Virāṭa-parva Adhyāya 54 — Missile-Exchange and Tactical Redirection
Arjuna, Aśvatthāman, Karṇa
स पाण्डवं द्वादशभि: पृषत्कै- वैंकर्तन: शीघ्रमथो जघान । विव्याध गात्रेषु हयांश्व सर्वान् विराटपुत्रं च करे निजघ्ने,सूर्यपुत्र कर्णने बड़ी शीघ्रताके साथ पाण्डुनन्दन अर्जुनको बारह बाणोंसे घायल किया, उनके घोड़ोंके शरीर छेदकर छलनी कर दिये और विराटपुत्र उत्तरके हाथमें भी भारी चोट पहुँचायी
sa pāṇḍavaṃ dvādaśabhiḥ pṛṣatkaiḥ vaikarṭanaḥ śīghram atho jaghāna | vivyādha gātreṣu hayāṃś ca sarvān virāṭaputraṃ ca kare nijaghne ||
சூரியபுத்திரன் வைகர்த்தனன் கர்ணன் மிக விரைவாக பாண்டுநந்தனன் அர்ஜுனனை பன்னிரண்டு அம்புகளால் காயப்படுத்தினான்; பின்னர் அவன் குதிரைகளின் அங்கங்களையெல்லாம் துளைத்தான்; மேலும் விராடன் மகன் உத்தரனின் கையிலும் கடும் அடியை ஏற்படுத்தினான்।
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the battlefield dimension of kṣatriya-dharma: speed, precision, and effectiveness in combat, alongside the moral weight of protecting one’s side and allies. It frames prowess as a tool within a larger ethical struggle rather than mere violence.
Karna rapidly wounds Arjuna with twelve arrows, pierces the horses drawing Arjuna’s chariot, and strikes Uttara—Virāṭa’s son—on the hand, intensifying the chariot-battle and putting Arjuna’s party under immediate pressure.