The Exposition of the Contents (Anukramaṇī) of the Bhaviṣya Purāṇa

Verse 1

श्रीब्रह्मोवाच । अथ ते संप्रवक्ष्यामि पुराणं सर्वसिद्धिदम् । भविष्यं भवतः सर्वलोकाभीष्टप्रदायकम् ॥ १ ॥

ஸ்ரீபிரம்மா கூறினார்—இப்போது உனக்கு இந்தப் புராணத்தை முழுமையாக உரைப்பேன்; இது எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்வது; உன் எதிர்கால நன்மைக்காகவும், எல்லா உலகங்களின் விருப்பங்களையும் நிறைவேற்றுவதுமாகும் ॥ ௧ ॥

Verse 2

यत्राहं सर्वदेवानामादिकर्ता समुद्गतः । सृष्ट्यर्थं तत्र संजातो मनुः स्वार्थभुवः पुरा ॥ २ ॥

எல்லாத் தேவர்களுக்கும் ஆதிகர்த்தாவாகிய நான் எந்த மூலத்திலிருந்து தோன்றினேனோ, படைப்பின் பொருட்டு அங்கேயே முற்காலத்தில் ஸ்வார்த்தபுவ மனு பிறந்தான் ॥ ௨ ॥

Verse 3

स मां प्रणम्य पप्रच्छ धर्मं सर्वाथसाधकम् । अहं तस्मै तदा प्रीतः प्रावोचं धर्मसंहिताम् ॥ ३ ॥

அவன் எனக்கு வணங்கி, வாழ்வின் எல்லாப் புருஷார்த்தங்களையும் சாதிக்கும் தர்மத்தைப் பற்றி கேட்டான். அப்போது அவன்மேல் மகிழ்ந்து, நான் அவனுக்கு தர்ம-ஸம்ஹிதையை உரைத்தேன் ॥ ௩ ॥

Verse 4

पुराणानां यदा व्यासो व्यासं चक्रे महामतिः । तदा तां संहितां सर्वां पंचधा व्यभजन्मुनिः ॥ ४ ॥

மகாமதியான வ்யாசர் புராணங்களைத் தொகுத்து ஒழுங்குபடுத்தியபோது, அந்த முனிவர் அந்த முழு ஸம்ஹிதையையும் ஐந்து பகுதிகளாகப் பிரித்தார் ॥ ௪ ॥

Verse 5

अधोरकल्पवृत्तांतं नानाश्चर्यकथान्वितम् । तत्रादिमं स्मृतं पर्वं ब्राह्मं यत्रास्त्युपक्रमः ॥ ५ ॥

இதில் அதோர-கல்பத்தின் வரலாறு பல அதிசயக் கதைகளுடன் கூடி உரைக்கப்படுகிறது. அதில் முதற்பகுதி ‘பிராஹ்ம பர்வம்’ என நினைக்கப்படுகிறது; அங்கேயே நூலின் தொடக்க உபக்ரமம் உள்ளது॥

Verse 6

सूतशौनकसंवादे पुराणप्रश्नसंक्रमः । आदित्यचरितप्रायः सर्वाख्यानसमन्वितः ॥ ६ ॥

சூதர்–சௌனகர் உரையாடலில் புராணம் குறித்த கேள்வி–பதில் தொடர் முன்னேறுகிறது. இது பெரும்பாலும் ஆதித்யனின் சரிதத்தைக் கூறி, எல்லா வகை ஆக்யானங்களாலும் நிறைந்துள்ளது॥

Verse 7

सृष्ट्यादिलक्षणोपेतः शास्त्रसर्वस्वरूपकः । पुस्तलेखकलेखानां लक्षणं च ततः परम् ॥ ७ ॥

இது படைப்பு முதலிய இலக்கணங்களுடன் கூடி, எல்லா சாஸ்திரங்களின் சாரமாக விளங்குகிறது. அதன் பின் நூலில் எழுதுதல் மற்றும் ஓலைச்சுவடியில் எழுதுதல் ஆகியவற்றின் இலக்கணங்களும் கூறப்படுகின்றன॥

Verse 8

संस्काराणां च सर्वेषां लक्षणं चात्र कीर्तितम् । पक्षस्यादितिथीनां च कल्पाः सप्त च कीर्तिताः ॥ ८ ॥

இங்கே எல்லா ஸம்ஸ்காரங்களின் இலக்கணங்களும் முறையாகப் புகழ்ந்து கூறப்பட்டுள்ளன. மேலும் பக்ஷம் மற்றும் பிரதிபதம் முதலான திதிகளுக்குரிய ஏழு கல்ப முறைகளும் விளக்கப்பட்டுள்ளன॥

Verse 9

अष्टम्याद्याः शेषकल्पा वैष्णवे पर्वणि स्मृताः । शैवे च कायतो भिन्नाः सौरे चांत्यकथान्वयः ॥ ९ ॥

அஷ்டமி முதலியவற்றால் தொடங்கும் மீதமுள்ள கல்பங்கள் வைஷ்ணவ பர்வத்தில் நினைக்கப்படுகின்றன. ஷைவ மரபில் அவை அமைப்பு வேறுபாட்டால் மாறுபடும்; சௌர மரபில் அவை இறுதிக் கதையின் தொடர்ச்சியைப் பின்பற்றும்॥

Verse 10

प्रतिसर्गाह्वयं पश्चान्नानाख्यानसमन्वितम् । पुराणस्योपसंहारसहितं पर्व पंचमम् ॥ १० ॥

அதன்பின் ‘பிரதிஸர்கம்’ எனப் பெயர்பெற்ற ஐந்தாம் பர்வம் வருகிறது; அது பல்வேறு கதைகளால் நிறைந்ததும், புராணத்தின் உபசம்ஹாரத்துடன் கூடியதும் ஆகும்।

Verse 11

एषु पंचसु पूर्वस्मिन् ब्रह्मणो महिमाधिकाः । धर्मे कामे च मोक्षे तु विष्णोश्चापि शिवस्य च ॥ ११ ॥

இந்த ஐந்தில் முதலாவதில் பிரம்மாவின் மகிமை முதன்மையாக உரைக்கப்படுகிறது; தர்மம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றில் விஷ்ணுவின்—மேலும் சிவனுடையவும்—மகிமை கூறப்படுகிறது।

Verse 12

द्वितीयं च तृतीये च सौरे वर्गचतुष्टये । प्रतिसर्गाह्वयं त्वंत्यं प्रोक्तं सर्वकथान्वितम् ॥ १२ ॥

இரண்டாம் மற்றும் மூன்றாம் பகுதிகளில், சௌரப் பிரிவின் நான்கு வகுப்புகளுக்குள், ‘பிரதிஸர்கம்’ எனப்படும் இறுதி பகுதி எல்லாக் கதைகளுடனும் போதிக்கப்பட்டது।

Verse 13

सभविष्यं विनिर्द्दिष्टं पर्व व्यासेन धीमता । चतुर्द्दशसहस्रं तु पुराणं परिकीर्तितम् ॥ १३ ॥

பவிஷ்ய (புராணம்) உபாங்கங்களுடன் ஞானமிகு வியாசரால் ஒரு பர்வமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டது; அந்தப் புராணம் பதினான்கு ஆயிரம் ச்லோகங்களைக் கொண்டதாகப் புகழப்படுகிறது।

Verse 14

भविष्यं सर्वदेवानां साम्यं यत्र प्रकीर्तितम् । गुणानां तारतम्येन समं ब्रह्मेति हि श्रुतिः ॥ १४ ॥

அதில் எதிர்காலத்தில் எல்லாத் தேவர்களும் சமம் எனப் புகழப்படுகிறது; ஆனால் ஸ்ருதி ‘பிரம்மம் சமம்’ என்பதைக் குணங்களின் தரதம்ய (படிநிலை) அர்த்தத்திலேயே கூறுகிறது।

Verse 15

तं लिखित्वा तु यो दद्यात्पौष्यां विद्वान्विमत्सरः । गुडधेनुयुतं हेमवस्त्रमाल्यविभूषणैः ॥ १५ ॥

இந்த நூலை நகலெழுதச் செய்து, பொறாமையற்ற பண்டிதன் புஷ்ய நக்ஷத்திர நாளில் குத-தேனுவுடன் பொன், ஆடைகள், மாலைகள், ஆபரணங்களோடு தானம் செய்தால், மிகுந்த புண்ணியம் பெறுவான்।

Verse 16

वाचकं पुस्तकं चापि पूजयित्वा विधानतः । गंधाद्यैर्भोज्यभक्ष्यैश्च कृत्वा नीराजनादिकम् ॥ १६ ॥

விதிப்படி வாசிப்பவரையும் புனித நூலையும் முறையாகப் பூஜித்து, நறுமணப் பொருட்கள் முதலியனவும், சமைத்த உணவும் பிற படையல்களும் அர்ப்பணித்து, ஆரத்தி (நீராஜனம்) முதலான சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 17

यो वै जितेंद्रियो भूत्वा सोपवासः समाहितः । अथ वैकहविष्याशी कीर्तयेच्छृणुयादपि ॥ १७ ॥

புலன்களை வென்று, மனம் ஒருமித்து நோன்பிருந்து, ஒரே ஹவிஷ்ய உணவையே ஏற்றுக் கொள்பவன் (இந்நாம/உபதேசங்களை) கீர்த்தனமும் செய்ய வேண்டும்; கேட்பதும் செய்ய வேண்டும்।

Verse 18

स मुक्तः पातकैर्घोरैः प्रयाति ब्रह्मणः पदम् । योऽप्यनुक्रमणीमेतां भविष्यस्य निरूपिताम् ॥ १८ ॥

அவன் கொடிய பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டு பிரம்மபதத்தை அடைவான்—இனி கூறப்படவிருக்கும் பொருள்களின் இந்த அனுக்ரமணியை யார் கேட்டாலும் அல்லது படித்தாலும்।

Verse 19

पठेद्वा श्रृणुयाच्चैतां भुक्तिं मुक्तिं च विंदति ॥ १९ ॥

இதைப் பாராயணம் செய்தாலும் அல்லது கேட்டாலும், இன்பமும் முக்தியும் இரண்டையும் அடைவான்।

Verse 20

इति श्रीबृहन्नारदीयपुराणे पूर्वभागे बृहदुपाख्याने चतुर्थपादे भविष्यपुराणानुक्रमणी निरूपणं नाम शततमोऽध्यायः ॥ १०० ॥

இவ்வாறு ஸ்ரீப்ருஹந்நாரதீய புராணத்தின் பூர்வபாகத்தில், ப்ருஹதுபாக்யானத்தில், சதுர்த்தபாதத்தில் ‘பவிஷ்ய புராண அனுக்ரமணீ நிரூபணம்’ எனும் பெயருடைய நூறாவது அத்தியாயம் நிறைவுற்றது ॥ १०० ॥