Shloka 14
Adhyaya 11 — The Son’s Discourse on Embryogenesis, Birth, and the Wheel of Saṃsāra
पुनर्नैवं करिष्यामि मुक्तमात्र इहोदरात् ।
तथा तथा यतिष्यामि गर्भं नाप्स्याम्यहं यथा ॥
punarnaivaṃ kariṣyāmi muktamātra ihodarāt / tathā tathā yatiṣyāmi garbhaṃ nāpsyāmyahaṃ yathā
‘இந்த கருவிலிருந்து விடுபட்ட பின் இனி இவ்வாறு நான் நடக்கமாட்டேன். மீண்டும் கருவைப் பெறாதபடி நான் அப்படியப்படியாக முயல்வேன்’ என்று (அவன் உறுதிகொள்கிறான்).
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "bhakti", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
A classic purāṇic motif: in extremity, the jīva vows reform and spiritual effort. The ethical point is to make such resolve stable in waking life, not only under duress.
Not pañcalakṣaṇa; it is mokṣa-oriented instruction embedded in narrative exposition.
The ‘vow in the womb’ symbolizes the soul’s innate aspiration for freedom, which is later obscured by māyā and sensory life after birth.