Shloka 6
धनंजयस्य आश्वासनम्
Dhanaṃjaya’s Reassurance and the Opening Engagement
शतं शतसहस्राणां यत्र स्थूणा हिरण्मयी । मणिरत्नमयी चान्या प्रासादं तदधारयत्
śataṁ śata-sahasrāṇāṁ yatra sthūṇā hiraṇmayī | maṇi-ratna-mayī cānyā prāsādaṁ tad adhārayat ||
அங்கே எண்ணிலடங்கா தூண்கள் தாங்கிய ஒரு பிரகாசமான மாளிகை இருந்தது—சில தூண்கள் பொன்னால் ஆனவை; சில தூண்கள் மணியும் ரத்தினமும் பதிக்கப்பட்டவை. அந்தச் செல்வச் செழிப்பும் தெய்வீகக் கைவினையும் சேர்ந்து, அது இந்திரலோகத்தின் மாட்சியை நினைவூட்டியது.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse primarily serves descriptive (kāvya-like) narration rather than direct moral instruction; it highlights how worldly and even celestial magnificence is constructed from material splendour, implicitly contrasting external grandeur with the inner virtues that the epic elsewhere upholds as true dharma.
Vaiśampāyana describes a magnificent palace or celestial-like structure, emphasizing its innumerable supporting pillars—some golden and others made of gems and precious stones—creating an atmosphere of extraordinary, Indra-like opulence.