Shloka 21
Nahūṣa as Ajagara: Virtue Hierarchy, Karmic Gati, and the Psychology of Mind–Intellect
ततश्न यात्वा मरुधन्वपारश्व सदा भरनुर्वेदरतिप्रधाना: सरस्वतीमेत्य निवासकामा: सरस्ततो द्वैतवनं प्रतीयु:
tataś ca yātvā marudhanv-apārśvaṃ sadā bharanur-vedarati-pradhānāḥ | sarasvatīm etya nivāsakāmāḥ saras tato dvaitavanaṃ pratīyuḥ ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்— பின்னர் அவர்கள் மருதன்வத்திற்கு அடுத்த பகுதியை அடைந்து, வேதரசத்தில் மகிழ்வோர், ஆயுதவித்தையில் தலைசிறந்தோர், குடியிருப்பை நாடி சரஸ்வதியை அணுகினர்; அச்சரஸிலிருந்து புறப்பட்டு த்வைதவனக் காட்டை அடைந்தனர்।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic ideal of balance: even while armed and capable in martial discipline, the travelers are described as devoted to Vedic learning and seek a proper place of residence, suggesting that strength is to be guided by sacred knowledge and orderly conduct.
The group moves onward in the wilderness: they travel to the vicinity of Marudhanva, reach the sacred Sarasvatī, and then proceed from a lake there to the forest called Dvaitavana, looking for a suitable place to stay.