Shloka 22
Adhyaya 84 — The Gods’ Hymn after the Slaying of Mahishasura and the Goddess’ Boon
केनोपमा भवतु तेऽस्य पराक्रमस्य रूपं च शत्रुभयकार्यतिहारि कुत्र ।
चित्ते कृपा समरनिष्ठुरता च दृष्टा त्वय्येव देवि वरदे भुवनत्रयेऽपि ॥
kenopamā bhavatu te 'sya parākramasya rūpaṃ ca śatrubhayakāryatihāri kutra / citte kṛpā samaraniṣṭhuratā ca dṛṣṭā tvayyeva devi varade bhuvanatraye 'pi
உன் வீரத்தை எதனுடன் ஒப்பிட முடியும்? பகைவர்களின் அச்சமூட்டும் தீங்குகளை அகற்றும் அத்தகைய வடிவு எங்கே கிடைக்கும்? ஓ தேவியே, ஓ வரதாயினியே, மூன்று உலகங்களிலும் உன்னிடமே இதயக் கருணையும் போர்க் கடுமையும்—இரண்டும் ஒருசேரக் காணப்படுகின்றன.
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "adbhuta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The verse frames ideal sovereignty: tenderness toward devotees and corrective severity toward adharma can coexist without contradiction when grounded in cosmic welfare.
It is devotional-theological material embedded in sacred narrative (carita), not a cosmological enumeration; it supports the Purāṇic aim of teaching dharma through exemplary divine action.
The union of kṛpā (grace) and niṣṭhuratā (fierce discipline) mirrors inner sādhanā: compassion for the seeking self and uncompromising cutting down of inner ‘enemies’ (vices).