रामस्य पम्पातीरगमनम्, सुग्रीवसख्यं, वालिवधः, सीतारक्षणवृत्तान्तश्च
Rāma at Pampā; alliance with Sugrīva; Vālin’s fall; Sītā’s guarded captivity
त्वया नाथेन गोविन्द दुस्तरामापदं विभो | तीर्णा: प्लवमिवासाद्य मज्जमाना महार्णवे,वैशम्पायनजी कहते हैं-जनमेजय! भगवान् श्रीकृष्फा यह कथन सुनकर द्रौोपदीसहित पाण्डवोंका चित्त स्वस्थ हुआ। उनकी सारी चिन्ता दूर हो गयी और वे भगवान्से इस प्रकार बोले--'विभो! गोविन्द! तुम्हें अपना सहायक और संरक्षक पाकर हम बड़ी-बड़ी दुस्तर विपत्तियोंसे उसी प्रकार पार हुए हैं, जैसे महासागरमें डूबते हुए मनुष्य जहाजका सहारा पाकर पार हो जाते हैं
tvayā nāthena govinda dustarām āpadaṁ vibho | tīrṇāḥ plavam ivāsādya majjamānā mahārṇave ||
விபோ கோவிந்தா! உம்மை நாதனாகப் பெற்றதால், கடக்க அரிய ஆபத்துகளை நாங்கள் கடந்து வந்தோம்—பெருங்கடலில் மூழ்குவோர் படகின் ஆதரவைப் பெற்று கரை சேர்வதுபோல்.
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches śaraṇāgati (taking refuge): when one relies on the divine as nātha (protector), even seemingly un-crossable संकट (āpadaḥ) can be endured and overcome. The ethical emphasis is on humility, trust, and steadfastness rather than despair in adversity.
In Vaiśaṃpāyana’s narration, the Pāṇḍavas (with Draupadī in the surrounding context) express gratitude to Kṛṣṇa, saying that his support enabled them to pass through grave dangers—illustrated by the image of drowning people saved by finding a boat in the ocean.