The Description of the Glory of the Purāṇa (Purāṇa-Māhātmya)
சூதர் கூறுகிறார்: சனகாதி குமாரர்கள் நாரதரின் வினாவை மதித்து சிவலோகம் சென்று, சிவ-ஆகமத்தின் சாரத்தைப் பெற்று ‘ஜீவ தீர்த்தங்கள்’ போல உலகில் உலாவுகின்றனர். நாரதர் அவர்களிடமிருந்து சாக்ஷாத்கார ஞானம் பெற்று பிரம்மாவிடம் அறிவித்து கைலாசம் செல்கிறார். கைலாசத்தின் தெய்வீக வர்ணனை—மலர்வனம், பறவைகள், சித்தர்கள், அப்சரஸ்கள், அலகநந்தா—பின்னர் கபர்தின்/விரூபாக்ஷ/சந்திரசேகரர் யோகிகளின் நடுவில் அமர்ந்திருப்பதை நாரதர் தரிசிக்கிறார். சிவன் அன்புடன் வரவேற்க, நாரதர் பசு–பாச பந்தத்திலிருந்து விடுவிக்கும் சாம்பவ ஞானத்தை வேண்டுகிறார்; சிவன் அஷ்டாங்க யோகத்தை உபதேசிக்கிறார். பின்னர் நாரதர் நாராயணனை அணுகி புராண மாஹாத்ம்யத்தை கேட்கிறார்—வேதத்துக்கு ஒப்பான அதிகாரம், கோயில்களிலும் பண்டித சபைகளிலும் கேட்பதும் பாராயணம் செய்வதும் தரும் பலன், மதுரா, பிரயாக, சேது, காஞ்சி, புஷ்கரம் முதலிய தீர்த்தயாத்திரை புண்ணியம், மேலும் உபந்யாசகரை தானம், ஹோமம், பிராமண போஜனம் மூலம் போற்றுதல். இறுதியில் நாராயணன் பரமன் என்றும் நாரத புராணம் புராணங்களில் சிறந்தது என்றும் கூறி, யாகசத்திரச் சூழலில் சூதர் வியாசரிடம் மீள்கிறார்.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । इत्येवमुक्त्वा मुनिना हि पृष्टास्ते वै कुमाराः किल नारदेन । संपूजिताः शास्त्रविदां वरिष्ठाः कृताह्निका जग्मुरुमेशलोकम् ॥ १ ॥
சூதர் கூறினார்—முனி நாரதர் கேட்டபோது குமாரர்கள் இவ்வாறு சொல்லி விடை அளித்தனர். சாஸ்திரம் அறிந்தோரில் சிறந்த அவர்கள் முறையாகப் போற்றப்பட்டு, தினசரி கர்மங்களை நிறைவேற்றி, உமேசன் (சிவன்) லோகத்திற்குச் சென்றனர்।
Verse 2
तत्रेशमग्र्यर्कनिभैर्मुनींद्रैः श्रीवामदेवादिभिरर्चितांघ्रिम् । सुरासुरेन्द्रैरभिवंद्यमुग्रं नत्वाज्ञया तस्य निषेदुरुर्व्याम् ॥ २ ॥
அங்கே அவர்கள் அந்த உக்ர ஈசனைத் தரிசித்தனர்—உதய சூரியன் போன்ற ஒளியுடன் விளங்கும் ஸ்ரீவாமதேவர் முதலிய முனிவர்தலைவர்கள் அவருடைய திருவடிகளை அர்ச்சித்திருந்தனர்; தேவர்கள், அசுரர்களின் தலைவர்களும் அவரை வணங்கினர். அந்தப் பெருமானை வணங்கி, அவருடைய ஆணையின்படி அவர்கள் பூமியில் அமர்ந்தனர்।
Verse 3
श्रुत्वाथ तत्राखिलशास्त्रसारं शिवागमं ते पशुपाशमोक्षणम् । जग्मुस्ततो ज्ञानघनस्वरूपा नत्वा पुरारिं स्वपितुर्निकाशम् ॥ ३ ॥
அங்கே அவர்கள் எல்லாச் சாஸ்திரங்களின் சாரமான, பசுபாச விடுதலை அளிக்கும் சிவாகமத்தை கேட்டனர். ஞானமே திரண்ட வடிவமாயிருந்த அவர்கள் புறப்பட்டு, திரிபுராரியை வணங்கி தம் தந்தையின் அருகே சென்றனர்।
Verse 4
तत्पादपद्मे प्रणतिं विधाय पित्रापि सत्कृत्य सभाजितास्ते । लब्ध्वाशिषोऽद्यापि चरन्ति शश्वल्लोकेषु तीर्थानि च तीर्थभूताः ॥ ४ ॥
அவரது பாதபத்மங்களில் வணங்கி, தந்தையால்கூட அவர்கள் சிறப்பாகப் போற்றப்பட்டனர். ஆசீர்வாதம் பெற்ற அவர்கள் இன்றும் இடையறாது உலகங்களில் திரிந்து தீர்த்தங்களைச் சென்று, தாமே தீர்த்தமாக விளங்குகின்றனர்।
Verse 5
जग्मुस्ततो वै बदरीवनान्ते सुरेन्द्रवर्गैरुपसेव्यमानम् । दध्युश्चिरं विष्णुपदाब्जमव्ययं ध्यायन्ति यद्यतयो वीतरागाः ॥ ५ ॥
பின்னர் அவர்கள் பதரீவனத்தின் ஆழத்திற்குச் சென்றனர்; அங்கே இந்திராதி தேவர்கள் பணிவுடன் சேவை செய்தனர். அங்கே அவர்கள் விஷ்ணுவின் அழியாத பாதபத்மத்தை நீண்ட காலம் தியானித்தனர்; பற்றற்ற யதிகள் தியானிப்பதுபோல்।
Verse 6
नारदोऽपि ततो विप्रा कुमारेभ्यः समीहितम् । लब्ध्वा ज्ञानं सविज्ञानं भृशं प्रीतमना ह्यभूत् ॥ ६ ॥
ஓ விப்ரர்களே! அப்போது நாரதரும் குமாரர்களிடமிருந்து விரும்பிய ஞானத்தை—அனுபவத்துடன் கூடிய விஞ்ஞானத்தோடு—பெற்று, மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார்।
Verse 7
स तस्मात्स्वर्णदीतीरादागत्य पितुरन्तिके । प्रणम्य सत्कृतः पित्रा ब्रह्मणा निषसाद च ॥ ७ ॥
அவன் ஸ்வர்ணதீ நதிக்கரையிலிருந்து வந்து தன் தந்தையின் அருகில் சேர்ந்தான். வணங்கியபோது தந்தை பிரம்மா அவனைச் சிறப்பாகப் போற்றினார்; அவன் அங்கே அமர்ந்தான்।
Verse 8
कुमारेभ्यः श्रुतं यच्च ज्ञानं विज्ञानसंयुतम् । वर्णयामास तत्त्वेन सोऽपि श्रुत्वा मुमोद च ॥ ८ ॥
குமாரர்களிடமிருந்து அவர் கேட்ட ஞானம்—அனுபவமிக்க விஞ்ஞானத்துடன் கூடியது—அதை அவர் தத்துவத்தின்படி உண்மையாக விளக்கினார்; அதை கேட்ட மற்றவரும் மகிழ்ந்தான்।
Verse 9
अथ प्रणम्य शिरसा लब्धाशीर्मुनिसत्तमः । आजगाम च कैलासं मुनिसिद्धनिषेवितम् ॥ ९ ॥
அப்போது அந்த முனிவருள் சிறந்தவர் தலை வணங்கி प्रणாமம் செய்து, ஆசீர்வாதம் பெற்றபின், முனிவரும் सिद्धரும் சேவிக்கும் கைலாச மலைக்குச் சென்றார்।
Verse 10
नानाश्चर्यमयं शश्वत्सर्वर्त्तुकुसुमद्रुमैः । मंदारैः पारिजातैश्च चंपकाशोकवंजुलैः ॥ १० ॥
அது எப்போதும் பல அதிசயங்களால் நிறைந்தது; எல்லா பருவங்களிலும் மலர்தரும் மரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது—மந்தார, பாரிஜாதம், மேலும் சம்பகம், அசோகம், வஞ்சுலம் ஆகியவற்றால்।
Verse 11
अन्यैश्च विविधैर्वृक्षैर्नानापक्षिगणावृतैः । वातोद्धूतशिखैः पांथानाह्वयद्भिरिवावृतम् ॥ ११ ॥
மேலும் பலவகை மரங்கள் இருந்தன; பலவிதப் பறவைக் கூட்டங்கள் சூழ்ந்திருந்தன; காற்றால் அசையும் அவற்றின் உச்சிகள் பாதையில் வரும் பயணிகளை அழைப்பதுபோல் தோன்றின.
Verse 12
नानामृगगणाकीर्णं सिद्धकिन्नरसंकुलम् । सरोभिः स्वच्छसलिलैर्लसत्कांचनपंकजैः ॥ १२ ॥
அது பலவகை மிருகக் கூட்டங்களால் நிரம்பியது; சித்தர் மற்றும் கின்னரர் கூட்டம் நிறைந்தது; தெளிந்த நீருள்ள ஏரிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டது, அவற்றில் பொன்னிறத் தாமரைகள் பிரகாசித்தன.
Verse 13
शोभितं सारसैर्हंसैश्चक्राह्वाद्यैर्निनादितम् । स्वर्द्धनीपातनि र्घृष्टं क्रीडद्भिश्चाप्सरोगणैः ॥ १३ ॥
அது சாரசங்களாலும் அன்னங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, சக்ரவாக முதலிய பறவைகளின் குரலால் முழங்கியது. அங்கே விளையாடிய அப்சரா கூட்டத்தின் பொன்னாபரண ஒளியால் அது மேலும் பிரகாசமடைந்தது.
Verse 14
सलिलेऽलकनंदायाः कुचकुंकुमपिंगले । आमोदमुदितैर्नागैः सलिलैः पुष्करोद्धृतैः ॥ १४ ॥
அலகநந்தையின் நீர், மார்புக் குங்குமம் போன்ற நிறத்தால் மஞ்சள்-செம்மையாகத் தோன்றியது. மணமகிழ்ந்த யானைகள் தங்கள் துதிக்கையால் நீரை எடுத்து எடுத்து அதில் விளையாடின.
Verse 15
स्नापयद्भिः करेणूश्च कलभांश्च समाकुले । अथ श्वेताभ्रसदृशे श्रृंगे तस्य च भूभृतः ॥ १५ ॥
அங்கே பெண் யானைகள் தங்கள் குட்டிகளை நீராட்டிக் கொண்டிருந்ததால், குட்டிகளுடன் அந்த இடம் நெருக்கமாகக் காட்சியளித்தது. பின்னர் அந்த மலைக்குச் சுவேத மேகம்போன்ற சிகரத்தில் (கதை) தொடர்கிறது.
Verse 16
वटं कालाभ्रसदृशं ददर्श शतयोजनम् । तस्याधस्तात्समासीनं योगिमण्डलमध्यगम् ॥ १६ ॥
அவன் கருமேகக் கூட்டம்போல் இருண்ட, நூறு யோஜனை விரிந்த ஒரு ஆலமரத்தை கண்டான். அதன் கீழே யோகிகளின் வட்டத்தின் நடுவில் அமர்ந்திருந்த ஒரு மகாத்மாவையும் பார்த்தான்.
Verse 17
कपर्दिनं विरूपाक्ष व्याघ्रचर्मांबरावृतम् । भूतिभूषितसर्वांगं नागभूषणभूषितम् ॥ १७ ॥
அவன் கபர்தி, விரூபாக்ஷன்—புலிச்சர்ம ஆடையால் மூடப்பட்ட—அந்த பரமனை கண்டான்; அவருடைய உடல் முழுவதும் விபூதியால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, நாகங்களையே ஆபரணங்களாக அணிந்திருந்தார்.
Verse 18
रुद्राक्षमालया शश्वच्छोभितं चंद्रशेखरम् । तं दृष्ट्वा नारदो विप्रा भक्तिनम्रात्मकंधरः ॥ १८ ॥
ஓ விப்ரர்களே, ருத்ராட்ச மாலையால் எப்போதும் அலங்கரிக்கப்பட்ட சந்திரசேகரர் (சிவன்) அவரைக் கண்ட நாரதர், பக்தியால் தலை தாழ்த்தி வணங்கினார்।
Verse 19
ननाम् शिरसा तस्य पादयोर्जगदीशितुः । ततः प्रसन्नमनसा स्तुत्वा वाग्भिर्वृषध्वजम् ॥ १९ ॥
அவன் உலகீசனின் திருவடிகளில் தலை வைத்து வணங்கினான்; பின்னர் மனம் மகிழ்ந்து வृषத்வஜர் (சிவன்) அவரை வார்த்தைகளால் போற்றினான்।
Verse 20
निषसादाज्ञया स्थाणोः सत्कृतो योगिभिस्तदा । अथापृच्छच्च कुशलं नारदं जगतां गुरुः ॥ २० ॥
பின்னர் ஸ்தாணு (சிவன்) அவர்களின் ஆணையின்படி நாரதர் அமர்ந்தார்; அப்போது யோகிகள் அவரை மரியாதையுடன் போற்றினர். அதன் பின் உலகங்களின் குரு நாரதரின் நலத்தை விசாரித்தார்।
Verse 21
स च प्राह प्रसादेन भवतः सर्वमस्ति मे । सर्वेषां योगिवर्याणां श्रृण्वतां तत्र वाडवाः ॥ २१ ॥
அவர் கூறினார்—“உமது அருளால் எனக்கு அனைத்தும் கிடைத்தது.” அங்கே முதன்மை யோகிகள் கேட்க, வாடவர்கள் (அங்கு கூடிய முனிவர் மரபினர்) கூட அதைக் கேட்டனர்।
Verse 22
पप्रच्छ शांभवं ज्ञानं पशुपाशविमोक्षणम् । स शिवः सादरं तस्य भक्त्या संतुष्टमानसः ॥ २२ ॥
அவர் சாம்பவ ஞானம்—பசு-பாசம் எனும் கட்டுகளிலிருந்து விடுவிக்கும் முக்தி ஞானம்—பற்றி கேட்டார். அந்த பக்தியின் காரணமாக மனம் மகிழ்ந்த சிவன் மரியாதையுடன் பதிலளித்தார்।
Verse 23
योगमष्टांगसंयुक्तं प्राह प्रणतवत्सलः । स लब्ध्वा शांभवं ज्ञानं शंकराल्लोकशंकरात् ॥ २३ ॥
வணங்குவோர்க்கு அருள்செய்யும் அவர் அஷ்டாங்க யோகத்தை உபதேசித்தார். உலகநலன் புரியும் சங்கரரிடமிருந்து சாம்பவ ஞானம் பெற்று அதை வெளிப்படுத்தினார்।
Verse 24
सुप्रसन्नमना नत्वा ययौ नारायणांतिकम् । तत्रापि नारदोऽभीक्ष्णं गतागतपरायणः ॥ २४ ॥
மிக மகிழ்ந்த மனத்துடன் வணங்கி அவர் நாராயணனின் சந்நிதிக்குச் சென்றார். அங்கும் நாரதர் மீண்டும் மீண்டும் வருகை-போகையில் ஈடுபட்டு இடையறா சேவையில் நிலைத்தார்।
Verse 25
सेवितं योगिभिः सिद्धैर्नारायणमतोषयत् । एतद्वः कीर्तितं विप्रा नारदीयं महन्मया ॥ २५ ॥
யோகிகளும் சித்த முனிவர்களும் சேவித்த அந்த (உபதேசம்/நூல்) நாராயணனை மகிழ்விக்கிறது. ஓ விப்ரர்களே, இந்த மகத்தான நாரதீயம் (புராணம்) நான் உங்களுக்குச் சொல்லி அறிவித்தேன்।
Verse 26
उपाख्यानं वेदसमं सर्वशास्त्रनिदर्शनम् । चतुष्पादसमायुक्तं श्रृण्वतां ज्ञानवर्द्धनम् ॥ २६ ॥
இந்த உபாக்யானம் வேதத்துக்கு ஒப்பான புனிதம்; எல்லா சாஸ்திரங்களின் சாரத்தையும் காட்டும் விளக்கம். நான்கு பாதங்களால் நிறைந்த இது, கேட்போரின் ஞானத்தை வளர்க்கும்।
Verse 27
य एतत्कीर्तयेद्विप्रा नारदीयं शिवालये । समाजे द्विजमुख्यानां तथा केशवमंदिरे ॥ २७ ॥
ஓ விப்ரர்களே, யார் இந்த நாரதீயம் (புராணம்) சிவாலயத்தில், சிறந்த த்விஜர்களின் சபையில், அல்லது கேசவனின் ஆலயத்தில் பாராயணம்/கீர்த்தனம் செய்கிறாரோ—(அவர் பெரும் புண்ணியத்தை அடைவார்)।
Verse 28
मथुरायां प्रयागे च पुरुषोत्तमसन्निधौ । सेतौ काञ्च्यां कुशस्थल्यां गंगाद्वारे कुशस्थले ॥ २८ ॥
மதுராவில், பிரயாகத்தில், புருஷோத்தமனின் சாட்சாத் சன்னிதியில்; சேதுவில், காஞ்சியில், குஷஸ்தலியில், கங்காத்வாரத்தில் மற்றும் குஷஸ்தலத்தில்—இப் புனிதத் தலங்களில் தெய்வீக சன்னிதியின் மகிமை கூறப்படுகிறது।
Verse 29
पुष्करेषु नदीतीरे यत्र कुत्रापि भक्तिमान् । स लभेत्सर्वयज्ञानां तीर्थानां च फलं महत् ॥ २९ ॥
புஷ்கரத்தின் நதிக்கரையில் எங்கு இருந்தாலும் பக்தியுள்ளவன், எல்லா யாகங்களின் மற்றும் எல்லா தீர்த்தங்களின் மகத்தான பலனை அடைகிறான்।
Verse 30
दानानां चापि सर्वेषां तपसां वाप्यशेषतः । उपवासपरो वापि हविष्याशी जितेंद्रियः ॥ ३० ॥
எல்லா தானங்களையும் எல்லா தவங்களையும் முழுமையாகச் செய்பவனாக இருந்தாலும்; அல்லது உபவாசத்தில் நிலைத்து, ஹவிஷ்ய உணவை உண்டு, இந்திரியங்களை அடக்கியவனாக இருந்தாலும்—(இத்தகைய ஒழுக்கம் இங்கு கூறப்படுகிறது)।
Verse 31
श्रोता चैव तथा वक्ता नारायणपरायणः । शिवभक्तिरतो वापि श्रृण्वन् सिद्धिमवाप्नुयात् ॥ ३१ ॥
கேட்பவராக இருந்தாலும் சொல்லுபவராக இருந்தாலும்—நாராயணனைச் சரணடைந்தவனாக இருந்தால்; அல்லது சிவபக்தியில் ஈடுபட்டவனாக இருந்தாலும்—இதைச் செவிமடுத்து சித்தியை அடைகிறான்।
Verse 32
अस्निन्नशेषपुण्यानां सिद्धीनां च समुद्भवः । कथितः सर्वपापघ्नः पठतां श्रृण्वतां सदा ॥ ३२ ॥
இது எல்லாப் புண்ணியங்களுக்கும் சித்திகளுக்கும் தோற்றமாகவும், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகவும் கூறப்பட்டுள்ளது—எப்போதும் இதைப் பாராயணம் செய்பவர்களுக்கும் எப்போதும் கேட்பவர்களுக்கும்।
Verse 33
कलिदोषहरं पुंसां सर्वसंपत्तिवर्द्धनम् । सर्वेषामीप्सितं चेदं सर्वज्ञानप्रकाशकम् ॥ ३३ ॥
இந்த உபதேசம் மனிதரின் கலியுகத் தோஷங்களை நீக்கி, எல்லாச் செல்வங்களையும் வளர்த்து, அனைவரின் விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றி, எல்லா ஞானத்தையும் ஒளிரச் செய்கிறது.
Verse 34
शैवानां वैष्णवानां च शाक्तानां सूयसेविनाम् । तथैव गाणपत्यानां वर्णाश्रमवतां द्विजाः ॥ ३४ ॥
சைவர்களிலும் வைஷ்ணவர்களிலும், சாக்தர்களிலும் சூரிய வழிபாட்டாளர்களிலும், அதுபோல கணபதி பக்தர்களிலும்—வர்ணாஶ்ரம தர்மத்தில் நிலைத்த இருபிறப்பினர் உள்ளனர்.
Verse 35
तपसां च व्रतानां च फलानां संप्रकाशकम् । मंत्राणां चैव यंत्राणां वेदांगानां विभागशः ॥ ३५ ॥
இது தவங்களும் விரதங்களும் தரும் பலன்களை விளக்குகிறது; மேலும் மந்திரங்கள், யந்திரங்கள், வேதாங்கங்களின் பிரிவுகளை முறையாக எடுத்துரைக்கிறது.
Verse 36
तथागमानां सांख्यानां वेदानां चैव संग्रहम् । य एतत्पठते भक्त्या श्रृणुयाद्वा समाहितः ॥ ३६ ॥
அதேபோல் இதில் ஆகமங்கள், சாங்க்ய நூல்கள், வேதங்கள் ஆகியவற்றின் தொகுப்பும் உள்ளது. யார் இதை பக்தியுடன் பாராயணம் செய்கிறாரோ, அல்லது ஒருமனத்துடன் கேட்கிறாரோ—(அவர் அதன் புண்ணியத்தை அடைகிறார்).
Verse 37
स लभेद्वांछितान्कामान्देवादिष्वपि दुर्लभान् । श्रुत्वेदं नारदीयं तु पुराणं वेदसंमितम् ॥ ३७ ॥
வேதத்துக்கு ஒப்பான அதிகாரம் கொண்ட இந்த நாரதீய புராணத்தை கேட்டால், தேவர்களிடமும் அரிதான விரும்பிய வரங்களை மனிதன் பெறுவான்.
Verse 38
वाचकं पूजयेद्भक्त्या धनरत्नांशुकादिभिः । भूमिदानैर्गवां दानै रत्नदानैश्च संततम् ॥ ३८ ॥
பக்தியுடன் வாசகனை (புராண உரையாளர்) செல்வம், ரத்தினம், ஆடை முதலியவற்றால் போற்ற வேண்டும்; மேலும் இடையறாது பூதானம், கோதானம், ரத்தினதானமும் செய்ய வேண்டும்।
Verse 39
हस्त्यश्वरथदानैश्च प्रीणयेत्सततं गुरुम् । यस्तु व्याकुरुते विप्राः पुराणं धर्मसंग्रहम् ॥ ३९ ॥
யானை, குதிரை, ரதம் முதலிய தானங்களால் குருவை எப்போதும் மகிழ்விக்க வேண்டும். ஓ விப்ரர்களே! தர்மச் சங்கிரகமான இப்புராணத்தை விளக்கும் அவர் மிகப் போற்றத்தக்கவர்।
Verse 40
चतुर्वर्गप्रदं नॄणां कोऽन्यस्तत्सदृशो गुरुः । कायेन मनसा वाचा धनाद्यैरपि संततम् ॥ ४० ॥
மனிதர்க்கு சதுர்வர்கம் (தர்மம்-அர்த்தம்-காமம்-மோட்சம்) அளிப்பவர் போன்ற குரு வேறு யார்? ஆகவே உடல், மனம், வாக்கு, மேலும் செல்வம் முதலியவற்றாலும் இடையறாது சேவை செய்ய வேண்டும்।
Verse 41
प्रियं समाचरेत्तस्य गुरोर्द्धर्मोपदेशिनः । श्रुत्वा पुराणं विधिवद्धोमं कृत्वा सुरार्चनम् ॥ ४१ ॥
தர்மத்தை உபதேசிக்கும் அந்த குருவுக்கு இனிய செயல்களைச் செய்ய வேண்டும். புராணம் கேட்ட பின் விதிப்படி ஹோமம் செய்து தேவர்களை வழிபட வேண்டும்।
Verse 42
ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाच्छतं मिष्टान्नपायसैः । दक्षिणां प्रददेच्छक्त्या भक्त्या प्रीयेत माधवः ॥ ४२ ॥
அதன்பின் இனிப்புணவும் பாயசமும் கொண்டு நூறு பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்; மேலும் தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தக்ஷிணை வழங்க வேண்டும். இவ்வகை பக்தியால் மாதவன் (விஷ்ணு) மகிழ்வான்।
Verse 43
यथा श्रेष्ठा नदी गंगा पुष्करं च सरो यथा । काशी पुरी नगो मेरुर्देवो नारायणो हरिः ॥ ४३ ॥
நதிகளில் கங்கை சிறந்தது; ஏரிகளில் புஷ்கரம் சிறந்தது; நகரங்களில் காசி, மலைகளில் மேரு உயர்ந்தது—அதுபோல தேவர்களில் நாராயணன் (ஹரி) பரமன் ஆவான்।
Verse 44
कृतं युगं सामवेदो धेनुर्विप्रोऽन्नमंबु च । मार्गो मृगेंद्रः पुरुषोऽश्वत्थः प्रह्लाद आननम् ॥ ४४ ॥
கிருதயுகம், சாமவேதம், தேனு (பசு), பிராமணன், அன்னமும் நீரும், மார்க்கம், மிருகேந்திரன் (சிங்கம்), புருஷன், அஸ்வத்தம் (அரசமரம்), பிரஹ்லாதன், முகம்—இவை அனைத்தும் (உயர்ந்த ஒப்புமைகளாக) கூறப்பட்டன।
Verse 45
उच्चैः श्रवा वसंतश्च जपः शेषोऽर्यमा धनुः । पावको विष्णुरिंद्रश्च कपिलो वाक्पतिः कविः ॥ ४५ ॥
அவனே உச்சைஃஸ்ரவா; அவனே வசந்தம்; அவனே ஜபம்; அவனே சேஷன்; அவனே அர்யமா; அவனே வில்; அவனே பாவகன் (அக்னி); அவனே விஷ்ணு; அவனே இந்திரன்; அவனே கபிலன்; அவனே வாக்பதி; அவனே கவி (சர்வஞ்ஞ ஞான-கவி)।
Verse 46
अर्जुनो हनुमान्दर्भश्चित्तं चित्ररथोंऽबुजम् । उर्वशी कांचनं यद्वच्छ्रेष्टाश्चैते स्वजातिषु ॥ ४६ ॥
அர்ஜுனன், ஹனுமான், தர்பை புல், சித்தம் (மனம்), சித்ரரதன், தாமரை, ஊர்வசி, காஞ்சனம் (தங்கம்)—இவை தத்தம் வகைகளில் சிறந்தவை எனக் கருதப்படுவது போல, இவையும் தத்தம் இனங்களில் உத்தமம் என மதிக்கப்படுகின்றன।
Verse 47
तथैव नारदीयं तु पुराणेषु प्रकीर्तितम् । शांतिरस्तु शिवं चास्तु सर्वेषां वो द्विजोत्तमाः ॥ ४७ ॥
அதுபோல புராணங்களில் ‘நாரதீயம்’ (நாரத புராணம்) என்றும் புகழ்ந்து அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. ஓ த்விஜோத்தமர்களே, உங்களெல்லோருக்கும் சாந்தி உண்டாக; சிவம் (மங்களம்) உண்டாக।
Verse 48
गमिष्यामि गुरोः पांर्श्वं व्यासस्यामिततेजसः । इत्युक्त्वाभ्यर्चितः सूतः शौनकाद्यैर्महात्मभिः ॥ ४८ ॥
“அளவற்ற ஒளியுடைய என் குரு வியாசரின் அருகே நான் செல்வேன்.” என்று கூறி, சௌனக முதலிய மகாத்மாக்களால் பூஜிக்கப்பட்ட சூதர் புறப்படத் தொடங்கினார்।
Verse 49
आज्ञप्तश्च पुनः सर्वैर्दर्शनार्थं गुरोर्ययौ । तेऽपि सर्वे द्विजश्रेष्ठाः शौनकाद्याः समाहिताः । श्रुतं सम्यगनुष्ठाय तत्र तस्थुश्च सत्रिणः ॥ ४९ ॥
மீண்டும் அனைவராலும் ஆணையிடப்பட்ட அவர், குருவின் தரிசனத்திற்காகச் சென்றார். சௌனக முதலிய சிறந்த இருபிறப்போர் ஒருமனத்துடன், கேட்டதை முறையாக நிறைவேற்றி, சத்திர யாகத்தின் செய்பவர்களாக அங்கேயே தங்கினர்।
Verse 50
कलिकल्मषविषनाशनं हरिं यो जपपूजनविधिभेषजोपसेवी । स तु निर्विषमनसा समेत्य यागं लभते सतमभीप्सितं हि लोकम् ॥ ५० ॥
ஜபம், பூஜை விதி எனும் மருந்தால் கலியின் பாவவிஷத்தை அழிக்கும் ஹரியைச் சேவிப்பவன், விஷமற்ற (தூய) மனத்துடன் யாகத்தை முறையாக நிறைவேற்றி, உண்மையிலே விரும்பிய உலகம்/பதத்தை அடைகிறான்।
Verse 51
इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे पुराणमहिमावर्णनं नाम पंचविंशोत्तरशततमोऽध्यायः ॥ १२५ ॥
இவ்வாறு ஸ்ரீ ப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் ப்ருஹதுபாக்யானத்தில், நான்காம் பாதத்தில், “புராண மகிமை வர்ணனம்” எனப்படும் நூற்றிருபத்தைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Frequently Asked Questions
It is presented as mokṣa-dharma par excellence: a liberating wisdom that cuts the paśu–pāśa fetters (the bound soul and its bonds). Its placement within Śiva’s instruction to Nārada authorizes the teaching through direct divine transmission and links Purāṇic listening/recitation to yogic release.
Hearing or reciting with devotion—especially in Śiva or Keśava temples or among learned twice-born—combined with guru-honoring acts (dakṣiṇā, gifts, land/cows/wealth), post-recitation homa and deity worship, and feeding brāhmaṇas according to capacity.
Nārada receives liberating instruction from Śiva (Śāmbhava-jñāna and yoga) and then repeatedly attends Nārāyaṇa; the merit statements explicitly include devotees of Nārāyaṇa and even devotees of Śiva, portraying the Purāṇa as a shared śāstric vehicle across sectarian disciplines.