Shloka 52
Tīrtha-yātrā: Phalaśruti and Sacred Geography from Lohitya to Prayāga
Pulastya’s Instruction
कुरुश्रेष्ठ! तीर्थयात्री पुरुष शंखिनीतीर्थमें जाकर वहाँ देवीतीर्थमें स्नान करनेसे उत्तम रूप प्राप्त करता है ।। ततो गच्छेत राजेन्द्र द्वारपालमरन्तुकम् । तच्च तीर्थ सरस्वत्यां यक्षेन्द्रस्य महात्मन:
kuruśreṣṭha! tīrthayātrī puruṣaḥ śaṅkhinītīrthaṃ gatvā tatra devītīrthe snānena uttamaṃ rūpaṃ prāpnoti || tato gacchet rājendra dvārapālam arantukam | tac ca tīrthaṃ sarasvatyāṃ yakṣendrasya mahātmanaḥ ||
குருசிறந்தவனே! தீர்த்தயாத்திரை செய்பவன் சங்கினீ தீர்த்தத்திற்குச் சென்று தேவிதீர்த்தத்தில் நீராடினால், மிகச் சிறந்த ஒளிமிக்க வடிவத்தைப் பெறுவான். அதன் பின், அரசேந்திரனே, அவன் ‘த்வாரபால’ (அரந்துக) எனப்படும் புனிதத் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது சரஸ்வதீ நதியில் அமைந்து, மகாத்மையான யக்ஷேந்திரனுடன் தொடர்புடையது.
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the dharmic value of tīrtha-yātrā: disciplined pilgrimage and ritual bathing at sacred fords is portrayed as a means to purification and the attainment of auspicious qualities (here, ‘excellent form’), encouraging ethical self-cultivation through sacred practice.
Ghūlastya continues instructing the king on a sequence of pilgrimage sites: first Śaṅkhinī-tīrtha and the Devī-tīrtha (where bathing yields a boon), then the next destination—Dvārapāla/Arantuka—located on the Sarasvatī and linked with a great Yakṣa-lord.