Shloka 6
Virāṭa Rescued from Suśarmā; Night Battle and Royal Gratitude (विराटमोक्षणं सुशर्मवधाभिमुखं च)
अन्योन्यमभ्यापततां निध्नतां चेतरेतरम् । उदतिष्ठद् रजो भौम॑ न प्राज्ञायत किचन,एक-दूसरेपर धावा बोलकर आपसमें मार-काट मचानेवाले उन सैनिकोंके पदाघातसे इतनी धूल उड़ी कि कुछ भी सूझ-बूझ नहीं पड़ता था
anyonyam abhyāpatatāṁ nighnatāṁ ceteretaram | udatiṣṭhad rajo bhaumaṁ na prājñāyata kiñcana ||
ஒருவர்மேல் ஒருவர் பாய்ந்து நெருக்குப் போரில் ஒருவரை ஒருவர் வீழ்த்திய வீரர்களின் காலடித் தாக்கத்தால் மண்ணின் தூசி அடர்ந்த மேகம்போல் எழுந்தது. அந்தக் குருடாக்கும் தூசிமூட்டத்தில் எதுவும் தெளிவாகப் புலப்படவில்லை—அடையாளமும் தீர்மானமும் போர் குழப்பத்தில் மூழ்கின.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how violence and frenzy in war cloud discernment: when mutual aggression escalates, even basic recognition and wise judgment are obscured—an implicit ethical warning about the dehumanizing, disorienting nature of battle.
A fierce melee is underway: soldiers charge and strike one another so intensely that their trampling raises a massive cloud of dust, making it impossible to see or identify anything clearly on the battlefield.