Shloka 2
Adhyaya 11 — Svarochisha Manvantara
तेनाभिभूतं तत्स्थैर्यं याति बीजद्वयं पितः ।
कललत्वं बुद्बुदत्वं ततः पेशित्वमेव च ॥
tenābhibhūtaṃ tat sthairyaṃ yāti bījadvayaṃ pitaḥ | kalalatvaṃ budbudatvaṃ tataḥ peśitvam eva ca ||
தந்தையே, அந்தச் செயல்முறையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு அந்த இரு விதைகளும் ஒரு நிலையான நிலையைக் அடைகின்றன—முதலில் ‘கலல’ (ஜெல்லி போன்ற கட்டி), பின்னர் ‘புத்புத’ (குமிழி போன்ற வடிவு), அதன் பின் நிச்சயமாக ‘பேசி’ (மாமிசக் கட்டி) ஆகின்றன.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "adbhuta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The body is shown as a gradual formation from subtle causes into gross form, encouraging detachment from bodily pride and a reflective attitude toward embodied life.
A sarga-analog at the individual scale (formation of the body), serving the purāṇic educational role.
The sequential ‘condensation’ (kalala → budbuda → peśī) can be read as the progressive crystallization of karma into form—subtle tendencies taking structured embodiment.