योगस्वरूप-धारणा-समाधि-वर्णनम् (केशिध्वजोपदेशः)
यथाग्निरुद्धतशिखः कक्षं दहति सानिलः । तथा चित्तस्थितो विष्णुर्योगिनां सर्वकिल्बिषम् ॥ ५० ॥
yathāgniruddhataśikhaḥ kakṣaṃ dahati sānilaḥ | tathā cittasthito viṣṇuryogināṃ sarvakilbiṣam || 50 ||
காற்றால் உயர்ந்து எழும் ஜ்வாலையுடைய அக்கினி உலர்ந்த புதர்களை எரிப்பதுபோல், யோகிகளின் சித்தத்தில் நிலைபெற்ற விஷ்ணு அவர்களின் எல்லாப் பாப-கல்மஷங்களையும் எரித்தழிக்கிறார்.
Sanatkumara (teaching Narada in the Moksha-Dharma section)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta (peace)
Secondary Rasa: bhakti (devotion)
The verse teaches citta-śuddhi (purification of the mind): when Vishnu is firmly established in one’s consciousness through yoga and remembrance, accumulated pāpa/kilbiṣa is burned away like brushwood consumed by wind-fanned fire.
It presents bhakti as interiorized remembrance—Vishnu “abiding in the mind” (citta-sthita). Such steady Vishnu-smarana functions as a purifying force, making devotion not only emotional reverence but a transformative, sin-destroying spiritual practice.
No specific Vedanga (Śikṣā, Vyākaraṇa, Chandas, Nirukta, Jyotiṣa, Kalpa) is directly taught; the practical takeaway is yogic discipline—steady dhyāna/dhāraṇā on Vishnu for moral and karmic purification.