Shloka 29
आचार्य-क्षमा, देśa–kāla-नīti, तथा भेद-दोषः
Teacher-Reconciliation, Timing-Policy, and the Fault of Factionalism
भवतां रोमकूपाणि प्रद्ृष्टान्युपलक्षये । ध्रुवं विनाशो युद्धेन क्षत्रियाणां प्रदृश्यते
bhavatāṃ romakūpāṇi pradr̥ṣṭāny upalakṣaye | dhruvaṃ vināśo yuddhena kṣatriyāṇāṃ pradr̥śyate ||
கௌரவர்களே! உங்கள் உடலில் ரோமங்கள் சிலிர்த்து எழுந்திருப்பதை நான் காண்கிறேன். இதனால் இந்தப் போரின் மூலம் க்ஷத்திரியர்களின் அழிவு நிச்சயமாக நெருங்கி வருவது தெளிவாகிறது.
द्रोण उवाच
Educational Q&A
The verse frames bodily fear (gooseflesh) as an omen and a moral warning: war, even when pursued under kṣatriya duty, tends toward large-scale ruin. It highlights the ethical gravity of choosing battle and the near-inevitability of widespread loss once war is set in motion.
Droṇa addresses a Kaurava and remarks that he observes signs of terror—hair standing on end—interpreting this as a portent that the impending conflict will bring certain destruction to the warrior class.