Shloka 254
जयद्रथविमोचन–पलायनवृत्तान्तः
Recovery of Draupadī and Jayadratha’s flight
भारत! तबसे राजा दुर्योधन तथा सुबलपुत्र शकुनि युद्धमें कर्णद्वारा पाण्डवोंको पराजित हुआ ही समझने लगे ।। इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि घोषयात्रापर्वणि कर्णदिग्विजये चतुष्पठ्चाशदधिकद्विशततमो<ध्याय:
Vaiśampāyana uvāca — Bhārata! tataḥ sa rājā Duryodhanaḥ tathā Subalaputraḥ Śakuniś ca yuddhe Karṇena Pāṇḍavān parājitān eva manyamānau babhūvatuḥ.
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ பாரதா! அந்நாளிலிருந்து அரசன் துரியோதனன், சுபலபுத்திரன் சகுனியுடன் சேர்ந்து, போரில் கர்ணன் பாண்டவர்களை ஏற்கெனவே தோற்கடித்துவிட்டான் என்ற உறுதியான எண்ணத்தில் நிலைத்தான். இதி ஸ்ரீமஹாபாரதே வனபர்வணி கோஷயாத்ராபர்வணி கர்ணதிக்விஜயே சதுஷ்பஞ்சாஷததிகத்விஷததமோऽத்தியாயः।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how reliance on a powerful ally can breed overconfidence and premature certainty of victory. Ethically, it hints at the danger of pride and self-deception in warfare—mistaking perceived strength for assured righteousness or inevitable success.
After witnessing or hearing of Karṇa’s successes (in the context of his campaign/feats), Duryodhana and Śakuni become convinced that, with Karṇa as their champion, the Pāṇḍavas are effectively already defeated in the coming war.