The Description of the Brahmāṇḍa Purāṇa’s Table of Contents (Anukramaṇī)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । श्रृणु वत्स प्रवक्ष्यामि ब्रह्मांडाख्यं पुरातनम् । यच्च द्वादशसाहस्रमादिकल्पकथायुतम् ॥ १ ॥

பிரம்மா கூறினார்—மகனே, கேள்; ‘பிரம்மாண்ட’ எனப்படும் பழமையான புராணத்தை நான் உரைக்கிறேன். அது பன்னிரண்டு ஆயிரம் ச்லோகங்களால் அமைந்து, ஆதிகல்பக் கதைகளால் நிறைந்துள்ளது.

Verse 2

प्रक्रियाख्योऽनुषंगाख्य उपोद्घातस्तृतीयकः । चतुर्थ उपसंहारः पादाश्चत्वार एव हि ॥ २ ॥

முதல் பாதம் ‘பிரக்ரியா’, இரண்டாம் ‘அனுஷங்க’. மூன்றாம் ‘உபோத்காதம்’, நான்காம் ‘உபஸம்ஹாரம்’—உண்மையில் நான்கு பாதங்களே.

Verse 3

पूर्वपादद्वयं पूर्वो भागोऽत्र समुदाहृतः । तृतीयो मध्यमो भागश्चतुर्थस्तूत्तरो मतः ॥ ३ ॥

இங்கு முதல் இரண்டு பாதங்கள் ‘முன்பகுதி’ எனக் கூறப்படுகின்றன. மூன்றாம் ‘நடுப்பகுதி’; நான்காம் ‘பின்பகுதி’ என மதிக்கப்படுகிறது.

Verse 4

आदौ कृत्यसमुद्देशो नैमिषाख्यानकं ततः । हिरण्यगर्भोत्पत्तिश्च लोककल्पनमेव च ॥ ४ ॥

முதலில் கடமைகள், விதிகள் பற்றிய சுருக்கக் குறிப்புகள்; பின்னர் நைமிஷத்தின் வரலாறு. அதன் பின் ஹிரண்யகர்பனின் தோற்றமும் உலகங்களின் அமைப்பும் கூறப்படுகிறது.

Verse 5

एष वै प्रथमः पादो द्वितीयं श्रृणु मानद । कल्पमन्वन्तराख्यानं लोकज्ञानं ततः परम् ॥ ५ ॥

இதுவே முதல் பாதம்; இப்போது, ஓ மதிப்பிற்குரியவரே, இரண்டாம் பாதத்தைக் கேள். அதில் கல்பங்களும் மன்வந்தரங்களும் பற்றிய கதைகள் உள்ளன; பின்னர் உலகங்களைப் பற்றிய உயர்ந்த ஞானம் வருகிறது.

Verse 6

मानसीसृष्टिकथनं रुद्रप्रसववर्णनम् । महादेवविभूतिश्च ऋषिसर्गस्ततः परम् ॥ ६ ॥

இதில் மனஸ்சிருஷ்டியின் கதனம், ருத்ரரின் பிறப்புவிளக்கம், மகாதேவரின் தெய்வீக விபூதியின் பெருமை, அதன் பின் ரிஷிகளின் சிருஷ்டி விவரிக்கப்படுகிறது।

Verse 7

अग्नीनां विजयश्चाथ कालसद्भाववर्णनम् । प्रियव्रतान्वयोद्देशः पृथिव्यायामविस्तरः ॥ ७ ॥

அதன்பின் அக்னிகளின் வெற்றி, காலத்தின் உண்மை இயல்பின் விளக்கம், பிரியவ்ரதரின் வம்சத்தின் சுருக்கக் குறிப்பு, மேலும் பூமியின் அளவு-விரிவின் விரிவான விவரணம் கூறப்படுகிறது।

Verse 8

वर्णनं भारतस्यास्य ततोऽन्येषां निरूपणम् । जम्ब्वादिसप्तद्वीपाख्या ततोऽधोलोकवर्णनम् ॥ ८ ॥

இந்த பாரதவர்ஷத்தின் விளக்கம், பின்னர் பிற பகுதிகளின் விவரணம், ஜம்பூத்வீபம் முதலான ஏழு தீவுகளின் கூறல், அதன் பின் அதோலோகங்களின் வர்ணனை இடம்பெறுகிறது।

Verse 9

उर्द्ध्वलोकानुकथनं ग्रहचारस्ततः परम् । आदित्यव्यूहकथनं देवग्रहानुकीर्तनम् ॥ ९ ॥

பின்னர் உயருலோகங்களின் கூறல், அதன் பின் கிரகங்களின் இயக்க விளக்கம்; அடுத்து ஆதித்யனின் வ்யூஹத்தின் விவரணம் மற்றும் தேவகிரகங்களின் பட்டியல் கூறப்படுகிறது।

Verse 10

नीलकंठाह्वयाख्यानं महादेवस्य वैभवम् । अमावास्यानुकथनं युगतत्त्वनिरूपणम् ॥ १० ॥

இதில் “நீலகண்ட” எனப்படும் ஆக்யானம், மகாதேவரின் வைபவம், அமாவாசை பற்றிய கதனம், மேலும் யுகத் தத்துவத்தின் விளக்கம் அடங்கியுள்ளது।

Verse 11

यज्ञप्रवर्तनं चाथ युगयोरंत्ययोः कृतिः । युगप्रजालक्षणं च ऋषिप्रवरवर्णनम् ॥ ११ ॥

இதில் யாகப் பிரவர்த்தனம், யுகங்களின் இறுதிக்காலங்களில் நிகழும் நிகழ்வுகள், ஒவ்வொரு யுகத்தின் மக்களின் இலக்கணங்கள், மேலும் சிறந்த ரிஷி-ப்ரவர்களின் வம்சவிளக்கம் ஆகியனவும் கூறப்படுகின்றன।

Verse 12

वेदानां व्यसनाख्यानं स्वायम्भुवनिरूपणम् । शेषमन्वंतराख्यानं पृथिवीदोहनं ततः ॥ १२ ॥

இதில் வேதங்களுக்கு ஏற்பட்ட துன்பநிகழ்வுகளின் வரலாறு, ஸ்வாயம்புவ மனுவின் காலநிரூபணம், மீதமுள்ள மன்வந்தரக் கதைகள், அதன் பின் பூமி-தோஹனத்தின் விளக்கம் கூறப்படுகிறது।

Verse 13

चाक्षुषेऽद्यतने सर्गे द्वितीयोऽङ्घ्रिः पुरोदले । अथोपोद्घातपादे तु सप्तर्षिपरिकीर्तनम् ॥ १३ ॥

சாக்ஷுஷ மன்வந்தரத்தின் இன்றைய ஸர்கத்தில் இரண்டாம் அங்க்ரி தொடக்கப் பகுதியில் விளக்கப்படுகிறது; பின்னர் உபோத்காதப் பாதத்தில் சப்தரிஷிகளின் கீர்த்தனம் கூறப்படுகிறது।

Verse 14

प्रजापत्यन्वयस्तस्माद्देवादीनां समुद्भवः । ततो जयाभिलाषश्च मरुदुत्पत्तिकीर्तनम् ॥ १४ ॥

அதிலிருந்து பிரஜாபதி வம்சமும் தேவர்கள் முதலியோரின் தோற்றமும் விளக்கப்படுகிறது; பின்னர் வெற்றிக்கான ஆவலும் மருதர்களின் பிறப்புக் கீர்த்தனமும் கூறப்படுகிறது।

Verse 15

काश्यपेयानुकथनं ऋषिवंशनिरूपणम् । पितृकल्पानुकथनं श्राद्धकल्पस्ततः परम् ॥ १५ ॥

பின்னர் காஷ்யப வம்சத்தாரின் அனுகதனம், ரிஷி வம்சங்களின் நிரூபணம், பித்ரு-கல்பத்தின் விளக்கம், அதன் பின் ஸ்ராத்த-கல்ப விதிமுறைகள் கூறப்படுகின்றன।

Verse 16

वैवस्वतसमुत्पत्तिः सृष्टिस्तस्य ततः परम् । मनुपुत्रान्वयश्चांतो गान्धर्वस्य निरूपणम् ॥ १६ ॥

இங்கே வைவர்ஸ்வத மனுவின் தோற்றம், அதன் பின் அவனுடைய சிருஷ்டி வரலாறு, மனுவின் புதல்வர்களின் வம்ச வரிசை முடிவுவரை, மேலும் காந்தர்வ மரபின் விளக்கம் கூறப்படுகிறது।

Verse 17

इक्ष्वाकुवंशकथनं वंशोऽत्रेः सुमहात्मनः । अमावसोरन्वयश्च रजेश्चरितमद्भुतम् ॥ १७ ॥

இங்கே இக்ஷ்வாகு வம்சக் கதை, மகாத்மா அத்ரி முனிவரின் புகழ்மிகு வம்சம், அமாவசுவின் வம்ச வரிசை, மேலும் ராஜேஷ அரசனின் அதிசயச் செயல்கள் கூறப்படுகின்றன।

Verse 18

ययातिचरितं चाथ यदुवंशनिरूपणम् । कार्तवीर्यस्य चरितं जामदग्न्यं ततः परम् ॥ १८ ॥

அதன்பின் யயாதியின் வரலாறு, தொடர்ந்து யது வம்சத்தின் விளக்கம்; அதன் பின் கார்த்தவீர்யரின் வாழ்க்கைச் செய்தி, அடுத்ததாக ஜாமதக்ன்யர் (பரசுராமர்) பற்றிய கதை கூறப்படுகிறது।

Verse 19

वृष्णिवंशानुकथनं सगरस्याथ संभवः । भार्गवस्यानुचरितं पितृकार्यवधाश्रयम् ॥ १९ ॥

இங்கே வृष்ணி வம்சத்தின் தொடர்கதை, பின்னர் சகரனின் பிறப்பு; அதன் பின் பார்கவரின் தொடர்வரலாறு—தந்தையின் கடமையை நிறைவேற்ற மேற்கொண்ட வதத்தை மையமாகக் கொண்டு—கூறப்படுகிறது।

Verse 20

सगरस्याथ चरितं भार्गवस्य कथा पुनः । देवासुराहवकथा कृष्णाविर्भाववर्णनम् ॥ २० ॥

அதன்பின் சகரனின் வரலாறு, மீண்டும் பார்கவக் கதை; தேவர்கள்-அசுரர்கள் போர் கதை, மேலும் ஸ்ரீகிருஷ்ணரின் அவிர்பாவம் (அவதாரம்) பற்றிய விளக்கம் கூறப்படுகிறது।

Verse 21

इंद्रस्य तु स्तवः पुण्यः शुक्रेण परिकीर्तितः । विष्णुमाहात्म्यकथनं बलिवंशनिरूपणम् ॥ २१ ॥

இந்திரனுடைய புனித ஸ்தோத்திரம் சுக்ராசாரியரால் கூறப்பட்டது; மேலும் விஷ்ணுவின் மஹாத்மியக் கதையும், பலி வம்சத்தின் வரலாறும் விளக்கப்படுகின்றன।

Verse 22

भविष्यराजचरितं संप्राप्तेऽथ कलौ युगे । समुपोद्धातपादोऽयं तृतीयो मध्यमे दले ॥ २२ ॥

பின்னர் கலியுகம் வந்தபோது, பவிஷ்ய ராஜாவின் சரிதம் கூறப்படுகிறது. இது மூன்றாம் பகுதி—முன்னுரைத் தளம்—மத்திய பிரிவில் அமைந்துள்ளது।

Verse 23

चतुर्थमुपसंहारं वक्ष्ये खण्डे तथोत्तरे । वैवस्वतांतराख्यानं विस्तरेण यथातथाम् ॥ २३ ॥

அதன்பின் பின்வரும் காண்டத்தில் நான்காம் உபசம்ஹாரத்தை நான் உரைப்பேன்; மேலும் வைவைஸ்வத மன்வந்தரத்தின் வரலாறையும் உரிய முறையில் விரிவாகச் சொல்வேன்।

Verse 24

पूर्वमेव समुद्दिष्टं संक्षेपादिह कथ्यते । भविष्याणां मनूनां च चरितं हि ततः परम् ॥ २४ ॥

முன்னரே சுட்டியதை இங்கே சுருக்கமாகக் கூறுகிறோம்; அதன் பின் எதிர்கால மனுக்களின் சரிதங்கள் நிச்சயமாக உரைக்கப்படும்।

Verse 25

कल्पप्रलयनिर्देशः कालमानं ततः परम् । लोकाश्चतुर्द्दश ततः कथिताः प्राप्तलक्षणैः ॥ २५ ॥

அதன்பின் கல்பங்களும் பிரளயங்களும் பற்றிய விளக்கம் வருகிறது; பின்னர் கால அளவின் விவரணம் கூறப்படுகிறது. அதன் பின் பதினான்கு லோகங்கள் தத்தம் இலக்கணங்களுடன் வர்ணிக்கப்படுகின்றன।

Verse 26

वर्णनं नरकाणां च विकर्माचरणैस्ततः । मनोमयपुराख्यानं लयः प्राकृतिकस्ततः ॥ २६ ॥

அதன்பின் நரகங்களின் வருணனையும், நிஷித்த கருமங்களைச் செய்வதின் விளக்கமும் கூறப்படுகிறது; பின்னர் மனோமயப் புரத்தின் ஆக்யானம், அதன் பின் பிரகிருதி-லயம் (பிரளயம்) உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 27

शैवस्याथ पुरस्यापि वर्णनं च ततः परम् । त्रिविधा गुणसंबंधाज्जंतूनां कीर्तिता गतिः ॥ २७ ॥

அதன்பின் ஷைவப் புராணத்தின் வருணனையும் கூறப்படுகிறது; பின்னர் முக்குணங்களின் தொடர்பினால் உயிர்களுக்கு உண்டாகும் மும்மடங்கு கதியும் விளக்கப்படுகிறது.

Verse 28

अनिर्देश्याप्रतर्क्यस्य ब्रह्मणः परमात्मनः । अन्वयव्यतिरेकाभ्यां वर्णनं हि ततः परम् ॥ २८ ॥

விளக்க இயலாததும், தர்க்கத்தால் எட்ட இயலாததும் ஆன பரமாத்ம பிரம்மனைப் பற்றி, அடுத்ததாக அன்வய-வ்யதிரேக முறையால் உயர்ந்த வகையில் உரைக்கப்படுகிறது.

Verse 29

इत्येष उपसंहारपादो वृत्तः सहोत्तरः । चतुष्पादं पुराणं ते ब्रह्माण्डं समुदाहृतकम् ॥ २९ ॥

இவ்வாறு பின்வரும் பகுதியுடன் கூடிய உபசம்ஹாரப் பாதம் உரைக்கப்பட்டது; இதனால் நான்கு பாதங்களைக் கொண்ட ‘பிரஹ்மாண்ட புராணம்’ உனக்கு அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 30

अष्टादशमनौपम्यं सारात्सारतरं द्विज । ब्रह्मांडं यच्चतुर्लक्षं पुराणं येन पठ्यते ॥ ३० ॥

ஓ த்விஜனே! பதினெட்டு புராணங்களில் பிரஹ்மாண்ட புராணம் ஒப்பற்றது—சாரத்திலும் மேலான சாரம்; இது நான்கு லட்சம் ச்லோகங்களைக் கொண்ட புராணம் எனப் பாராயணம் செய்யப்படுகிறது.

Verse 31

तदेतदस्य गदितमत्राष्टादशधा पृथक् । पाराशर्येण मुनिना सर्वेषामपि मानद ॥ ३१ ॥

ஹே மானதா! இங்கு இந்த உபதேசம் பதினெட்டு பிரிவுகளாகத் தனித்தனியாகப் பாராசர்ய முனிவர் (வ்யாசர்) அனைவரின் நலனுக்காக உரைத்தார்।

Verse 32

वस्तुतस्तूपदेष्ट्राथ मुनीनां भावितात्मनाम् । मत्तः श्रुत्वा पुराणानि लोकेभ्यः प्रचकाशिरे ॥ ३२ ॥

உண்மையில் நான் ஆன்மப் பரிபக்குவம் பெற்ற முனிவர்களுக்கு உபதேசகரானேன்; என்னிடமிருந்து புராணங்களைச் செவிமடுத்த அவர்கள் அவற்றை உலகங்களெங்கும் பரப்பினர்।

Verse 33

मुनयो धर्मशीलास्ते दीनानुग्रहकारिणः । मयाचेदं पुराणं तु वसिष्टाय पुरोदितम् ॥ ३३ ॥

அந்த முனிவர்கள் தர்மத்தில் நிலைத்தவர்கள்; துன்புறுவோர்க்கு அருள் செய்பவர்கள். இந்தப் புராணத்தை நான் முன்பே வசிஷ்டருக்கு உரைத்தேன்।

Verse 34

तेन शक्तिसुतायोक्तं जातूकर्ण्याय तेन च । व्यासो लब्ध्वा ततश्चैतत्प्रभंजनमुखोद्गतम् ॥ ३४ ॥

அவரால் இது சக்தியின் புதல்வனுக்கு உபதேசிக்கப்பட்டது; அவனால் மீண்டும் ஜாதூகರ್ಣ்யருக்கு சொல்லப்பட்டது. பின்னர் பிரபஞ்சனின் வாயிலிருந்து வெளிப்பட்ட இந்தப் புராண ஞானத்தை வ்யாசர் பெற்றார்।

Verse 35

प्रमाणीकृत्य लोकेऽस्मिन्प्रावर्तयदनुत्तमम् । य इदं कीर्तयेद्वत्स श्रृणोति च समाहितः ॥ ३५ ॥

இந்த உலகில் இதை அதிகாரப்பூர்வமாக நிறுவி, இந்த ஒப்பற்ற உபதேசத்தைப் பரவச் செய்தார். ஹே வத்ஸா! யார் இதை கீர்த்தனம் செய்கிறாரோ, அல்லது ஒருமனத்துடன் கேட்கிறாரோ।

Verse 36

स विधूयेह पापानि याति लोकमनामयम् । लिखित्वैतत्पुराणं तु स्वर्णसिंहासनस्थितम् ॥ ३६ ॥

அவன் இங்கேயே பாவங்களைத் துடைத்து, துன்பமற்ற உலகை அடைகிறான். மேலும் இப்புராணத்தை எழுதி, பொன் சிங்காசனத்தில் அமரும் நிலையைப் பெறுகிறான்.

Verse 37

वस्त्रेणाच्छादितं यस्तु ब्राह्मणाय प्रयच्छति । स यादि ब्रह्मणो लोकं नात्र कार्या विचारणा ॥ ३७ ॥

ஆடை கொண்டு மூடப்பட்ட (ஆடை உடன்) தானத்தைப் பிராமணருக்கு அளிப்பவன், பிரம்மலோகத்திற்கே செல்கிறான்; இதில் மேலும் ஆராய வேண்டியதில்லை.

Verse 38

मरीचेऽष्टादशैतानि मया प्रोक्तानि यानि ते । पुराणानि तु संक्षेपाच्छ्रोतव्यानि च विस्तरात् ॥ ३८ ॥

மரீசி! நான் உனக்குச் சொன்ன இந்த பதினெட்டு புராணங்களையும் சுருக்கமாகவும் விரிவாகவும் நிச்சயமாகக் கேட்க வேண்டும்.

Verse 39

अष्टादश पुराणानि यः श्रृणोति नरोत्तमः । कथयेद्वा विधानेन नेह भूयः स जायते ॥ ३९ ॥

பதினெட்டு புராணங்களைக் கேட்கும் நரசிறந்தவன், அல்லது விதிப்படி அவற்றை உரைப்பவன், இவ்வுலகில் மீண்டும் பிறவியெடுக்கான்.

Verse 40

सूत्रमेतत्पुराणानां यन्मयोक्तं तवाधुना । तन्नित्यं शीलनीयं हि पुराणफलमिच्छता ॥ ४० ॥

இதுவே புராணங்களின் சூத்திரம்; இப்போது நான் உனக்குச் சொன்னேன். புராணப் பயனை விரும்புபவன் இதை எப்போதும் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 41

न दांभिकाय पापाय देवगुर्वनुसूयवे । देयं कदापि साधूनां द्वेषिणे न शठाय च ॥ ४१ ॥

வஞ்சகன், பாவி, தேவரையும் குருவையும் பகைக்கும் ஒருவனுக்கு எப்போதும் தானமோ உபதேசமோ அளிக்கக் கூடாது; சாதுக்களை வெறுப்பவனுக்கும் சூழ்ச்சியாளனுக்கும் அளிக்க வேண்டாம்।

Verse 42

शांताय शमचित्ताय शुश्रूषाभिरताय च । निर्मत्सराय शुचये देयं सद्वैष्णवाय च ॥ ४२ ॥

அமைதியுள்ளவன், அடக்கமான மனம் கொண்டவன், சேவையில் ஈடுபட்டவன், பொறாமையற்றவன், தூயவன்—முக்கியமாக உண்மையான வைஷ்ணவனுக்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 43

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे ब्रह्माण्डपुराणानुक्रमणीनिरूपणं नाम नवोत्तरशततमोऽध्यायः ॥ १०९ ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில், ப்ருஹதுபாக்யானத்தின் நான்காம் பாதத்தில், ‘ப்ரஹ்மாண்ட புராணத்தின் அனுக்ரமணீ விளக்கம்’ எனும் நூற்று ஒன்பதாம் அதிகாரம் நிறைவுற்றது।