திதியின் புதல்வர்களான இம்மருத்துகள் மிக அதிசயமானவர்கள்.

Verse 33

अनारमंतः सर्वांगाः सर्वचारिणः । एतत्तु महदाश्चर्यं यदयं पर्वतोत्तमः ॥ ३३ ॥

அவர்கள் ஓய்வதில்லை; அவர்களின் அங்கங்கள் முழுமையானவை, அவர்கள் எங்கும் சுற்றிச் செல்கின்றனர். ஆயினும் இது பெரிய அதிசயம்—இவனே மலைகளில் சிறந்தவன்.

Verse 34

कंपितः सहसा तेन पवमानेन वायुना । विष्णोर्निःश्वासवातोऽयं यदा वेगसमीरितः ॥ ३४ ॥

அந்தத் தூய்மையூட்டும் காற்றால் அவன் திடீரென நடுங்கினான். இது விஷ்ணுவின் நிச்வாசக் காற்றே; அது பேர்வேகத்துடன் எழும்போது இவ்வாறு ஆகும்।

Verse 35

सहसोदीर्यते तात जगत्प्रव्यथते तदा । तस्माद्ब्रह्मविदो ब्रह्म न पठंत्यतिवायुतः ॥ ३५ ॥

அன்புக் குழந்தையே! காற்று திடீரென எழும்பினால் உலகம் அப்போது கலங்கி நடுங்கும். ஆகவே பிரம்மத்தை அறிந்தோர் மிகுந்த காற்றில் பிரம்மப் பாடம் ஓதார்।

Verse 36

वायोर्वायुभयं ह्युक्तं ब्रह्य तत्पीडितं भवेत् । एतावदुक्त्वा वचनं पराशरसुतः प्रभुः ॥ ३६ ॥

வாயுவிற்கும் வாயுவே பயமென கூறப்பட்டுள்ளது; பிரம்மாவும் அதனால் துன்புறுவார். இவ்வளவே சொல்லி பராசரன் புதல்வன், வல்லவன், உரையை நிறுத்தினான்।

Verse 37

उक्त्वा पुत्रमधीष्वेति व्योमगंगामगात्तदा । ततो व्यासे गते स्नातुं शुको ब्रह्मविदां वरः ॥ ३७ ॥

மகனிடம் ‘அத்யயனம் செய்’ என்று சொல்லி வியாசர் அப்போது வானகங்கைக்கு சென்றார். வியாசர் சென்ற பின், பிரம்மவிதர்களில் சிறந்த சுகர் நீராடச் சென்றார்।

Verse 38

स्वाध्यायमकरोद्ब्रह्मन्वेदवेदांगपारगः । तत्र स्वाध्यायसंसक्तं शुकं व्याससुतं मुने ॥ ३८ ॥

ஓ பிராமணரே! அவர் சுவாத்யாயம் செய்து வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்தவரானார். ஓ முனிவரே! அங்கே சுவாத்யாயத்தில் ஆழ்ந்த வியாசபுத்திரன் சுகரை அவர் கண்டார்।

Verse 39

सनत्कुमारो भगवानेकांते समुपागतः । उत्थाय सत्कृतस्तेन ब्रह्मपुत्रो हि कार्ष्णिना ॥ ३९ ॥

பகவான் சனத்குமாரர் தனிமையில் வந்து சேர்ந்தார். கார்ஷ்ணி எழுந்து பிரம்மபுத்திரருக்கு முறையாக மரியாதை செய்தார்.

Verse 40

ततः प्रोवाच विप्रेंद्र शुकं विदां वरः । किं करोषि महाभाग व्यासपुत्र महाद्युते ॥ ४० ॥

அப்போது, ஓ விப்ரேந்திரா, அறிஞர்களில் சிறந்தவர் சுகரிடம் கூறினார்— “ஓ மகாபாகா, ஓ வ்யாசபுத்திர மகாத்யுதே, நீ என்ன செய்கிறாய்?”

Verse 41

शुक उवाच । स्वाध्याये संप्रवृत्तोऽहं ब्रह्मपुत्राधुना स्थितः । त्वद्दर्शनमनुप्राप्तः केनापि सुकृतेन च ॥ ४१ ॥

சுகர் கூறினார்— “நான் ஸ்வாத்யாயத்தில் ஈடுபட்டுள்ளேன்; இப்போது பிரம்மபுத்திரராக நிலைத்திருக்கிறேன். ஏதோ புண்ணியத்தினால் உங்கள் தரிசனம் எனக்குக் கிடைத்தது.”

Verse 42

किंचित्त्वां प्रष्टुमिच्छामि तत्त्वं मोक्षार्थसाधनम् । तद्वदस्व महाभाग यथा तज्ज्ञानमाप्नुयाम् ॥ ४२ ॥

நான் உம்மிடம் ஒன்றைக் கேட்க விரும்புகிறேன்—தத்துவமும், மோக்ஷத்திற்கான சாதனமும். ஓ மகாபாகா, அருள்கூர்ந்து விளக்குங்கள்; அதனால் அந்த உண்மையின் ஞானத்தை நான் அடைவேன்.

Verse 43

सनत्कुमार उवाच । नास्ति विद्यासमं चक्षुर्नास्ति विद्यासमं तपः । नास्ति रागसमं दुःखं नास्ति त्यागसमं सुखम् ॥ ४३ ॥

சனத்குமாரர் கூறினார்— “வித்தியைக்கு ஒப்பான கண் இல்லை; வித்தியைக்கு ஒப்பான தவம் இல்லை. ஆசைக்கு ஒப்பான துயரம் இல்லை; தியாகத்திற்கு ஒப்பான இன்பம் இல்லை.”

Verse 44

निवृत्तिः कर्मणः पापात्सततं पुण्यशीलता । सद्वृत्तिः समुदाचारः श्रेय एतदनुत्तमम् ॥ ४४ ॥

பாவச் செயல்களிலிருந்து விலகுதல், இடையறாது புண்ணியச் செயல்களில் நிலைபெறுதல், மேலும் சதாசாரத்தோடு கூடிய தூய தினசரி ஒழுக்கம்—இதுவே உத்தம நலனுக்கான ஒப்பற்ற வழி.

Verse 45

मानुष्यमसुखं प्राप्य यः सज्जति स मुह्यति । नालं स दुःखमोक्षाय संगो वै दुःखलक्षणः ॥ ४५ ॥

துன்பம் நிறைந்த இந்த அரிய மனிதப் பிறவியைப் பெற்றும் யார் பற்றுதலில் சிக்குகிறாரோ அவர் மயங்குகிறார். அவர் துயரமோட்சத்திற்கு தகுதியல்ல; ஏனெனில் பற்றுதலே துன்பத்தின் அடையாளம்.

Verse 46

सक्तस्य बुद्धर्भवति मोहजालविवर्द्धिनी । मोहजालावृतो दुःखमिहामुत्र तथाश्नुते ॥ ४६ ॥

பற்றுடையவனின் புத்தி மோக வலையை மேலும் வளர்க்கிறது. அந்த மோக வலையால் மூடப்பட்டவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் துன்பத்தை அனுபவிக்கிறான்.

Verse 47

सर्वोपायेन कामस्य क्रोधस्य च विनिग्रहः । कार्यः श्रेयोर्थिना तौ हि श्रेयोघातार्थमुद्यतौ ॥ ४७ ॥

உத்தம நலனை நாடுபவன் எல்லா வழிகளாலும் காமத்தையும் கோபத்தையும் அடக்க வேண்டும்; ஏனெனில் அவை இரண்டும் நலனை அழிக்க எப்போதும் தயாராக உள்ளன.

Verse 48

नित्यं क्रोधात्तपो रक्षेच्छ्रियं रक्षेञ्च मत्सरात् । विद्यां मानावमानाभ्यामात्मानं तु प्रमादतः ॥ ४८ ॥

எப்போதும் கோபத்திலிருந்து தவத்தை காக்க வேண்டும்; பொறாமையிலிருந்து செல்வ-திருமகளை காக்க வேண்டும்; மானம்-அவமானத்திலிருந்து கல்வியை காக்க வேண்டும்; மேலும் அலட்சியத்திலிருந்து தன்னை காக்க வேண்டும்.

Verse 49

आनृशंस्यं परो धर्मः क्षमा च परमं बलम् । आत्मज्ञानं परं ज्ञानं सत्यं हि परमं हितम् ॥ ४९ ॥

கருணையே உயர்ந்த தர்மம்; பொறுமை (மன்னிப்பு) உயர்ந்த வலிமை. ஆத்மஞானமே உயர்ந்த ஞானம்; சத்தியமே நிச்சயமாகப் பரம நன்மை.

Verse 50

येन सर्वं परित्यक्तं स विद्वान्स च पंडितः । इंद्रियैरिंद्रियार्थेभ्यश्चरत्यात्मवशैरिह ॥ ५० ॥

எவன் அனைத்தையும் துறந்தானோ அவனே உண்மையான வித்வான், பண்டிதன். இவ்வுலகில் ஆத்மவசமான புலன்களுடன் புலன்விஷயங்களிடையே அவன் நடமாடுகிறான்.

Verse 51

असज्जमानः शांतात्मा निर्विकारः समाहितः । आत्मभूतैरतद्भूतः सह चैव विनैव च ॥ ५१ ॥

பற்றில்லாதவன், அமைதியான உள்ளத்துடன், மாற்றமற்றவனாய், ஒருமுகப்பட்டவனாய்—தன்னைப் போன்றவர்களிடையிலும், தன்னைப் போன்றதல்லாதவர்களிடையிலும் பற்றின்றி நிற்கிறான்; கூட்டத்திலும் தனிமையிலும் ஒரே நிலை உடையவன்.

Verse 52

स विमुक्तः परं श्रेयो न चिरेणाधिगच्छति । अदर्शनमसंस्पर्शस्तथैवाभाषाणं सदा ॥ ५२ ॥

இவ்வாறு விடுதலை பெற்றவன் தாமதமின்றி பரம நன்மையை அடைகிறான். அவன் எப்போதும் (விஷய) காண்பதிலிருந்து விலகி, தொடுதலிலிருந்து விலகி, அதுபோலவே பேச்சு-நடவடிக்கையிலிருந்தும் ஒதுங்கி நிற்கிறான்.

Verse 53

यस्य भूतैः सह मुने स श्रेयो विंदते महत् । न हिंस्यात्सर्वभूतानि भूतैर्मैत्रायणश्चरेत् ॥ ५३ ॥

முனிவரே, எல்லா உயிர்களுடனும் ஒற்றுமையாய் வாழ்பவன் மகத்தான நன்மையை அடைகிறான். அவன் எந்த உயிரையும் வதை செய்யாமல், எல்லா உயிர்களிடமும் நட்புணர்வுடன் வாழ்வழி நடக்க வேண்டும்.

Verse 54

नेदं जन्म समासाद्य वैरं कुर्वीत केन चित् । आकिंचन्यं सुसंतोषो निराशिष्ट्वमचापलम् ॥ ५४ ॥

இந்த மனிதப் பிறவியை அடைந்தபின் யாருடனும் பகை கொள்ளாதே. அகிஞ்சனத்துவம், ஆழ்ந்த திருப்தி, பலன்-ஆசையின்மை, அசஞ்சல நிலைத்தன்மை ஆகியவற்றை வளர்த்திடு।

Verse 55

एतदाहुः परं श्रेय आत्मज्ञस्य जितात्मनः । परिग्रहं परित्यज्य भव तातजितेंद्रियः ॥ ५५ ॥

ஆத்மஞானமும் மனஜயமும் பெற்றவர்க்கு இதுவே பரம நன்மை எனச் சொல்கின்றனர். அன்புத் தாதா, பற்றுகளும் உடைமைகளும் துறந்து இந்திரியஜயனாகு।

Verse 56

अशोकं स्थानमातिष्ट इह चामुत्र चाभयम् । निराशिषो न शोचंति त्यजेदाशिषमात्मनः ॥ ५६ ॥

சோகமற்ற நிலையிலே நிலைபெறு—இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் அச்சமின்மை. எதிர்பார்ப்பற்றோர் துயரப்படார்; ஆகவே தனக்கான பலன்-ஆசையைத் துறக்க வேண்டும்।

Verse 57

परित्यज्याशिषं सौम्य दुःखग्रामाद्विमोक्ष्यसे । तपरोनित्येन दांतेन मुनिना संयतात्मना ॥ ५७ ॥

அன்பு சௌம்யா, பலன்-ஆசையைத் துறந்தால் துயரத்தின் ‘கிராமம்’ எனும் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவாய். இது எப்போதும் தவமுடைய, தாந்த, சுயக்கட்டுப்பாட்டுள்ள முனிவரின் சாதனையால் பெறப்படும்।

Verse 58

अजितं जेतुकामेन भाव्यं संगेष्वसंगिना । गुणसंगेष्वेष्वनासक्त एकचर्या रतः सदा ॥ ५८ ॥

அடங்காத (மனம்) ஒன்றை வெல்ல விரும்புவான், பற்றுகளின் நடுவிலும் பற்றற்றவனாய் இருக்க வேண்டும். குணங்களின் தொடர்புகளிலும் ஒட்டாமலிருந்து, எப்போதும் தனித்த ஒழுக்கத்தில் ஈடுபட்டு நிலைபெற வேண்டும்।

Verse 59

ब्राह्मणो न चिरादेव सुखमायात्यनुत्तमम् । द्वंद्वारामेषु भूतेषु वराको रमते मुनिः ॥ ५९ ॥

உண்மையான பிராமணன் விரைவில் ஒப்பற்ற ஆனந்தத்தை அடைகிறான்; ஆனால் பரிதாபமானவன்—‘முனி’ என அழைக்கப்பட்டாலும்—இருமைகளில் விளையாடும் உயிர்களிடையேதான் இன்புறுகிறான்।

Verse 60

किंचिन्प्रज्ञानतृप्तोऽसौ ज्ञानतृप्तो न शोचति । शुभैर्लभेत देवत्वं व्यामिश्रैर्जन्म मानुषम् ॥ ६० ॥

சிறிதளவாவது உயர்ந்த விவேகத்தால் திருப்தியடைந்து, உண்மை ஞானத்தால் நிறைந்தவன் துயரப்படான். தூய நற்கர்மங்களால் தேவநிலை கிடைக்கும்; கலந்த கர்மங்களால் மனிதப் பிறவி உண்டாகும்।

Verse 61

अशुभैश्चाप्यधो जन्म कर्मभिर्लभतेऽवशः । तत्र मृत्युजरादुःखैः सततं समभिद्रुतम् ॥ ६१ ॥

அசுபக் கர்மங்களால் அவன் இயலாமையுடன் தாழ்ந்த பிறவியை அடைகிறான்; அங்கே மரணம், முதுமை, துயரம் ஆகியவற்றால் இடையறாது வதைக்கப்படுகிறான்।

Verse 62

संसारं पश्यते जंतुस्तत्कथं नावबुध्से । अहिते हितसंज्ञस्त्वमध्रुवे ध्रुवसंज्ञकः ॥ ६२ ॥

உயிர் இந்தச் சம்சாரச் சுழற்சியைப் பார்க்கிறது—அப்படியிருக்க நீ எவ்வாறு உணரவில்லை? தீமையையே நன்மை என எண்ணுகிறாய்; நிலையற்றதையே நிலையானது என அழைக்கிறாய்।

Verse 63

अनर्थे वार्थसंज्ञस्त्वं किमर्थं नावबुध्यसे । संवेष्ट्यमानं बहुभिर्मोहतंतुभिरात्मजैः ॥ ६३ ॥

அனர்த்தத்தையே நீ அர்த்தம் (லாபம்) எனக் கருதுகிறாய்—ஏன் உணரவில்லை? உன்னிடமிருந்தே பிறந்த பல மோகத் தந்துகளால், பல பந்தங்களால் நீ இறுக்கமாகச் சுற்றப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறாய்।

Verse 64

कोशकारवदात्मानं वेष्टितो नावबुध्यसे । अलं परिग्रहेणेह दोषवान् हि परिग्रहः ॥ ६४ ॥

பட்டுப்புழு தன் கூண்டில் தானே சுற்றிக்கொண்டு தன்னை அறியாததுபோல், பொருட்சேர்க்கையின் மூடலில் நீ உன் ஆத்மாவை உணரவில்லை. இங்கே பரிக்ரஹம் போதும்—பரிக்ரஹமே குற்றங்கள் நிறைந்தது.

Verse 65

कृमिर्हि कोशकारस्तु बध्यते स्वपरिग्रहात् । पुत्रदारकुटुंबेषु सक्ताः सीदंति जंतवः ॥ ६५ ॥

கூடு நெய்யும் புழு தன் பரிக்ரஹத்தாலேயே கட்டுப்படுகிறது. அதுபோல் மகன், மனைவி, குடும்பத்தில் பற்றுடைய உயிர்கள் துயரில் மூழ்குகின்றனர்.

Verse 66

सरःपंकार्णवे मग्ना जीर्णा वनगजा इव । मोहजालसमाकृष्टान्पश्यजंतून्सुदुःखितान् ॥ ६६ ॥

சேறு-கடல்போன்ற குளத்தில் மூழ்கிய முதிர்ந்த காட்டுயானைகள் போல—மோக வலையால் இழுக்கப்பட்ட மிகுந்த துயருற்ற உயிர்களைப் பார்.

Verse 67

कुटुंबं पुत्रदारं च शरीरं द्रव्यसंचयम् । पारक्यमध्रुवं सर्वं किं स्वं सुकृतदुष्कृते ॥ ६७ ॥

குடும்பம், மகன்-மனைவி, உடல், செல்வச் சேர்க்கை—இவை அனைத்தும் பிறருடையதும் நிலையற்றதும். உண்மையில் உனது என்ன? சுக்ருதம்-துஷ்க்ருதம் எனும் கர்மப் பயனே.

Verse 68

यदा सर्वं परित्यज्य गंतव्यमवशेन वै । अनर्थे किं प्रसक्तस्त्वं स्वमर्थं नानुतिष्टसि ॥ ६८ ॥

வலியால் எல்லாவற்றையும் விட்டுச் செல்ல வேண்டிய நேரம் வரும்போது, பயனற்றவற்றில் நீ ஏன் பற்றுக் கொள்கிறாய்? உன் உண்மையான நலத்தை ஏன் நாடவில்லை?

Verse 69

अविश्रांतमनालंबमपाथेयमदैशिकम् । तमः कर्त्तारमध्वानं कथमेको गमिष्यसि ॥ ६९ ॥

ஓய்வும் இல்லை, ஆதாரமும் இல்லை, வழிப்புண்ணும் இல்லை, வழிகாட்டியும் இல்லை; இருளே படைத்த அந்தப் பாதையில் நீ ஒருவனாக எவ்வாறு செல்வாய்?

Verse 70

नहि त्वां प्रस्थितं कश्चित्पृष्टतोऽनुगमिष्यति । सुकृतं दुष्कृतं च त्वां गच्छंतमनुयास्यतः ॥ ७० ॥

நீ புறப்படும்போது உன் பின்னால் யாரும் தொடரமாட்டார்கள்; உன் நற்கர்மமும் தீக்கர்மமும் மட்டுமே உன்னுடன் சென்று சேரும்.

Verse 71

विद्या कर्म च शौर्यं च ज्ञानं च बहुविस्तरम् । अर्थार्थमनुशीर्यंते सिद्धार्थस्तु विमुच्यते ॥ ७१ ॥

கல்வி, கர்மச் செயல், வீரியம், விரிவான ஞானம் ஆகியனவும் பலமுறை உலகியலான பயனுக்காகவே நாடப்படுகின்றன; ஆனால் உண்மைக் குறிக்கோளை அடைந்தவன் பந்தத்திலிருந்து விடுபடுகிறான்.

Verse 72

निबंधिनी रज्जुरेषा या ग्रामे वसतो रतिः । छित्वैनां सुकृतो यांति नैनां छिंदंति दुष्कृतः ॥ ७२ ॥

ஊர்வாழ்க்கை மீது உள்ள பற்றுதலே கட்டும் கயிறு; நற்கர்மம் உடையோர் அதை அறுத்து அப்பால் செல்கிறார்கள், தீக்கர்மம் உடையோர் அதை அறுக்கார்.

Verse 73

तुल्यजातिवयोरूपान् हृतान्पस्यसि मृत्युना । न च नामास्ति निर्वेदो लोहं हि हृदयं तव ॥ ७३ ॥

உன்னுடன் சம பிறப்பு, சம வயது, சம அழகு உடையோர் மரணத்தால் எடுத்துச் செல்லப்படுவதை நீ காண்கிறாய்; ஆனாலும் உனக்குச் சிறிதும் வைராக்யம் இல்லை—உன் இதயம் இரும்பே.

Verse 74

रूपकूलां मनः स्रोतां स्पर्शद्वीपां रसावहाम् । गंधपंकां शब्दजलां स्वर्गमार्गदुरारुहाम् ॥ ७४ ॥

மனத்தின் ஓடை ரூபக் கரைகளால் சூழப்பட்டது; ஸ்பரிசத் தீவுகள் உண்டு, ரஸத்தைச் சுமந்து செல்கிறது. நாற்றத்தின் சேறு, ஒலியின் நீர்—இதனால் ஸ்வர்கப் பாதை ஏறுதல் அரிது.

Verse 75

क्षमारित्रां सत्यमयीं धर्मस्थैर्यकराकराम् । त्यागवाताध्वगां शीघ्रां बुद्धिनावं नदीं तरेत् ॥ ७५ ॥

மன்னிப்பு எனும் துடுப்பு, சத்தியமயமான உடல், தர்மத்தை நிலைநிறுத்தும் வலிமை—இவற்றால் ஆன விவேகப் படகை தியாகக் காற்று விரைவாகச் செலுத்த; அதனால் சம்சார நதியைத் தாண்ட வேண்டும்.

Verse 76

त्यक्त्वा धर्ममधर्मं च ह्युभे सत्यानृते त्यज । त्यज धर्ममसंकल्पादधर्मं चाप्यहिंसया ॥ ७६ ॥

தர்மம்-அதர்மம் இரண்டையும் விட்டு, சத்தியம்-அசத்தியம் என்ற இரட்டையையும் கூடத் துற. சங்கல்பமற்ற நிலையில் ‘தர்மம்’ துறக்க; அஹிம்சையால் ‘அதர்மம்’யும் விலக்குக.

Verse 77

उभे सत्यानृते बुद्धिं परमनिश्चयात् । अस्थिस्थूणं स्नायुयुतं मांसशोणितलेपनम् ॥ ७७ ॥

உயர்ந்த உறுதியான நிச்சயத்தால், சத்தியம்-அசத்தியம் இரண்டையும் புத்தியில் சமமான கருத்துகளாகக் காண்க. இந்த உடல் எலும்புத் தூண்; நரம்புகளால் கட்டப்பட்டது; மாம்சமும் இரத்தமும் பூசப்பட்டது.

Verse 78

धर्मावनद्धं दुर्गंधिं पूर्णं मूत्रपुरीषयोः । जराशोकसमाविष्टं रोगायतनमस्थिरम् ॥ ७८ ॥

இந்த உடல் ‘தர்மம்’ என்ற எண்ணத்தால் கட்டுண்டது; துர்நாற்றமுடையது; சிறுநீர் மலத்தால் நிரம்பியது. முதுமையும் துயரமும் சூழ்ந்தது; நோய்களின் வாசஸ்தலம்; நிலையற்றது.

Verse 79

रजस्वलमनित्यं च भूतावासं समुत्सृज । इदं विश्वं जगत्सर्वमजगञ्चापि यद्भवेत् ॥ ७९ ॥

ரஜோகுணம் கலந்த, நிலையற்ற இந்த உயிர்களின் வாசஸ்தலத்தைத் துற. இந்த முழு பிரபஞ்சம்—இந்த உலகமெல்லாம்—எது எப்படித் தோன்றினாலும், அது உண்மையில் நிலையான சத்திய உலகமல்ல.

Verse 80

महाभूतात्मकं सर्वमस्माद्यत्परमाणुमत् । इंद्रियाणि च पंचैव तमः सत्त्वं रजस्तथा ॥ ८० ॥

இவை அனைத்தும் மகாபூதங்களால் ஆனவை—பெரிய நிலையிலிருந்து அணுவளவு வரை. மேலும் ஐந்து இந்திரியங்கள், தமஸ், சத்த்வம், ரஜஸ் ஆகியனவும் உள்ளன.

Verse 81

इत्येष सप्तदशको राशिख्यक्तसंज्ञकः । सर्वैरिहेंद्रियार्थैश्च व्यक्ताव्यक्तैर्हि हितम् ॥ ८१ ॥

இவ்வாறு பதினேழு தத்துவங்களின் தொகுதி ‘வ்யக்தம்’ என அழைக்கப்படுகிறது. இங்கு எல்லா இந்திரியப் பொருள்களாலும் கூடி, வ்யக்த–அவ்யக்த அறிவிற்கான அடிப்படையாகிறது.

Verse 82

पंचविंशक इत्येष व्यक्ताव्यक्तमयो गणः । एतैः सर्वैः समायुक्तमनित्यमभिधीयते ॥ ८२ ॥

வ்யக்தமும் அவ்யக்தமும் சேர்ந்த இந்தக் குழு ‘பஞ்சவிம்ஶதி’ என, அதாவது ‘இருபத்தைந்து’ என அழைக்கப்படுகிறது. இவை அனைத்தாலும் கூடியது நிலையற்றது என அறிவிக்கப்படுகிறது.

Verse 83

त्रिवर्गोऽत्र सुखं दुःख जीवितं मरणं तथा । य इदं वेद तत्त्वेन सस वेद प्रभवाप्ययौ ॥ ८३ ॥

இங்கே திரிவர்கம் (தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்) உள்ளது; மேலும் இன்பம்-துன்பம், வாழ்வு-மரணம் ஆகியனவும் உள்ளன. இதைத் தத்துவமாக அறிந்தவன் தோற்றமும் லயமும் அறிந்தவனே.

Verse 84

इन्द्रियैर्गृह्यते यद्यत्तद्व्यक्तमभिधीयते । अव्यक्तमथ तज्ज्ञेयं लिंगग्राह्यमतींद्रियम् ॥ ८४ ॥

இந்திரியங்களால் அறியப்படுவது ‘வ்யக்தம்’ எனப்படும். ஆனால் அறிய வேண்டிய ‘அவ்யக்தம்’ இந்திரியங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது; அது லிங்கம் (சுட்டுக் குறிகள்) மூலம் மட்டுமே உணரப்படும்.

Verse 85

इन्द्रियैर्नियतैर्देही धाराभिरिव तर्प्यते । लोके विहितमात्मानं लोकं चात्मनि पश्यति ॥ ८५ ॥

இந்திரியங்கள் கட்டுப்படுத்தப்படும்போது, உடலுடையவன் நிலையான நீர்தாரைகளால் தணிந்ததுபோல் திருப்தியடைகிறான். அப்போது உலகில் நிலைபெற்ற ஆத்மாவையும், ஆத்மாவில் பிரதிபலிக்கும் உலகையும் காண்கிறான்.

Verse 86

परावरदृशः शक्तिर्ज्ञानवेलां न पश्यति । पश्यतः सर्वभूतानि सर्वावस्थासु सर्वदा ॥ ८६ ॥

மேலும் கீழுமாகிய இரண்டையும் காணும் சக்திக்கு ‘அறிவின் ஒரு கணம்’ எனத் தோன்றாது. அந்தத் த்ரஷ்டாவிற்கு எல்லா உயிர்களும் எல்லா நிலையிலும் எப்போதும் காணப்படுகின்றன.

Verse 87

ब्रह्मभूतस्य संयोगो नाशुभेनोपपद्यते । ज्ञानेन विविधात्क्लेशान्न निवृत्तिश्च देहजात् ॥ ८७ ॥

பிரம்மநிலையடைந்தவனுக்கு அசுபத்துடன் சேர்க்கை ஏற்படாது. ஆயினும் ஞானத்தினாலும் உடலிலிருந்து எழும் பலவகைத் துன்பங்கள் முழுவதும் நீங்குவதில்லை.

Verse 88

लोकबुद्धिप्रकाशेन लोकमार्गो न रिष्यति । अनादिनिधनं जंतुमात्मनि स्थितमव्ययम् ॥ ८८ ॥

உலகில் சரியான புத்தியின் ஒளியால் வாழ்க்கைப் பாதை அழிவதில்லை. ஜீவனை ஆதியற்றதும் அந்தமற்றதும், அழிவற்றதும், ஆத்மாவில் நிலைபெற்றதுமான உண்மையென அறிய வேண்டும்.

Verse 89

अकर्तारममूढं च भगवानाह तीर्तवित् । यो जन्तुः स्वकृतैस्तैस्तैः कर्मभिर्नित्यदुःखितः ॥ ८९ ॥

தீர்த்தவித் பகவான் உரைத்தார்—ஆத்மா அகர்த்தா, அமூட சாட்சி; ஆயினும் ஜீவன் தன் செய்த கர்மங்களாலே எப்போதும் துயருறுகின்றான்।

Verse 90

स्वदुःखप्रतिघातार्थं हंति जंतुरनेकधा । ततः कर्म समादत्ते पुनरन्यन्नवं बहु ॥ ९० ॥

தன் துயரைத் தடுக்க ஜீவன் பலவிதமாக பிறரைத் துன்புறுத்துகின்றான்; அதனால் மீண்டும் கர்மத்தை ஏற்று, பல புதிய செயல்களைச் சேர்த்துக்கொள்கிறான்।

Verse 91

तप्यतेऽथ पुनस्तेन भुक्त्वाऽपथ्यमिवातुरः । अजस्रमेव मोहांतो दुःखेषु सुखसंज्ञितः ॥ ९१ ॥

பின்னர் அதே காரணத்தால் மீண்டும் எரிகின்றான்—அபத்தியம் உண்டு வாடும் நோயாளிபோல்; மோகத்தில் முடிந்தவன் இடையறாது துயரையே இன்பமென எண்ணுகிறான்।

Verse 92

वध्यते तप्यते चैव भयवत्यर्मभिः सदा । ततो निवृत्तो बंधात्स्वात्कर्मणामुदयादिह ॥ ९२ ॥

அவன் எப்போதும் பயமூட்டும் துன்பங்களால் மீண்டும் மீண்டும் தாக்கப்பட்டும் வதைக்கப்பட்டும் இருக்கிறான்; பின்னர் இங்கேயே தன் கர்மங்கள் உதயமடைந்து பலன் தொடங்கும்போது பந்தத்திலிருந்து விலகத் தொடங்குகிறான்।

Verse 93

परिभ्रमति संसारे चक्रवद्बाहुवर्जितः । संयमेन च संबंधान्निवृत्त्या तपसो बलात् ॥ ९३ ॥

சரியான சாதனங்களெனும் ‘கைகளின்றி’ அவன் சக்கரம்போல் சம்சாரத்தில் அலைகிறான்; ஆனால் சுயக்கட்டுப்பாட்டால் பற்றுகள் அறுபடும், நிவ்ருத்தி—தபஸின் வலிமையால்—விடுதலை தரும்।

Verse 94

सम्प्राप्ता बहवः सिद्धिं अव्याबाधां सुखोदयाम् ॥ ९४ ॥

பலர் தடையற்ற, உண்மையான இன்பம் உதிக்கும் அந்தச் சித்தியை அடைந்துள்ளனர்।