Janaka Instructs Śuka: Āśrama-Sequence, Guru-Dependence, and Marks of Liberation
சனந்தனன் அரசோபதேச உரையாடலை விவரிக்கிறார். ஜனக மன்னன் சுகரை அர்க்ய‑பாத்யம், ஆசனதானம், கோதானம், மந்திரபூஜை ஆகியவற்றால் மரியாதை செய்து காரணம் கேட்கிறான். சுகர் வ்யாசரின் ஆணையால் வந்து—பிரவிருத்தி‑நிவிருத்தி, பிராமண தர்மம், மோக்ஷத்தின் இயல்பு, விடுதலை ஞானத்தாலா/தபஸாலா என்பதைக் கேட்கிறார். ஜனகன் வரிசையாகச் சொல்கிறான்: உபநயனத்திற்குப் பின் பிரம்மச்சரியத்தில் வேதஅध्यயனம், தவம், நியம ஒழுக்கம்; குருவின் அனுமதியுடன் சமாவர்த்தனம் செய்து கிருஹஸ்தாஷ்ரமத்தில் அக்னி‑தாரணையுடன் யாகம்; பின்னர் வானப்ரஸ்தம்; இறுதியில் அக்னிகளை உள்ளே நிலைநிறுத்தி பிரம்மாஷ்ரம/ஸந்நியாசத்தில் ஆசக்தி‑இரட்டைமையின்றி நிலைபெறுதல். குருசங்கத்தின் அவசியத்தைப் பற்றி—ஞானம் படகு, குரு கரை சேர்ப்பவர்; இலக்கு அடைந்த பின் சாதனம் விடப்படும் என ஜனகன் கூறுகிறான். பல பிறவிப் புண்ணியத்தால் விரைவான மோக்ஷம் சாத்தியம் என்றும், யயாதியின் மோக்ஷச் செய்யுள்கள்—உள் ஒளி, அச்சமின்மை, அஹிம்சை, சமநிலை, இந்திரியக் கட்டுப்பாடு, தூய புத்தி—என்றும் வருகின்றன. ஜனகன் சுகரின் நிலைத்த வைராக்யத்தை அறிந்து முடிக்கிறான்; சுகர் ஆத்மதரிசனத்தில் நிலைத்து வடதிசை வ்யாசரிடம் திரும்பி உரையாடலை அறிவிக்கிறார்; வைதிக சீடர்கள் பரம்பரையையும் கர்மசேவையையும் தொடர்கிறார்கள்।
Shlokas
Verse 1
सनन्दन उवाच । ततः स राजा सहितो मंत्रिभिर्द्विजसत्तम । पुरः पुरोहितं कृत्वा सर्वाण्यंतः पुराणि च ॥ १ ॥
சனந்தனர் கூறினார்—பின்னர் அந்த அரசன், ஓ இருமுறைப் பிறந்தோரில் சிறந்தவரே, அமைச்சர்களுடன், புரோகிதரை முன்னிலைப்படுத்தி, அந்தப்புரத்தார் அனைவரையும் உடனே அழைத்துக் கொண்டு முன்னே சென்றான்।
Verse 2
शिरसा चार्ध्यमादाय गुरुपुत्रं समभ्यगात् । महदासनमादाय सर्वरत्नतम् ॥ २ ॥
அர்க்யத்தைத் தலையில் தாங்கி அவர் குருபுத்திரனை அணுகினார்; மேலும் எல்லா ரத்தினங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட சிறந்த பெரிய ஆசனத்தையும் எடுத்துக் கொண்டார் (அர்ப்பணிக்க).
Verse 3
प्रददौ गुरुपुत्राय शुकाय परमोचितम् । तत्रोपविष्टं तं कार्ष्णिशास्त्रदृष्टेन कर्मणा ॥ ३ ॥
அவர் குருபுத்திரன் சுகருக்கு மிகச் சிறந்ததாய் உரியதை அளித்தார்; சுகர் அங்கே ஆசனத்தில் அமர்ந்தபின், கார்ஷ்ணி-சாஸ்திரம் கூறும் முறையின்படி அவரைச் சேவை செய்து வழிபட்டார்।
Verse 4
पाद्यं निवेद्य प्रथमं सार्ध्यं गां च न्यद्दे । स च तांमंत्रतः पूजां प्रतिगृह्य द्विजोत्तमः ॥ ४ ॥
முதலில் பாத்யம் (பாதம் கழுவும் நீர்) அர்ப்பணித்து, பின்னர் நைவேத்தியத்துடன் ஒரு பசுவையும் சமர்ப்பித்தான். மந்திரங்களுடன் செய்யப்பட்ட பூஜையை ஏற்றுக் கொண்ட த்விஜோத்தமன் முறையாகப் போற்றப்பட்டான்.
Verse 5
पर्यपृच्छन्महातेजाराज्ञः कुशलमव्ययम् । उदारसत्त्वाभिजनो राजापि गुरुसूनवे ॥ ५ ॥
அந்த மகாதேஜஸ்வி அரசனிடம் அவன் குறையாத நலன்-க்ஷேமத்தை விசாரித்தான். உயர்ந்த குணமும் குலமும் கொண்ட அரசனும் குருவின் புதல்வனின் நலன்-க்ஷேமத்தை கேட்டான்.
Verse 6
आवेद्य कुशलं भूमौ निषसाद तदाज्ञया । सोऽपि वैयासकिं भूयः पृष्ट्वा कुशलमव्ययम् । किमागमनिमित्येव पर्यपृच्छद्विधानवित् ॥ ६ ॥
நலம் கூறி, அவருடைய ஆணைப்படி அவன் தரையில் அமர்ந்தான். பின்னர் முறையறிந்தவர் வையாசகியிடம் மீண்டும் குறையாத நலத்தை விசாரித்து, “எதற்காக வந்தீர்?” என்று கேட்டார்.
Verse 7
शुक उवाच । पित्राहमुक्तो भद्रं ते मोक्षधर्मार्थकोविदः । विदेहराजोह्याद्योमे जनको नाम विश्रुतः ॥ ७ ॥
சுகன் கூறினான்—என் தந்தை, “உனக்கு மங்களம் உண்டாகுக” என்று சொல்லி உபதேசித்தார்; அவர் மோக்ஷதர்மத்தின் பொருள்-தத்துவத்தில் தேர்ந்தவர். விதேஹராஜன் ஜனகன் எனப் புகழ்பெற்றவர் எனக்கு முதன்மை முன்மாதிரி.
Verse 8
तत्र त्वं गच्छ तूर्णं वै स ते हृदयसंशयम् । प्रवृत्तौ च निवृत्तौ च सर्वं छेत्स्यत्यसंशयम् ॥ ८ ॥
ஆகையால் நீ உடனே அங்கே செல்; உன் இதயத்தில் உள்ள சந்தேகத்தை அவர் அறுத்தெறிவார். செயலில் ஈடுபாடு மற்றும் விலகல்—இரண்டையும் பற்றி அனைத்தையும் உனக்குச் சந்தேகமின்றி தீர்மானிப்பார்.
Verse 9
सोऽहं पितुर्नियोगात्त्वा मुपप्रष्टुमिहागतः । तन्मे धर्मभृतां श्रेष्ट यथावद्वक्तुमर्हसि ॥ ९ ॥
தந்தையின் ஆணையினால் உம்மை வினவ இங்கு வந்தேன். ஆகவே தர்மத்தைத் தாங்குவோரில் சிறந்தவரே, இதனை முறையாகவும் வரிசையாகவும் எனக்குச் சொல்ல வேண்டும்।
Verse 10
किं कार्यं ब्राह्मणेनेह मोक्षार्थश्च किमात्मकः । कथं च मोक्षः कर्तव्यो ज्ञानेन तपसापि वा ॥ १० ॥
இவ்வுலகில் பிராமணனின் கடமை என்ன? ‘மோட்சம்’ எனப்படும் பரம இலக்கின் இயல்பு என்ன? மேலும் மோட்சம் எவ்வாறு பெறப்படும்—ஞானத்தாலா, தவத்தாலுமா?
Verse 11
जनक उवाच । यत्कार्यं ब्राह्मणेनेह जन्मप्रभृति तच्छुणु । कृतोपनयनस्तात भवेद्वेदपरायणः ॥ ११ ॥
ஜனகர் கூறினார்—பிறப்பிலிருந்து பிராமணன் இங்கு செய்ய வேண்டியதை கேள். அன்புக் குழந்தையே, உபநயனம் செய்து வேதப் பயிலும் ஜபத்திலும் பற்றுடையவனாக வேண்டும்।
Verse 12
तपसा गुरुवृत्त्या च ब्रह्मचर्येण चान्वितः । देवतानां पितॄणां च ह्यतृष्णश्चानसूयकः ॥ १२ ॥
தவம், குருவின் நெறிக்கேற்ற ஒழுக்கம், பிரம்மச்சரியம் ஆகியவற்றுடன் இருந்து, தேவர்களிடமும் பித்ருக்களிடமும் ஆசையற்றவனாகவும், குற்றம் காணாதவனாகவும் இருக்க வேண்டும்।
Verse 13
वेदानधीत्य नियतो दक्षिणामपवर्त्य च । अभ्यनुज्ञामनुप्राप्य समावर्तेत वै द्विजः ॥ १३ ॥
ஒழுங்குடன் வேதங்களைப் பயின்று, குருதக்ஷிணை செலுத்தி, குருவின் அனுமதி பெற்ற பின், இருபிறப்பான் சமாவர்த்தனச் சடங்கை செய்து இல்லறத்திற்குத் திரும்ப வேண்டும்।
Verse 14
समावृत्तस्तु गार्हस्थ्ये सदारो नियतो वसेत् । अनसूयुर्यथान्यायमाहिताग्निरनादृते ॥ १४ ॥
பிரம்மச்சரியத்தை நிறைவு செய்து, இல்லற ஆசிரமத்தில் மனைவியுடன், கட்டுப்பாட்டுடன், பொறாமையின்றி வாழ வேண்டும். விதிப்படி ஆஹித அக்னிகளைப் பேணி, யாரையும் அவமதிக்கக் கூடாது.
Verse 15
उत्पाद्य पुत्रपौत्रांश्च वन्याश्रमपदे वसेत् । तानेवाग्नीन्यथान्यायं पूजयन्नतिथिप्रियः ॥ १५ ॥
மகன்களும் பேரன்களும் பிறந்த பின் வானப்ரஸ்த ஆசிரமத்தில் தங்க வேண்டும். விருந்தோம்பலை விரும்பி, அதே புனித அக்னிகளை விதிப்படி வழிபட வேண்டும்.
Verse 16
सर्वानग्नीन्यथान्यायमात्मन्यारोप्य धर्मवित् । निर्द्वंद्वो वीतरागात्मा ब्रह्माश्रमपदे वसेत् ॥ १६ ॥
தர்மத்தை அறிந்தவன் விதிப்படி எல்லா அக்னிகளையும் தன்னுள் ஏற்றிக் கொள்ள வேண்டும். பின்னர் இரட்டைத்தன்மைகளிலிருந்து விடுபட்டு, பற்றற்ற உள்ளத்துடன் பிரம்மாசிரம நிலையில் வாழ வேண்டும்.
Verse 17
शुक उवाच । उत्पन्ने ज्ञानविज्ञाने प्रत्यक्षे हृदि शश्वते । न विना गुरुसंवासाज्ज्ञानस्याधिगमः स्मृतः ॥ १७ ॥
சுகர் கூறினார்—இதயத்தில் நேரடியாகவும் நிலைத்தும் ஞானமும் விவேகமும் எழுந்தாலும், குருவின் நெருங்கிய சங்கமமின்றி உண்மையான ஞானப் பெறுதல் இல்லை என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது.
Verse 18
किमवश्यं तु वस्तव्यमाश्रमेषु न वा नृप । एतद्भवंतं पृच्छामि तद्भवान्वक्तुमर्हति ॥ १८ ॥
அரசே! தவறாமல் வாழ்ந்து நிறைவேற்ற வேண்டியது ஆசிரமங்களுக்குள் தானா, அல்லது அவற்றுக்கு வெளியேதானா? இதை உம்மிடம் கேட்கிறேன்; விளக்கத் தகுதியுடையவர் நீரே.
Verse 19
जनक उवाच । न विना ज्ञानविज्ञाने मोक्षस्याधिगमो भवेत् । न विना गुरुसंबधाज्ज्ञानस्याधिगमस्तथा ॥ १९ ॥
ஜனகர் கூறினார்—ஞானமும் அனுபவமயமான விஞ்ஞானமும் இன்றிப் மோட்சம் அடைய முடியாது; அதுபோல குருவுடன் உறவு இன்றிச் சத்திய ஞானமும் பெற இயலாது।
Verse 20
आचार्यः प्लाविता तस्य ज्ञानं प्लव इहोच्यते । विज्ञाय कृतकृत्यस्तु तीर्णस्तत्रोभयं त्यजेत् ॥ २० ॥
அவனுக்குக் கரை சேர்ப்பவர் ஆசாரியரே; இங்கு ஞானம் படகெனக் கூறப்படுகிறது. தத்துவத்தை உணர்ந்து க்ருதக்ருத்யனாய், கரை கடந்த பின் சாதனமாகிய குருவும் ஞானமும்—இரண்டையும் விட வேண்டும்।
Verse 21
अनुच्छेदाय लोकानामनुच्छेदाय कर्मणाम् । कृत्वा शुभाशुभं कर्म मोक्षो नामेह लभ्यते ॥ २१ ॥
உலகங்களின் தொடர்ச்சிக்கும், கர்மத்தின் தொடர்ச்சிக்கும், மனிதன் நற்செயலும் தீச்செயலும் செய்கிறான்; இவ்வாழ்விலேயே ‘மோட்சம்’ எனப்படுவது பெறப்படுகிறது।
Verse 22
भावितैः कारणैश्चार्यं बहुसंसारयोनिषु । आसादयति शुद्धात्मा मोक्षं हि प्रथमाश्रमे ॥ २२ ॥
ஓ வணக்கத்திற்குரியவரே, பல பிறவிகளான சம்சார யோனிகளில் வளர்த்துச் சேர்த்த காரணங்களால் (சாதனங்களால்) தூய ஆத்மா முதல் ஆச்ரமத்திலேயே மோட்சத்தை நிச்சயமாக அடைகிறது।
Verse 23
तमासाद्य तु मुक्तस्य दृष्टार्थस्य विपश्चितः । त्रिधाश्रमेषु कोन्वर्थो भवेत्परमभीप्सतः ॥ २३ ॥
அத்தத்துவத்தை அடைந்து விடுதலை பெற்றும் குறிக்கோள் நிறைவேறிய ஞானிக்குப்—பரமனை மட்டுமே உச்சமாக நாடுபவனுக்குத்—மூன்று ஆச்ரமங்களிலும் இனி என்ன பயன் இருக்க முடியும்?
Verse 24
राजसांस्तामसांश्चैव नित्यं दोषान्विसर्जयेत । सात्त्विकं मार्गमास्थाय पश्येदात्मानमात्मना ॥ २४ ॥
ரஜஸ், தமஸ் காரணமான குற்றங்களை எப்போதும் நீக்குக. சாத்த்விக மார்க்கத்தைச் சார்ந்து, ஆத்மாவால் ஆத்மாவைத் தரிசிக்குக॥
Verse 25
सर्वभूतेषु चात्मानं सर्वभूतानि चात्मनि । संपश्यन्नैव लिप्येत जले वारिचरगो यथा ॥ २५ ॥
எல்லா உயிர்களிலும் ஆத்மாவையும், ஆத்மாவில் எல்லா உயிர்களையும் காண்பவன் பற்றுபடான்; நீரில் நடக்கும் பறவை நீரால் நனைவதில்லை போல॥
Verse 26
पक्षीवत्पवनाद्वर्ध्वममुत्रानुंत्यश्नुते । विहाय देहं निर्मुक्तो निर्द्वंद्वः शुभसंगतः ॥ २६ ॥
அவன் பறவைபோல் காற்றின் துணையால் மேலே எழுந்து, அப்பால் அந்த உயர்ந்த நிலையை அடைகிறான். உடலை விட்டு முழு விடுதலை பெற்று, இருமைத் தாண்டி, சுபத்துடன் ஒன்றுபடுகிறான்॥
Verse 27
अत्र गाथाः पुरा गीताः श्रृणु राज्ञा ययातिना । धार्यते या द्विजैस्तात मोक्षशास्त्रविशारदैः ॥ २७ ॥
அன்பனே, இப்போது யயாதி மன்னன் பழங்காலத்தில் பாடிய கீதங்களை கேள்; மோட்ச சாஸ்திரத்தில் தேர்ந்த இருபிறப்பினர் அவற்றை காத்து ஓதுகின்றனர்॥
Verse 28
ज्योतिश्चात्मनि नान्यत्र रत्नं तत्रैव चैव तत् । स्वयं च शक्यं तद्द्रष्टुं सुसमाहितर्चतसा ॥ २८ ॥
ஒளி ஆத்மாவிலேயே உள்ளது; வேறெங்கும் இல்லை; அந்த ரத்தினமும் அங்கேயே. நன்கு ஒருமித்த மனத்துடன் வழிபடுபவன் அதைத் தானே தரிசிக்கலாம்॥
Verse 29
न बिभेति परो यस्मान्न बिभेति पराच्च यः । यश्च नेच्छति न द्वेष्टि ब्रह्म संपद्यते स तु ॥ २९ ॥
யாரால் பிறர் அஞ்சார், யாரும் பிறரை அஞ்சார்; ஆசையும் வெறுப்பும் இல்லாதவன்—அவனே நிச்சயமாகப் பிரம்மத்தை அடைகிறான்।
Verse 30
यदा भावं न कुरुते सर्वभूतेषु पापकम् । पूर्वैराचरितो धर्मश्चतुराश्रमसंज्ञकः ॥ ३० ॥
எப்போது ஒருவர் எல்லா உயிர்களிடமும் பாவ எண்ணத்தைச் செய்யாதிருப்பாரோ; அதுவே முன்னோர் கடைப்பிடித்த தர்மம்—நான்கு ஆசிரம ஒழுக்கம் எனப்படும்।
Verse 31
अनेन क्रमयोगेन बहुजातिसुकर्मणाम् । कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ ३१ ॥
இந்தக் கிரமயோகத்தால், பல பிறவிகளின் சுகர்மச் சேர்க்கையால்—செயல், மனம், வாக்கு மூலமாக—அப்போது பிரம்மத்தை அடைகிறான்।
Verse 32
संयोज्य तपसात्मानमीर्ष्यामुत्सृज्य मोहिनीम् । त्यक्त्वा कामं च लोभं च ततो ब्रह्मत्वमश्नुते ॥ ३२ ॥
தவத்தால் தன்னை ஒழுங்குபடுத்தி, மயக்கும் பொறாமையை நீக்கி, காமமும் லோபமும் துறந்த பின்—பிரம்மநிலையை அடைகிறான்।
Verse 33
यदा श्राव्ये च दृश्ये च सर्वभूतेषु चाव्ययम् । समो भवति निर्द्वुद्वो ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ ३३ ॥
கேட்கப்படுவதிலும் காணப்படுவதிலும், எல்லா உயிர்களிலும் உள்ள அழியாத தத்துவத்தினிடமும், இருமை அற்ற சமநிலை கொண்டால்—அப்போது பிரம்மத்தை அடைகிறான்।
Verse 34
यदा स्तुति च र्निदां च समत्वेन च पश्यति । कांचनं चाऽयसं चैव सुखदुःखे तथैव च ॥ ३४ ॥
பக்திச் சாதகர் புகழ்ச்சியும் பழிப்பும் சமநோக்கில் காண்பார்; பொன்னும் இரும்பும், இன்பமும் துன்பமும் ஒன்றே என எண்ணினால், அவர் உண்மையான சமநிலையில் நிலைபெறுகிறார்।
Verse 35
शीतमुष्णं तथैवार्थमनंर्थं प्रियमप्रियम् । जीवितं मरणं चैव ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ ३५ ॥
அப்போது குளிரும் வெப்பமும், லாபமும் இழப்பும், விருப்பமும் வெறுப்பும், உயிரும் மரணமும் கூட—அனைத்தும் பிரம்மமே என உணர்கிறார்; அப்பொழுது அவர் பிரம்மநிலையை அடைகிறார்।
Verse 36
प्रसार्येह यथांगानि कूर्मः संहरते पुनः । तर्थेद्रियाणि मनसा संयंतव्यानि भिक्षुणा ॥ ३६ ॥
ஆமை தன் நீட்டிய அங்கங்களை மீண்டும் உள்ளே இழுப்பதுபோல், பிக்ஷு மனத்தின் மூலம் புலன்களை அடக்க வேண்டும்।
Verse 37
तमः परिगतं वेश्य यथा दीपेन दृश्यते । तथा बुद्धिप्रदीपेन शक्य आत्मा निरीक्षितुम् ॥ ३७ ॥
இருளால் மூடப்பட்ட பொருள் விளக்கால் தெரிகிறதுபோல், தூய அறிவின் விளக்கால் ஆத்மாவை உணர்ந்து காணலாம்।
Verse 38
एतत्सर्वं प्रपश्यामि त्वयि बुद्धिमतांवर । यञ्चान्यदपि वेत्तव्यं तत्त्वतो वेत्ति तद्भवान् ॥ ३८ ॥
ஞானிகளுள் சிறந்தவரே! இவை அனைத்தையும் உம்முள் நான் காண்கிறேன்; மேலும் அறிய வேண்டிய எதுவாயினும், அதைத் தத்துவமாக நீர் அறிந்திருக்கிறீர்।
Verse 39
ब्रह्मर्षे विदितश्वासि विषयांतमुपागतः । गुरोश्चैव प्रसादेन तव चैवोपशिक्षया ॥ ३९ ॥
ஓ பிரம்மரிஷியே, நீ உண்மையிலே புகழ்பெற்ற சாதகன்; விஷயங்களின் எல்லைக்குச் சென்றுள்ளாய். இது குருவின் அருளாலும், உன் சொந்த ஒழுக்கப் பயிற்சி-உபதேசத்தாலும் ஏற்பட்டது.
Verse 40
तस्य चैव प्रसादेन प्रादुर्भूतं महामुनेः । ज्ञानं दिव्यं समादीप्तं तेनासि विदितो विदितो मम ॥ ४० ॥
ஓ மகாமுனியே, அவருடைய அருளாலேயே ஒளிவிடும் தெய்வீக ஞானம் வெளிப்பட்டது. அதனால் நீ எனக்கு முழுமையாக அறியப்பட்டவன்—ஆம், நன்கு அறியப்பட்டவன்.
Verse 41
अर्धिकं तव विज्ञानमधि कावगतिस्तव । अधिकं च तवैश्वर्यं तञ्च त्वं नावबुध्यसे ॥ ४१ ॥
உன் அறிவு இன்னும் பகுதியே; கவிதை உணர்வும் குறைவு. உன் ஐஸ்வரியம் அதைவிடப் பெரிது—ஆனால் அதையும் நீ உண்மையாக அறியவில்லை.
Verse 42
बाल्याद्वा संशयाद्वापि भयाद्वापि विमेषजात् । उत्पन्ने चापि विज्ञा ने नाधिगच्छंति तांगतिम् ॥ ४२ ॥
முதிராத தன்மை, அல்லது சந்தேகம், அல்லது பயம், அல்லது கணநேரத் தவறு—ஞானம் எழுந்தாலும் அவர்கள் அந்த பரம நிலையை அடையார்.
Verse 43
व्यवसायेन शुद्धेन मद्विधैश्छिन्नसंशयाः । विमुच्य हृदयग्रंथीनार्तिमासादयंति ताम् ॥ ४३ ॥
தூய உறுதியான முயற்சியால், என்னைப் போன்ற—சந்தேகங்கள் அறுக்கப்பட்டவர்கள்—இதயக் கட்டுகளை அவிழ்த்து, எல்லா துயரும் முடியும் அந்த நிலையை அடைகிறார்கள்.
Verse 44
मवांश्चोत्पन्नविज्ञानः स्थिरबगुद्धिरलोलुपः । व्यवसायादृते ब्रह्यन्नासादयति तत्पदम् ॥ ४४ ॥
ஹே பிரஹ்மனே! விவேகம் பெற்ற, நிலையான புத்தியுடனும் பேராசையற்றவனுமானவனும் உறுதியான முயற்சி (வ்யவஸாயம்) இன்றி அந்த பரம பதத்தை அடையான்।
Verse 45
नास्ति ते सुखदुःखेषु विशेषो नास्ति वस्तुषु । नौत्सुक्यं नृत्यगीतेषु न राग उपजायते ॥ ४५ ॥
உனக்கு இன்பம்-துன்பத்தில் வேறுபாடு இல்லை; பொருள்களிலும் சிறப்பு மதிப்பீடு இல்லை. நடனம்-பாடலில் ஆர்வம் இல்லை; ராகம் (ஆசை/பற்று) எழாது।
Verse 46
न बंधुषु निबंधस्ते न भयेष्वस्ति ते भयम् । पश्यामित्वां महाभाग तुल्यनिंदात्मसंस्तुतिम् ॥ ४६ ॥
உனக்கு உறவினரிடமும் பிணைப்பு இல்லை; அச்சமூட்டும் சூழலிலும் அச்சம் இல்லை. ஹே மகாபாக்யவானே! பழியும் தன்னைத்தானேப் புகழ்வதையும் சமமாகக் காண்பவனாக உன்னை நான் காண்கிறேன்।
Verse 47
अहं च त्वानुपश्यामि ये चान्येऽपि मनीषिणः । आस्थितं परमं मार्गे अक्षयं चाप्यनामयम् ॥ ४७ ॥
நானும் உன்னைப் பார்க்கிறேன்; மற்ற ஞானிகளும் பார்க்கிறார்கள்—நீ பரம மார்க்கத்தில் உறுதியாக நிலைத்துள்ளாய்; அது அழியாததும், நோயற்றதுமாக (க்லேஷமற்றதாக) உள்ளது।
Verse 48
यत्फलं ब्राह्मणस्येह मोक्षार्थश्चापदात्मकः । तस्मिन्वै वर्तसे विप्रकिमन्यत्परिपृच्छसि ॥ ४८ ॥
இங்கே ஒரு பிராமணன் நாடும் பலன்—மோக்ஷத்திற்காகவும், சாதனை வழியில் நிலைபெற்றதுமானது—ஹே விப்ரா, அதிலேயே நீ நடந்து கொண்டிருக்கிறாய். இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறாய்?
Verse 49
सनंदन उवाच । एतच्छ्रुत्वा तु वचनं कतात्मा कृतनिश्चयः । आत्मनात्मानमास्थाय दृष्ट्वा चात्मानमात्मना ॥ ४९ ॥
சனந்தனன் கூறினான்—அவ்வசனத்தை கேட்டவுடன் அவன் தன்னடக்கம் பெற்று உறுதியான தீர்மானம் கொண்டான். ஆத்மாவில் நிலைத்து, ஆத்மாவினாலேயே ஆத்மாவைத் தரிசித்தான்॥४९॥
Verse 50
कृतकार्यः सुखी शांतस्तूष्णीं प्रायादुदङ्मुखः । शैशिरं गिरिमासाद्य पाराशर्यं ददर्श च ॥ ५० ॥
கடமை நிறைவேறியதால் அவன் மகிழ்ந்து அமைதியானான்; மௌனமாக வடக்கு நோக்கி புறப்பட்டான். சைசிர மலை அடைந்து பாராசர்யர் (வியாசர்) தரிசனம் பெற்றான்॥५०॥
Verse 51
शिष्यानध्यापयंतं च पैलादीन्वेदसंहिताः । आरर्णेयो विशुद्धात्मा दिवाकरसमप्रभः ॥ ५१ ॥
அவர் பைல முதலிய சீடர்களுக்கு வேத-சம்ஹிதைகளைப் போதித்துக் கொண்டிருந்தார். அந்த ஆரர்ணேயர், தூய ஆத்மாவுடன், சூரியனுக்கு ஒப்பான ஒளியால் பிரகாசித்தார்॥५१॥
Verse 52
पितुर्जग्राह पादौ चज सादरं हृष्टमानसः । ततो निवेदयामास पितुः सर्वमुदारधीः ॥ ५२ ॥
மகிழ்ந்த மனத்துடன் அவன் மரியாதையோடு தந்தையின் பாதங்களைப் பற்றினான். பின்னர் உயர்ந்த உள்ளத்துடன் தந்தையிடம் அனைத்தையும் முழுமையாக அறிவித்தான்॥५२॥
Verse 53
शुको जनकराजेन संवादं मोक्षसाधनम् । तच्छ्रत्वा वेदकर्तासौ प्रहृष्टेनांतरात्मना ॥ ५३ ॥
சுகர் ஜனக அரசனிடம் மோக்ஷத்தை அளிக்கும் உரையாடலை எடுத்துரைத்தார். அதை கேட்ட வேதகர்த்தா (வியாசர்) உள்ளத்தால் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார்॥५३॥
Verse 54
समालिंग्य सुतं व्यासः स्वपार्श्वस्थं चकार च ॥ ५४ ॥
தம் புதல்வனை அணைத்து, வியாசர் அவனைத் தம் அருகிலே, தம் பக்கத்தில் அமர வைத்தார்।
Verse 55
ततः पैलादयो विप्रा वेदान् व्यासादधीत्य च । शैलश्रृंगाद्भुवं प्राप्ता याजनाध्यापने रताः ॥ ५५ ॥
பின்னர் பைல முதலிய பிராமண முனிவர்கள் வியாசரிடமிருந்து வேதங்களைப் பயின்று, மலைச் சிகரத்திலிருந்து பூமிக்கு இறங்கி, பிறருக்காக யாகங்களை நடத்துவதிலும் வேதம் போதிப்பதிலும் ஈடுபட்டனர்।
Frequently Asked Questions
It establishes śāstric hierarchy and epistemic legitimacy: knowledge of mokṣa is approached through proper guru-honor (arghya, pādya, mantra-pūjā, dāna). The ritual reception frames the ensuing teaching as authorized transmission rather than mere debate.
It integrates both: Janaka presents krama (stage-wise discipline) and acknowledges action’s role in sustaining worlds, yet insists mokṣa is impossible without knowledge grounded in guru-relationship; once realization is complete, the means (including conceptual supports) are relinquished.
It allows for early liberation—potentially even in the first āśrama—when purified causes from many births mature, while also teaching the normative āśrama ladder as a disciplined pathway for most aspirants.