Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 28
Vyākaraṇa-saṅgraha: Pada–Vibhakti–Kāraka–Lakāra–Samāsa
हरेऽव विष्णोऽवेत्येषादसोमादप्यमी अधाः । शौरी एतौ विष्णु इमौ दुर्गे अमू नो अर्जुनः ॥ २८ ॥
hare'va viṣṇo'vetyeṣādasomādapyamī adhāḥ | śaurī etau viṣṇu imau durge amū no arjunaḥ || 28 ||
“ஹரே!” “ஓ விஷ்ணுவே!”—இது காவல் உச்சரிப்பு. சோமலோகத்திலிருந்தும் கீழுலகங்களிலிருந்தும், ஷௌரி மற்றும் விஷ்ணு—இவ்விருவரும் எங்களைப் பாதுகாப்பாராக. துன்பமும் அபாயமும் வந்தால் இவ்விருவரும் காத்தருள்வாராக; வீரன் அர்ஜுனனும் எங்களுக்கு காவலனாக இருப்பானாக.
Narada (within a Moksha-Dharma/protective recitation context; framed in the Narada–Sanatkumara dialogue tradition)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: vira
FAQs
It emphasizes smaraṇa (remembrance) of Hari/Viṣṇu as a protective and liberating act: calling the divine names is presented as a shield across all realms (higher and lower), aligning fearlessness with Mokṣa-dharma.
Bhakti is shown as immediate and practical: simple invocation—“Hare, O Viṣṇu”—is treated as effective refuge (śaraṇāgati), especially “in danger” (durge), where the devotee relies on the Lord’s presence rather than personal power.
The verse functions like a concise protective formula (rakṣā-ucchāra). While not a technical Vedāṅga lesson, it reflects applied mantra-prayoga: correct invocation, divine epithets (Hari, Viṣṇu, Śaurī), and situational use (in peril) consistent with dhārmic recitation practice.