Kalpa-Lakṣaṇa and Gṛhya-Kalpa: Classifications, Purifications, Implements, and Spatial Rite-Design

Verse 1

अथातः संप्रवक्ष्यामि कल्पग्रन्थं मुनीश्वर । यस्य विज्ञानमात्रेण स्यात् कर्मकुशलो नरः 1. ॥ १ ॥

இப்போது, முனீஸ்வரரே, கல்ப-கிரந்தத்தை முழுமையாக விளக்குகிறேன்; அதன் அறிவு மட்டும் பெற்றாலே மனிதன் கர்மச் சடங்குகளில் திறமை பெறுவான்.

Verse 2

नक्षत्रकल्पो वेदानां संहितानां तथैव च । चतुर्थः स्यादाङ्गिरसः शान्तिकल्पश्च पञ्चमः ॥ २ ॥

வேதங்களுக்கும் அவற்றின் ஸம்ஹிதைகளுக்கும் நான்காவது நக்ஷத்திர-கல்பம் எனப்படுகிறது; ஐந்தாவது ஆங்கிரஸ-கல்பம், அதன்பின் சாந்தி-கல்பமும் கூறப்படுகிறது.

Verse 3

नक्षत्राधीश्वराख्यानं विस्तरेण यथातथम् । नक्षत्रकल्पे निर्दिष्टं ज्ञातव्यं तदिहापि च ॥ ३ ॥

நக்ஷத்திரங்களின் அதீஸ்வரர்களைப் பற்றிய விரிவான வரலாறு எப்படியோ அப்படியே நக்ஷத்திர-கல்பத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது; அதையே இங்கும் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.

Verse 4

वेदकल्पे विधानं तु ऋगादीनां मुनीश्वर । धर्मार्थकाममोक्षाणां सिद्ध्यै प्रोक्तं सविस्तरम् ॥ ४ ॥

முனீஸ்வரரே, வேத-கல்பத்தில் ரிக் முதலிய வேதங்களின் விதிமுறைகள் விரிவாகப் போதிக்கப்பட்டுள்ளன; தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றின் சித்திக்காக அவை கூறப்பட்டன.

Verse 5

मन्त्राणामृषयश्चैव छन्दांस्यथ च देवताः । निर्दिष्टाः संहिताकल्पे मुनिभिस्तत्त्वदर्शिभिः ॥ ५ ॥

மந்திரங்களின் ரிஷிகள், அவற்றின் சந்தஸ்கள், மற்றும் அதிஷ்டாத்ரு தேவதைகள்—இவை அனைத்தும் ஸம்ஹிதா மற்றும் கல்ப மரபுகளில் தத்துவதரிசி முனிவர்களால் தெளிவாக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளன।

Verse 6

तथैवाङ्गिरसे कल्पे षट्कर्माणि सविस्तरम् । अभिचारविधानेन निर्दिष्टानि स्वयम्भुवा ॥ ६ ॥

அதேபோல் ஆங்கிரஸ கல்பத்தில் ஷட்கர்மங்கள் விரிவாக உரைக்கப்பட்டுள்ளன; அபிசார விதான முறைகளால் ஸ்வயம்பூ (பிரம்மா) அவற்றை நிர்ணயித்தார்।

Verse 7

शान्तिकल्पे तु दिव्यानां भौमानां मुनिसत्तम । तथान्तरिक्षोत्पातानां शान्तयो ह्युदिताः पृथक् ॥ ७ ॥

ஆனால் சாந்தி-கல்பத்தில், ஓ முனிவர்களில் சிறந்தவரே, திவ்ய, பௌம, மற்றும் அந்தரிக்ஷத்தில் எழும் உற்பாதங்களுக்கு உரிய சாந்தி முறைகள் தனித்தனியாக போதிக்கப்பட்டுள்ளன।

Verse 8

संक्षेपेणैतदुद्दिष्टं लक्षणं कल्पलक्षणे । विशेषः पृथगेतेषां स्थितः शाखान्तरेषु च ॥ ८ ॥

இவ்வாறு கல்பங்களின் இலக்கணப் பகுதியில் இந்த அடையாளம் சுருக்கமாக கூறப்பட்டது; இவற்றின் தனித்த சிறப்புகள் பல்வேறு வேத சாகைகளில் தனித்தனியாக உள்ளன।

Verse 9

गृह्यकल्पे तु सर्वेषामुपयोगितयाऽधुना । वक्ष्यामि ते द्विजश्रेष्ठ सावधानतया शृणु ॥ ९ ॥

இப்போது அனைவருக்கும் பயன்படும் வகையில் நான் உனக்கு கிருஹ்ய-கல்பத்தை விளக்குவேன்; ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, முழு கவனத்துடன் கேள்।

Verse 10

ॐकारश्चाथ शब्दश्च द्वावेतौ ब्रह्मणः पुरा । कण्ठं भित्वा विनिर्यातौ तस्मान्माङ्गल्यकाविमौ ॥ १० ॥

ஆரம்பத்தில் பிரம்மாவின் தொண்டையைப் பிளந்து இவ்விரண்டும்—ஓங்காரம் மற்றும் புனிதச் சொல்—வெளிப்பட்டன; ஆகவே இவ்விரண்டும் இயல்பாகவே மங்களகரமானவை.

Verse 11

कृत्वा प्रोक्तानि कर्माणि तदूर्द्ध्वानि करोति यः । सोऽथ शब्दं प्रयुञ्जीत तदानन्त्यार्थमिष्यते ॥ ११ ॥

முதலில் போதிக்கப்பட்ட கர்மங்களைச் செய்து, பின்னர் உயர்ந்த (நுண்ணிய) சாதனைகளில் ஈடுபடுபவன், அதன் பின் புனிதச் சொல்லை உபயோகிக்க வேண்டும்; அது அனந்தத்தை அடைவதற்காகவே கூறப்பட்டது.

Verse 12

कुशाः परिसमूहाय व्यस्तशाखाः प्रकीर्तिताः । न्यूनाधिका निष्फलाय कर्मणोऽभिमतस्य च ॥ १२ ॥

குசையை ‘பரிசமூஹ’த்திற்காக அடர்த்தியான கொத்தாகச் சேர்த்து, முனைகளைக் தனித்தனியாக வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்; குறையோ அதிகமோ ஆனால் நோக்கமுடைய கர்மம் பலனின்றி போகும்.

Verse 13

कृमिकीटपतङ्गाद्या भ्रमति वसुधातले । तेषां संरक्षणार्थाय प्रोक्तं परिसमूहनम् ॥ १३ ॥

புழு, பூச்சி, பட்டாம்பூச்சி முதலியவை பூமித் தளத்தில் அலைகின்றன; அவற்றைக் காக்க ‘பரிசமூஹன’ எனும் விதி கூறப்பட்டது.

Verse 14

रेखाः प्रोक्ताश्च यास्तिस्रः कर्तव्यास्ताः समा द्विज । न्यूनाधिका न कर्तव्या इत्येव परिभाषितम् ॥ १४ ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே! விதிக்கப்பட்ட மூன்று கோடுகளையும் சமமாகவும் ஒரே அளவாகவும் அமைக்க வேண்டும்; குறையோ அதிகமோ செய்யக் கூடாது—இதுவே விதி.

Verse 15

मेदिनी मेदसा व्याप्ता मधुकैटभदैत्ययोः । गोमयेनोपलेप्येयं तदर्थमिति नारद ॥ १५ ॥

மது–கைடப தைத்யர்களின் மேதஸால் இப்பூமி நிறைந்துள்ளது; ஆகையால் அதே காரணத்திற்காகத் தூய்மை-பாதுகாப்பு हेतु கோமயத்தால் லேபனம் செய்ய வேண்டும்—என்று நாரதர் கூறினார்।

Verse 16

वन्ध्या दुष्टा च दीनाङ्गी मृतवत्सा स च या भवेत् । यज्ञार्थं गोमयं तस्या नाहरेदिति भाषितम् ॥ १६ ॥

மலட்டுத்தன்மையுடைய, தீய குணமுடைய, பலவீன உடலுடைய, அல்லது கன்றை இழந்த பசுவின் கோமயத்தை யாகத்திற்காகச் சேகரிக்கக் கூடாது என்று கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 17

ये भ्रमन्ति सदाकाशे पतङ्गाद्या भयङ्कराः । तेषां प्रहरणार्थाय मतं प्रोद्धरणं द्विज ॥ १७ ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே! வானில் எப்போதும் உலவும் பயங்கர உயிர்கள்—பட்டங்குகள் முதலியவை—அவற்றைத் தாக்கி வீழ்த்த மேலே எறிதல் (ஊர்த்வ-நிக்ஷேபம்) தான் ஏற்ற முறையென கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 18

स्रुवेण च कुशेनापि कुर्यादुल्लेखनं भुवः । अस्थिकण्टकसिर्द्ध्य्थं ब्रह्मणा परिभाषितम् ॥ १८ ॥

ஸ்ருவம் (அர்ச்சனை கரண்டி) அல்லது குசா புல்லினாலும் நிலத்தில் மெதுவாகக் குறியிட/சிறிது கீற வேண்டும்; எலும்பு, முள் போன்ற அசுத்தங்களைச் சரியாக நீக்குவதற்காக பிரம்மா இவ்விதியை உரைத்தார்।

Verse 19

आपो देवगणाः सर्वे तथा पितृगणा द्विज । तेनाद्भिरुक्षणं प्रोक्तं मुनिभिर्विधिकोविदैः ॥ १९ ॥

ஓ இருமுறை பிறந்தவனே! ஆபः (நீர்) என்பதே எல்லா தேவகணங்களும், அதுபோல பித்ருகணங்களும் ஆகும்; ஆகையால் விதி அறிந்த முனிவர்கள் தூய்மைக்காக நீரால் ப்ரோக்ஷணம் (தெளித்தல்) செய்யுமாறு விதித்துள்ளனர்।

Verse 20

अग्नेरानयनं प्रोक्तं सौभाग्यस्त्रीभिरेव च । शुभदे मृण्मये पात्रे प्रोक्ष्याद्भिस्तं निधापयेत् ॥ २० ॥

அக்னியை கொண்டு வருதல் சௌபாக்யவதியான திருமணமான பெண்களாலேயே செய்யப்பட வேண்டும். நீரால் ப்ரோட்சணம் செய்து, சுபம் தரும் மண் பாத்திரத்தில் அந்த அக்னியை நிறுவுக.

Verse 21

अमृतस्य क्षयं दृष्ट्वा ब्रह्माद्यैः सर्वदैवतैः । वेद्यां निधापितस्तस्मात्समिद्गर्भो हुताशनः ॥ २१ ॥

அமிர்தம் குறைவதை கண்ட பிரம்மா முதலிய எல்லா தேவர்களும், சமித்துகளை உள்ளே தாங்கிய ஹுதாசனனை வேதியில் நிறுவினர்; யாகம் நிலைக்கவே.

Verse 22

दक्षिणस्यां दानवाद्याः स्थिता यज्ञस्य नारद । तेभ्यः संरक्षणार्थाय ब्रह्माणं तद्दिशि न्यसेत् ॥ २२ ॥

நாரதா! யாகத்தின் தெற்கு பக்கத்தில் தானவர்கள் முதலிய தடையூட்டுவோர் நிற்கின்றனர். அவர்களிடமிருந்து காக்க, அந்தத் திசையிலேயே பிரம்மாவை நிறுவுக.

Verse 23

उत्तरे सर्वपात्राणि प्रणीताद्यानि पश्चिमे । यजमानः पूर्वतः स्युर्द्विजाः सर्वेऽपि नारद ॥ २३ ॥

நாரதா! எல்லா யாகப் பாத்திரங்களையும் வடக்கில் வைக்க; ப்ரணீத நீர் முதலியவற்றை மேற்கில் வைக்க. யஜமானன் கிழக்கை நோக்கி அமர, எல்லா த்விஜர்களும் அவ்வாறே அமர்வர்.

Verse 24

द्यूते च व्यवहारे च यज्ञकर्मणि चेद्भवेत् । कर्त्तोदासीनचित्तस्तत्कर्म नश्येदिति स्थितिः ॥ २४ ॥

சூதாட்டம், உலகியலான பரிவர்த்தனை, யாகக் கிரியைகள்—எதிலாயினும், செய்பவரின் மனம் உதாசீனமாக (அநாஸக்தமாக) இருந்தால், அந்தக் கர்மம் பந்தமாகாது; இதுவே நிலைபெற்ற கோட்பாடு.

Verse 25

ब्रह्माचार्यौ स्वशाखौ हि कर्तव्यौ यज्ञकर्मणि । ऋत्विजां नियमो नास्ति यथालाभं समर्चयेत् ॥ २५ ॥

யாககர்மத்தில் தன் சுவசாகையைச் சேர்ந்த இரு பிரம்மச்சாரிகளை நிச்சயமாக நியமிக்க வேண்டும். ரித்விகர்களுக்கு கடுமையான கட்டுப்பாடு இல்லை; கிடைப்பவர்களை விதிப்படி மரியாதை செய்து யாகத்தில் அமர்த்த வேண்டும்॥२५॥

Verse 26

द्वे पवित्रे त्र्यङ्गुलेस्तः प्रोक्षिणी चतुरङ्गुला । आज्यस्थाली त्र्यङ्गुलाथ चरुस्थाली षडङ्गुला ॥ २६ ॥

இரு பவித்ரங்கள் (குச வளையங்கள்) தலா மூன்று அங்குல அளவு. ப்ரோக்ஷிணீ நான்கு அங்குலம். ஆஜ்யஸ்தாலி மூன்று அங்குலம்; சருஸ்தாலி ஆறு அங்குல அளவு॥২৬॥

Verse 27

द्व्यङ्गुलं तूपयमनमेकं सम्मार्जनाङ्गुलम् । स्रुवं षडङ्गुलं प्रोक्तं स्रुचं सार्द्धत्रयाङ्गुलम् ॥ २७ ॥

உபயமனம் இரண்டு அங்குல அளவு; சம்மார்ஜன அங்குலம் ஒன்று. ஸ்ருவம் ஆறு அங்குலம்; ஸ்ருச் மூன்றரை அங்குல அளவு எனக் கூறப்பட்டது॥२७॥

Verse 28

प्रादेशमात्रा समिधः पूर्णपात्रं षडङ्गुलम् । प्रोक्षिण्या उत्तरे भागे प्रणीतापात्रमष्टभिः ॥ २८ ॥

சமித்கள் ஒரு பிரதேசம் (கை விரிப்பு) அளவு நீளமாக இருக்க வேண்டும். நிரம்பிய பாத்திரம் ஆறு அங்குல அளவு. ப்ரோக்ஷிணீயின் வடபுறத்தில் எட்டு அங்குல இடைவெளியில் ப்ரணீதா பாத்திரத்தை வைக்க வேண்டும்॥২৮॥

Verse 29

यानि कानि च तीर्थानि समुद्राः सरितस्तथा । प्रणीतायां समासन्नात्तस्मात्तां पूरयेज्जलैः ॥ २९ ॥

எத்தனை தீர்த்தங்கள், சமுத்திரங்கள், நதிகள் உள்ளனவோ அவற்றை நினைந்து, ப்ரணீதா பாத்திரம் அருகில் கொண்டுவரப்பட்டபோது அதை நீரால் நிரப்ப வேண்டும்॥२৯॥

Verse 30

वैदिका वस्त्रहीना च नग्ना संप्रोच्यते द्विज । परिस्तीर्य्य ततो दर्भैः परिदध्यादिमां बुधः ॥ ३० ॥

ஓ த்விஜனே! உரிய மூடுபொருட்களும் கருவிகளும் இன்றிய வைதிகக் கிரியை ‘நக்னம்’ எனக் கூறப்படுகிறது. ஆகவே தர்பையை விரித்து, பின்னர் ஞானி இவ்விதியை முறையாக அமைத்து நிறைவேற்ற வேண்டும்॥३०॥

Verse 31

इन्द्र वज्रं विष्णुचक्रं वामदेवत्रिशूलकम् । दर्भरूपतया त्रीणि पवित्रच्छेदनानि च ॥ ३१ ॥

இந்திரனின் வஜ்ரம், விஷ்ணுவின் சக்கரம், வாமதேவனின் திரிசூலம்—இம்மூன்றும் தர்பை வடிவில் தியானிக்கப்படின், பவித்ர (சுத்தி வளையம்/நூல்) செய்யப் பயன்படும் ‘பவித்ர-ச்சேதனம்’ எனும் புனிதக் கத்தரிப்புக் கருவிகளாகவும் கூறப்படுகின்றன॥३१॥

Verse 32

प्रोक्षणी च प्रकर्तव्या प्रणीतोदकसंयुता । तेनातिपुण्यदं कर्म पवित्रमिति कीर्तितम् ॥ ३२ ॥

ப்ரோக்ஷணீ (தெளிப்புப் பாத்திரம்)யையும் தயாரிக்க வேண்டும்; அது ப்ரணீதோதகம் (ஸம்ஸ்கார நீர்) நிறைந்ததாக இருக்க வேண்டும். அதனால் கிரியை மிகப் புண்ணியமளிப்பதாகிறது; ஆகவே அது ‘பவித்ரம்’ எனப் புகழப்படுகிறது॥३२॥

Verse 33

आज्यस्थाली प्रकर्तव्या पलमात्रप्रमाणिका । कुलालचक्रघटितं आसुरं मृण्मयं स्मृतम् ॥ ३३ ॥

ஆஜ்யஸ்தாலீ (நெய் பாத்திரம்) ஒரு பல அளவாகச் செய்ய வேண்டும். குயவன் சக்கரத்தில் வடிக்கப்பட்ட மண் பாத்திரம் ‘ஆசுர’ வகை என ஸ்மிருதியில் கூறப்பட்டுள்ளது॥३৩॥

Verse 34

तदेव हस्तघटितं स्थाल्यादि दैविकं भवेत् । स्रुवे च सर्वकर्माणि शुभान्यप्यशुभानि च ॥ ३४ ॥

கையால் வடிக்கப்பட்ட ஸ்தாலி முதலியவைதான் ‘தைவிகம்’ (தேவார்ப்பணத்திற்குத் தகுந்தது) ஆகும். மேலும் ஸ்ருவம் (ஹவிர் எடுக்கும் கரண்டி) என்பதில் எல்லாக் கர்மங்களும்—சுபமும் அசுபமும்—அடங்கியதாகக் கூறப்படுகிறது॥३४॥

Verse 35

तस्य चैव पवित्रार्थं वह्नौ तापनमीरितम् । अग्रे धृतेन वैधव्यं मध्ये चैव प्रजाक्षयः ॥ ३५ ॥

அதன் பரிசுத்தத்திற்காக அக்கினியில் சூடேற்றுதல் விதிக்கப்பட்டது. நெய்யுடன் முன்புறத்தில் பிடித்தால் கைம்மை உண்டாகும்; நடுவில் பிடித்தால் சந்ததி நாசம் ஏற்படும்.

Verse 36

मूले च म्रियते होता तस्माद्धार्यं विचार्य तत् । अग्निः सूर्यश्च सोमश्च विरञ्चिरनिलो यमः ॥ ३६ ॥

வேர் துண்டிக்கப்பட்டால் ஹோதா (யாகக் கர்த்தா) கூட அழிவான்; ஆகவே சிந்தித்து அந்த வேரையே தாங்க வேண்டும். அக்கினி, சூரியன், சோமன், விரஞ்சி (பிரம்மா), அனிலன் (வாயு), யமன்—இவையே அதன் தாங்கும் தெய்வ சக்திகள்.

Verse 37

स्रुवे षडेते दैवास्तु प्रत्यङ्गुलमुपाश्रिताः । अग्निर्भोगार्थनाशाय सूर्यो व्याधिकरो भवेत् ॥ ३७ ॥

ஸ்ருவத்தில் இவ்வாறு ஆறு தேவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு விரல் அளவில் நிலைபெற்றுள்ளனர் என்று கூறப்படுகிறது. அங்கே அக்கினி போகத்தின் பலனை அழிக்கிறது; சூரியன் நோயை உண்டாக்குவான்.

Verse 38

निष्फलस्तु स्मृतः सोमो विरञ्चिः सर्वकामदः । अनिलो वृद्धिदः प्रोक्तो यमो मृत्युप्रदो मतः ॥ ३८ ॥

சோமன் பலனற்றவன் என்று நினைக்கப்படுகிறான்; விரஞ்சி (பிரம்மா) எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பவன். அனிலன் (வாயு) வளர்ச்சியளிப்பவன் என்று கூறப்படுகிறான்; யமன் மரணத்தை அளிப்பவன் என்று கருதப்படுகிறான்.

Verse 39

सम्मार्जनोपयमनं कर्तव्यं च कुशद्वयम् । पूर्वं तु सर्वशाखं स्यात्पञ्चशाखं तथा परम् ॥ ३९ ॥

சடங்கிற்காக சம்மார்ஜனம் மற்றும் உபயமனம் ஆகியவற்றைச் செய்ய வேண்டும்; மேலும் குசா புல்களின் இரட்டையையும் தயாரிக்க வேண்டும். முதல் குசா பல கிளைகளுடன் இருக்க வேண்டும்; இரண்டாவது ஐந்து கிளைகளுடன் இருக்க வேண்டும்.

Verse 40

श्रीपर्णी च शमी तद्वत्खदिरश्च विकङ्कतः । पलाशश्चैव विज्ञेयाः स्रुवे चैव तथा स्रुचि ॥ ४० ॥

ஸ்ரீபர்ணீ, சமீ, கதீரம், விகங்கதம் மற்றும் பலாசம்—இவையே ஸ்ருவம், ஸ்ருசி (ஹோமக் கரண்டி/அர்ப்பணக் கரண்டி) செய்யத் தகுந்த மரங்கள் என அறியப்படுகின்றன।

Verse 41

हस्तोन्मितं स्रुवं शस्तं त्रिदशाङ्गुलिकं स्रुचम् । विप्राणां चैतदाख्यातं ह्यन्येषामङ्गुलोनकम् ॥ ४१ ॥

ஸ்ருவம் ஒரு ஹஸ்த அளவு எனவும், ஸ்ருசி முப்பது அங்குல அளவு எனவும் விதிக்கப்பட்டது. இவ்வளவு பிராமணருக்கென கூறப்பட்டது; பிறருக்கு ஒரு அங்குலம் குறைவு.

Verse 42

शूद्रा णां पतितानां च खरादीनां च नारद । दृष्टिदोषविनाशार्थं पात्राणां प्रोक्षणं स्मृतम् ॥ ४२ ॥

ஓ நாரதா! சூத்ரர், பதிதர், கழுதை முதலியவை பார்த்த பாத்திரங்களில் பார்வையால் உண்டான தோஷத்தை நீக்க, ப்ரோக்ஷணம் (புனித நீர் தெளித்தல்) என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது।

Verse 43

अकृते पूर्णपात्रे तु यज्ञच्छिद्रं समुद्भवेत् । तस्मिन् पूर्णीकृते विप्र यज्ञसम्पूर्णता भवेत् ॥ ४३ ॥

பூர்ணபாத்திரக் கிரியை செய்யப்படாவிட்டால் யாகத்தில் குறை (யஜ்ஞச்சித்ரம்) உண்டாகும். ஆனால், ஓ விப்ரா! அது முறையாக நிறைவேற்றப்பட்டால் யாகம் முழுமை பெறும்।

Verse 44

अष्टमुष्टिर्भवेत् किञ्चित् पुष्कलं तच्चतुष्टयम् । पुष्कलानि तु चत्वारि पूर्णपात्रं विदुर्बुधाः ॥ ४४ ॥

‘கிஞ்சித்’ என்பது எட்டு முத்தி அளவு; அதன் நான்கு மடங்கு ‘புஷ்கலம்’ எனப்படும். மேலும் நான்கு ‘புஷ்கலம்’ சேர்வதே ‘பூர்ணபாத்திரம்’ என்று அறிஞர் கூறுவர்।

Verse 45

होमकाले तु सम्प्राप्ते न दद्यादासनं क्वचित् । दत्ते तृप्तो भवेद् वह्निः शापं दद्याच्च दारुणम् ॥ ४५ ॥

ஹோம நேரம் வந்தபோது எக்காரணத்தாலும் ஆசனத்தைத் தானமாக அளிக்கக் கூடாது. அளித்தால் அக்னிதேவன் அதைத் தன் பங்கென ஏற்று திருப்தியடைந்து கடும் சாபம் அளிக்கலாம்.

Verse 46

आघारौ नासिके प्रौक्तौ आज्यभागौ च चक्षुषी । प्राजापत्यं मुखं प्रोक्तं कटिर्व्याहृतिभिः स्मृता ॥ ४६ ॥

இரு ஆ஘ார ஆஹுதிகள் மூக்கின் இரு நாசித் துளைகளென கூறப்பட்டன; இரு ஆஜ்யபாகங்கள் இரு கண்களென. பிராஜாபத்ய கர்மம் வாயென சொல்லப்பட்டது; இடுப்பு ‘வ்யாஹ்ருதி’கள் (பூः புவः ஸ்வः) என நினைக்கப்படுகிறது.

Verse 47

शीर्षं हस्तौ च पादौ च पञ्चवारुणमीरितम् । तथास्विष्टकृतं विप्र श्रोत्रे पूर्णाहुतिस्तथा ॥ ४७ ॥

தலை, இரு கைகள், இரு பாதங்கள்—இவை ‘பஞ்சவாருண’ கர்மமாக அறிவிக்கப்பட்டன. மேலும், ஓ பிராமணரே, ஸ்விஷ்டக்ருத் எனும் நிறைவு ஆஹுதியும் செய்யப்பட வேண்டும்; காதுகளுக்குரியதாக பூர்ணாஹுதி விதியும் கூறப்பட்டுள்ளது.