The Description of the Index (Anukramaṇikā) of the Padma Purāṇa

Verse 1

ब्रह्मोवाच । श्रृणु पुत्र प्रवक्ष्यामि पुराणं पद्मसंज्ञकम् । महत्पुण्यप्रदं नॄणां श्रृण्वतां पठतां मुदा ॥ १ ॥

பிரம்மா கூறினார்—மகனே, கேள்; ‘பத்ம’ என அழைக்கப்படும் புராணத்தை நான் உரைப்பேன். இது மனிதர்க்கு மாபெரும் புண்ணியத்தை அளிப்பது—மகிழ்ச்சியுடன் கேட்பவர்களுக்கும், பாராயணம் செய்வோருக்கும் ॥ ௧ ॥

Verse 2

यथा चंचेंद्रियः सर्वः शरीरीति निगद्यते । तथेदं पंचभिः खंडैरुदितं पापनाशनम् ॥ २ ॥

எவ்வாறு ஒவ்வொரு உடலுடையவனும் அலைபாயும் இந்திரியங்களைக் கொண்டவன் எனச் சொல்லப்படுகிறதோ, அவ்வாறே இந்தப் பாபநாசக உபதேசம் ஐந்து காண்டங்களாக உரைக்கப்பட்டுள்ளது ॥ ௨ ॥

Verse 3

पुलस्त्येन तु भीष्माय सृष्ट्यादिक्रमतो द्विज । नानाख्यानेतिहासाद्यैर्यत्रोक्तो धर्मविस्तरः ॥ ३ ॥

ஓ இருபிறப்பாளனே, படைப்பு முதலான வரிசைப்படி புலஸ்த்யர் இதை பீஷ்மருக்கு உபதேசித்தார்; மேலும் இதில் பலவகை ஆக்யானங்கள், இதிஹாசங்கள் முதலியவற்றால் தர்மத்தின் விரிவு கூறப்பட்டுள்ளது ॥ ௩ ॥

Verse 4

पुष्करस्य च माहात्म्यं विस्तरेण प्रकीर्तितम् । ब्रह्मयज्ञविधानं च वेदपाठादिलक्षणम् ॥ ४ ॥

புஷ்கரத்தின் மஹாத்மியம் விரிவாகப் புகழ்ந்து உரைக்கப்பட்டுள்ளது; மேலும் பிரஹ்மயஜ்ஞத்தின் விதிமுறையும், வேதபாராயணம் முதலியவற்றின் இலக்கணங்களும் கூறப்பட்டுள்ளன ॥ ௪ ॥

Verse 5

दानानां कीर्तनं यत्र व्रतानां च पृथक्पृथक् । विवाहः शैलजायाश्चतारकाख्यानकं महत् ॥ ५ ॥

அதில் தானங்களின் கீர்த்தனமும், விரதங்களின் தனித்தனி விளக்கமும் கூறப்படுகிறது; மேலும் ஷைலஜை (பார்வதி) திருமணமும், ‘தாரக’ எனப்படும் மகத்தான ஆக்யானமும் வர்ணிக்கப்படுகிறது.

Verse 6

माहात्म्यं च गवादीनां कीर्तितं सर्वपुण्यदम् । कालकेयादिदैत्यानां वधो यत्र पृथक्पृथक् ॥ ६ ॥

அதில் பசு முதலியவற்றின் எல்லாப் புண்ணியமும் அளிக்கும் மகிமை பாடப்படுகிறது; மேலும் காலகேயர் முதலிய அசுரர்களின் வதமும் ஒவ்வொன்றாக விவரிக்கப்படுகிறது.

Verse 7

ग्रहाणामर्चनं दानं यत्र प्रोक्तं द्विजोत्तम । तत्सृष्टिखंडमुद्दिष्टं व्यासेन सुमहात्मना ॥ ७ ॥

ஓ த்விஜோத்தமா! கிரக தேவர்களின் அர்ச்சனையும் தானமும் போதிக்கப்படும் அந்தப் பகுதியை மகாத்மா வியாசர் ‘ஸ்ருஷ்டி-கண்டம்’ எனக் குறிப்பிட்டார்.

Verse 8

पितृमात्रादिपूज्यत्वे शिवशर्मकथा पुरा । सुव्रतस्य कथा पश्चाद्वृत्रस्य च वधस्तथा ॥ ८ ॥

தந்தை, தாய் முதலிய மூத்தோரின் வணக்கக் கடமையைச் சொல்லும் பகுதியில் பழம்பெரும் சிவசர்மன் கதை கூறப்படுகிறது; பின்னர் சுவ்ரதன் கதை, அதுபோல வ்ருத்ரவதமும் வர்ணிக்கப்படுகிறது.

Verse 9

पृथोर्वैनस्य चाख्यानं सुनूथायाः कथा तथा । सुकलाख्यानकं चैव धर्माख्यानं ततः परम् ॥ ९ ॥

அதன்பின் வேனனின் புதல்வன் ப்ருது பற்றிய ஆக்யானமும், சுனூதா கதைவும் வருகின்றன; தொடர்ந்து ‘சுகலாக்யானம்’ மற்றும் அதன் பின் ‘தர்மாக்யானம்’ வர்ணிக்கப்படுகிறது.

Verse 10

पितृशुश्रूषणाख्यानं नहुषस्य कथा ततः । ययातिचरितं चैव गुरुतीर्थनिरूपणम् ॥ १० ॥

அதன்பின் பித்ருக்களுக்கு பக்தியுடன் சேவை செய்ததின் வரலாறு, பின்னர் நஹுஷனின் கதை; மேலும் யயாதியின் சரிதமும் ‘குரு-தீர்த்தம்’ எனும் புனித தீர்த்தத்தின் விளக்கமும் கூறப்படுகிறது।

Verse 11

राज्ञा जैमिनिसंवादो बह्वाश्चर्य्यकथायुतः । कथा ह्यशोकसुंदर्याहुंडदैत्यवधान्विता ॥ ११ ॥

அரசன் ஜைமினியுடன் நிகழ்த்திய உரையாடல் பல அதிசயக் கதைகளால் நிறைந்தது; அங்கே அசோகசுந்தரியின் கதையும், ஹுண்டன் எனும் அசுரன் வதம் உடனும் கூறப்படுகிறது।

Verse 12

कामोदाख्यानकं तत्र विहुंडवधसंयुतम् । कुंजलस्य च संवादश्च्यवनेन महात्मना ॥ १२ ॥

அங்கே ‘காமோத’ எனும் வரலாறும் உள்ளது; அது விஹுண்டன் வதக் குறிப்புடன் இணைந்தது; மேலும் மகாத்மா ச்யவன முனிவருடன் குஞ்ஜலனின் உரையாடலும் கூறப்படுகிறது।

Verse 13

सिद्धाख्यानं ततः प्रोक्तं खंडस्यास्य फलोहनम् । सूतशौनकसंवादं भूमिखंडमिदं स्मृतम् ॥ १३ ॥

அடுத்து ‘சித்த’ எனும் வரலாறு கூறப்பட்டு, இப்பகுதியின் பலனளிக்கும் விளைவுகளும் விளக்கப்பட்டன; சூதர்–சௌனகர் உரையாடலாக அமைந்த இதுவே ‘பூமி-கண்டம்’ என நினைவுகூரப்படுகிறது।

Verse 14

ब्रह्माण्डोत्पत्तिरुदिता यत्रर्षिभिश्च सौतिना । सभूमिलोकसंस्थानं तीर्थाख्यानं ततः परम् ॥ १४ ॥

அங்கே முனிவர்கள் சௌதியுடன் சேர்ந்து பிரம்மாண்டத்தின் தோற்றத்தை விளக்குகின்றனர்; பின்னர் பூமி மற்றும் உலகங்களின் அமைப்பு, அதன் பின் புனித தீர்த்தங்களின் வரலாறு கூறப்படுகிறது।

Verse 15

नर्मदोत्पत्तिकथनं तत्तीर्थानां कथाः पृथक् । कुरुक्षेत्रादितीर्थानां कथा पुण्या प्रकीर्तिता ॥ १५ ॥

நர்மதையின் தோற்றக் கதையும், அவளுடைய தீர்த்தங்களின் தனித்தனிக் கதைகளும்; குருக்ஷேத்திரம் முதலான தீர்த்தங்களின் புண்ணியமளிக்கும் வரலாறுகளும் இங்கு புகழ்ந்து உரைக்கப்படுகின்றன।

Verse 16

कालिंदीपुण्यकथनं काशीमाहात्म्यवर्णनम् । गयायाश्चैव माहात्म्यं प्रयागस्य च पुण्यकम् ॥ १६ ॥

காலிந்தி (யமுனை)யின் புண்ணியக் கதையும், காசியின் மஹாத்மிய விளக்கமும்; கயையின் மகிமையும், பிரயாகத்தின் பரிசுத்தப் புண்ணியமும் இங்கு உரைக்கப்படுகிறது।

Verse 17

वर्णाश्रमानुरोधेन कर्मयोगनिरूपणम् । व्यासजमिनिसंवादः पुण्यकर्मकथान्वितः ॥ १७ ॥

வர்ணாஷ்ரம தர்மத்திற்கேற்ப கர்மயோகத்தின் விளக்கம்; மேலும் வியாசர்–ஜைமினி உரையாடல், புண்ணியச் செயல்களின் கதைகளுடன் இணைந்தது।

Verse 18

समुद्रमथनाख्यानं व्रताख्यानं ततः परम् । ऊर्ज्जपंचाहमाहाम्यं स्तोत्रं सर्वापराधनुत् ॥ १८ ॥

சமுத்திர மந்தனத்தின் வரலாறு, அதன் பின் விரதங்களின் கதை; அடுத்ததாக ஊர்ஜ்ஜா ஐந்து நாட்களின் மஹாத்மியம், மேலும் எல்லா அபராதங்களையும் நீக்கும் ஸ்தோத்திரம்।

Verse 19

एतत्स्वर्गाभिधं विप्र सर्वपातकनाशनम् । रामाश्वमेधं प्रथमं रामराज्याभिषेचनम् ॥ १९ ॥

ஓ விப்ரரே! இது ‘ஸ்வர்க’ எனப் புகழ்பெற்று, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்; முதலில் ராமரின் அஷ்வமேத யாகம், பின்னர் ராமராஜ்ய அபிஷேகம்।

Verse 20

अगस्त्याद्यागमश्चैव पौलस्त्यान्वयकीर्त्तनम् । अश्वमेधोपदेशश्च हयचर्या ततः परम् ॥ २० ॥

இதில் அகஸ்தியரால் தொடங்கிய ஆகமப் பரம்பரை, பௌலஸ்த்ய வம்சக் கீர்த்தனம், அச்வமேத யாக உபதேசம், அதன் பின் ஹயசர்யா (குதிரை தொடர்பான ஒழுக்க-விதி) ஆகியவை கூறப்படுகின்றன।

Verse 21

नानाराजकथाः पुण्या जगन्नाथानुवर्णनम् । वृन्दावनस्य माहात्म्यं सर्वपापप्रणाशनम् ॥ २१ ॥

பலவகை புண்ணியமான அரசர் கதைகள், ஜகந்நாதரின் வர்ணனை, மேலும் விருந்தாவனத்தின் மஹாத்மியம்—இவை அனைத்தும் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பவை।

Verse 22

नित्यलीलानुकथनं यत्र कृष्णावतारिणः । माधवस्नानमाहात्म्यं स्नानदानार्चने फलम् ॥ २२ ॥

அங்கே கிருஷ்ணாவதாரமாக இறங்கிய பரமனின் நித்திய லீலைகள் இடையறாது சொல்லப்படுகின்றன; மேலும் மாதவ ஸ்நானத்தின் மஹிமையும், ஸ்நானம்-தானம்-அர்ச்சனை ஆகியவற்றின் பலனும் விளக்கப்படுகின்றன।

Verse 23

धरावराहसंवादो यमब्रह्मणयोः कथा । संवादो राजदूतानां कृष्णस्तोत्रनिरूपणम् ॥ २३ ॥

அதில் தரை-வராஹ உரையாடல், யமன்-பிரம்மா பற்றிய கதை, அரச தூதர்களின் உரையாடல், மேலும் கிருஷ்ண ஸ்தோத்திரத்தின் விளக்கமும் உள்ளது।

Verse 24

शिवशंभुसमायोगी दधीचाख्यानकं ततः । भस्ममाहात्म्यमतुलं शिवमाहात्म्यमुत्तमम् ॥ २४ ॥

அதன்பின் சிவ-சம்புவுடன் புனிதமான சமாயோகம், பின்னர் ததீசி வரலாறு, பஸ்மத்தின் ஒப்பற்ற மஹிமை, மேலும் பரம சிவனின் உத்தம மஹாத்மியம் கூறப்படுகிறது।

Verse 25

देवरातसुताख्यानं पुराणज्ञप्रशंसनम् । गौतमाख्यानकं चैव शिवगीता ततः स्मृता ॥ २५ ॥

அதன்பின் தேவராதனின் புதல்வன் வரலாறு, புராணங்களை அறிந்தோரின் புகழ்ச்சி, கௌதமன் நிகழ்ச்சி, பின்னர் சிவகீதையின் நினைவு கூறப்படுகிறது।

Verse 26

कल्पांतरे रामकथा भारद्वाजाश्रमस्थिता । पातालखंडमेतद्धि श्रृण्वतां पठतां सदा ॥ २६ ॥

வேறொரு கல்பத்தில் பாரத்வாஜ ஆசிரமத்தில் நிலைத்திருந்த ராமகதை கூறப்படுகிறது. இதுவே பாதாளகண்டம்; எப்போதும் கேட்டு, இடையறாது பாராயணம் செய்யத் தக்கது।

Verse 27

सर्वपापप्रशमनं सर्वाभीष्टफलप्रदम् । पर्वताख्यानकं पूर्वं गौर्थै प्रोक्तं शिवेन वै ॥ २७ ॥

இந்தப் பழமையான ‘மலை வரலாறு’ எல்லாப் பாவங்களையும் தணித்து, எல்லா விரும்பிய பலன்களையும் அளிக்கிறது. கௌரியின் நலனுக்காக முன்பு சிவனே இதை உரைத்தார்।

Verse 28

जालंधरकथा पश्चाच्छ्रीशैलाद्यनुकीर्तनम् । सगरस्य कथा पुण्या ततः परमुदीरितम् ॥ २८ ॥

அதன்பின் ஜாலந்தரன் கதை, பின்னர் ஸ்ரீசைலம் முதலிய தீர்த்தங்களின் கீர்த்தனம் வருகிறது. அதன் பின் சகர மன்னனின் புனிதக் கதை அறிவிக்கப்படுகிறது; பின்னர் முறையாக மேலும் பல பொருள்கள் விளக்கப்படுகின்றன।

Verse 29

गंगाप्रयागकाशीनां गयायाश्चाधिपुण्यकम् । अन्नादि दानमाहात्म्यं तन्महाद्वादशीव्रतम् ॥ २९ ॥

இதில் கங்கை, பிரயாகம், காசி, கயா ஆகிய தீர்த்தங்களின் உத்தம புண்ணியம் அறிவிக்கப்படுகிறது; அன்னம் முதலிய தானத்தின் மகிமையும், மகாத்வாதசி விரதமும் விளக்கப்படுகிறது।

Verse 30

चतुर्विंशैकादशीनां माहात्म्यं पृथगीरितम् । विष्णुधर्मसमाख्यानं विष्णुनामसहस्रकम् ॥ ३० ॥

இருபத்திநான்கு ஏகாதசிகளின் மகிமை தனித்தனியாக உரைக்கப்பட்டுள்ளது; அதுபோல விஷ்ணு-தர்ம விளக்கம் மற்றும் விஷ்ணுவின் ஆயிரம் நாமங்களும் கூறப்பட்டுள்ளன।

Verse 31

कार्तिकव्रतमाहात्म्यं माघस्नानफलं ततः । जम्बृद्वीपस्य तीर्थानां माहात्म्यं पापनाशनम् ॥ ३१ ॥

அதன்பின் கார்த்திக விரதத்தின் மகிமை, பின்னர் மாக மாதத்தில் நீராடுவதின் பலன், மேலும் ஜம்பூத்வீபத்தின் தீர்த்தங்களின் பாபநாசக மகிமையும் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 32

साभ्रमत्याश्च माहात्म्यं नृसिंहोत्पत्तिवर्णनम् । देवशर्मादिकाख्यानं गीतामाहात्म्यवर्णनम् ॥ ३२ ॥

சாப்ரமதியின் மகிமை, நரசிம்மன் அவதரித்த நிகழ்வின் வர்ணனை, தேவசர்மா முதலியோரின் உபாக்யானம், மேலும் கீதையின் மகிமை விளக்கமும் இதில் உள்ளது।

Verse 33

भक्त्याख्यानं च माहात्म्यं श्रीमद्भागवतस्य ह । इन्द्रप्रस्थस्य माहात्म्यं बहुतीर्थकथान्वितम् ॥ ३३ ॥

பக்தியின் உபாக்யானமும் ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் மகிமையும் இதில் உள்ளது; மேலும் பல தீர்த்தக் கதைகளுடன் இந்திரபிரஸ்தத்தின் மகிமையும் கூறப்பட்டுள்ளது।

Verse 34

मन्त्ररत्नाभिधानं च त्रिपाद्भूत्यनुवर्णनम् । अवतारकथाः पुण्या मत्स्यादीनामतः परम् ॥ ३४ ॥

அதன்பின் ‘மந்திரரத்ன’ எனும் பெயரிடல், திரிபாத்-பூதி (மூவகை அதீத தெய்வவிபூதி) பற்றிய வர்ணனை, பின்னர் மத்ஸ்ய முதலிய அவதாரங்களின் புனிதக் கதைகள் வருகின்றன।

Verse 35

रामनामशतं दिव्यं तन्माहात्म्यं च वाडव । परीक्षणं च भृगुणा श्रीविष्णोर्वैभवस्य च ॥ ३५ ॥

ஏ வாடவா! இங்கு ராமனின் திவ்ய நூறு நாமங்களும், அவற்றின் மகிமையும், ப்ருகு செய்த பரீட்சையும், ஸ்ரீவிஷ்ணுவின் வைபவமும் கூறப்படுகின்றன।

Verse 36

इत्येतदुत्तरं खण्डं पंचमं सर्वपुण्यदम् । पंचखंडयुतं पाद्मं यः श्रृणोति नरोत्तमः ॥ ३६ ॥

இவ்வாறு இது ஐந்தாம் ‘உத்தரகண்டம்’; எல்லாப் புண்ணியமும் அளிப்பது. ஐந்து கண்டங்களுடன் கூடிய பத்மபுராணத்தை கேட்பவன் நரோத்தமன்.

Verse 37

स लभेद्वैष्णवं धाम भुक्त्वा भोगानिहेप्सितान् । एतद्वै पंचपंचाशत्सहस्रं पद्मसंज्ञकम् ॥ ३७ ॥

அவன் இங்கே விரும்பிய போகங்களை அனுபவித்து, பின்னர் வைஷ்ணவ தாமத்தை அடைகிறான். இதுவே ‘பத்ம’ எனப்படும் ஐம்பத்தைந்து ஆயிரம் அளவு (பிரமாணம்) ஆகும்।

Verse 38

पुराणं लेखयित्वा वै ज्येष्ठ्यां स्वर्णाब्जसंयुतम् । यः प्रदद्यात्सुसत्कृत्य पुराणज्ञाय मानद ॥ ३८ ॥

ஏ மானதா! புராணத்தை எழுதச் செய்து, ஜ்யேஷ்ட பௌர்ணமி நாளில் பொன்னும் தாமரையும் இணைத்து, மரியாதையுடன் புராணஞானிக்கு அளிப்பவன் மாபெரும் புண்ணியம் பெறுவான்।

Verse 39

स याति वैष्णवं धाम सर्वदेवनमस्कृतः । पद्मानुक्रमणीमेतां यः पठेच्छृणुयात्तथा ॥ ३९ ॥

இந்த பத்மானுக்ரமணியை யார் பாராயணம் செய்கிறாரோ அல்லது கேட்கிறாரோ, அவர் எல்லாத் தேவர்களாலும் வணங்கப்பட்டு வைஷ்ணவ தாமத்தை அடைவார்।

Verse 40

सोऽपि पद्मपुराणस्य लभेच्छ्रवणजं फलम् ॥ ४० ॥

அவனும் பத்மபுராணம் கேட்பதால் உண்டாகும் புண்ணியப் பயனை அடைவான்।

Verse 41

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे पद्मपुराणानुक्रमणिकावर्णनं नाम त्रिनवतितमोऽध्यायः ॥ ९३ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில், ப்ருஹதுபாக்யானத்தின் நான்காம் பாதத்தில் ‘பத்மபுராண அனுக்ரமணிகா (அட்டவணை) விளக்கம்’ எனும் தொண்ணூற்றுமூன்றாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।