Shloka 15
दमयन्तीवाक्य-प्रेषणम्
Damayantī’s Message and the Dispatch of Brahmin Envoys
निशाकाले स्मरंस्तस्या: शलोकमेकं सम गायति । स विश्रमन् महीं सर्वा क्वचिदासाद्य किंचन
niśākāle smaraṁs tasyāḥ ślokam ekaṁ saṁ gāyati | sa viśraman mahīṁ sarvāṁ kvacid āsādya kiṁcana ||
இரவுக் காலத்தில் அவளை நினைத்து, அவளைப் பற்றிய ஒரே ஒரு செய்யுளை மெதுவாகப் பாடுவான். நாடெங்கும் அலைந்து திரிந்தபோது, எங்கோ ஓரிடத்தில் தங்கி சிறிது ஓய்ந்தாலும், மனம் அவளின் நினைவிலேயே உறைந்திருந்தது.
बृहृदश्च उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how remembrance and attachment can persist even amid travel and hardship; it implicitly points to the need for steadiness of mind—either by transforming memory into disciplined reflection or by recognizing how longing can govern one’s inner life.
Bṛhadaśva describes a man who, during the night, remembers a woman and sings a single verse about her; while roaming across the land he occasionally finds a place to rest, yet his thoughts remain absorbed in her.