Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 91
Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
अधिस्रीत्यव्ययीभावे यथाशक्ति च कीर्तितम् । रामाश्रितस्तत्पुरुषे धान्यार्थो यूपदारु च ॥ ९१ ॥
adhisrītyavyayībhāve yathāśakti ca kīrtitam | rāmāśritastatpuruṣe dhānyārtho yūpadāru ca || 91 ||
அவ்யயீபாவ சமாசத்தில் ‘அதிஸ்ரீத்ய’ என்ற பயன்பாடு இயன்றவரை கூறப்பட்டது. தத்புருஷ சமாசத்தில் ‘ராமாஷ்ரித’ (ராமனைச் சரணடைந்தவன்), மேலும் தான்ய-அர்த்தச் சொற்களும் யூபதாரு (யாகத் தூணின் மரம்) என்பதும் எடுத்துக்காட்டுகள்॥ ૯૧ ॥
Sanatkumara (teaching Narada technical points of Vyakarana/compound-formation within Moksha Dharma instruction)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: none
FAQs
It emphasizes precision of meaning through Vyākaraṇa (Vedāṅga grammar): correct compound-usage preserves the intended sense of dharma, ritual terms, and refuge-oriented devotion (e.g., “Rāmāśrita”).
By giving “rāmāśrita” as a model tatpuruṣa, it highlights śaraṇāgati (taking refuge) as a definable, name-worthy state—devotion expressed even in language as identity: “one who is sheltered in Rāma.”
Vyākaraṇa: the verse points to samāsa classification—avyayībhāva (indeclinable compounds) and tatpuruṣa—using examples tied to ritual vocabulary like yūpa-dāru.