Shloka 51
Tīrtha-yātrā: Phalaśruti and Sacred Geography from Lohitya to Prayāga
Pulastya’s Instruction
शड्खिनीतीर्थमासाद्य तीर्थसेवी कुरूद्वह । देव्यास्तीर्थे नर: स्नात्वा लभते रूपमुत्तमम्
Śaḍkhinītīrtham āsādya tīrthasevī kurūdvaha | devyās tīrthe naraḥ snātvā labhate rūpam uttamam ||
குருகுலச் சிறந்தவனே! தீர்த்தசேவையாளர் ‘ஷட்கினீ/சங்கினீ’ தீர்த்தத்தை அடைந்து, தேவியின் அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடினால், மிகச் சிறந்த ஒளிமிக்க வடிவத்தைப் பெறுவான்.
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
Reverent pilgrimage and ritual bathing at a sacred tīrtha—especially one associated with the Goddess—are portrayed as purifying disciplines that confer auspicious qualities, here expressed as attaining an ‘excellent form’ (rūpam uttamam).
Ghūlastya addresses a Kuru noble and describes the fruit of visiting Śaḍkhinī-tīrtha: a pilgrim who reaches it and bathes at the Goddess’s sacred place gains exceptional beauty or radiance, as part of a broader tīrtha-māhātmya (praise of holy places) sequence in the Vana Parva.