Shloka 16
Adhyaya 44 — Subahu’s Counsel to the King of Kashi and Alarka’s Renunciation through Yoga
सुहृदि स्वजने बन्धौ समर्थे योऽवसीदति ।
धर्मार्थकाममोक्षेभ्यो वाच्या स्ते तत्र न त्वसौ ॥
suhṛdi svajane bandhau samarthe yo 'vasīdati / dharmārthakāmamokṣebhyo vācyās te tatra na tv asau //
தகுதியுள்ள நண்பன், தம் சொந்த மக்கள் அல்லது உறவினர் இவர்களிடம் கடமையில் தவறுபவன், தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய போதனையையும் பெறத் தகுதியற்றவன்; அத்தகைய போதனை தகுதியுள்ளவர்க்கே சொல்லப்பட வேண்டும், அவனுக்கல்ல।
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "vira", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
Scriptural counsel presumes basic ethical reliability. If one violates elementary obligations to friends and kin, higher teachings on the puruṣārthas become fruitless; instruction requires adhikāra—moral preparedness.
Non-pancalakṣaṇa material: it is didactic ethics within narrative dialogue (upadeśa), not cosmology, genealogy, or manvantara chronicle.
The verse implies a hierarchy of teachings: purification through right relationship precedes metaphysical instruction. ‘Mokṣa-talk’ without ethical grounding becomes mere words.