Shloka 4
Nahūṣa-Ājagara Saṃvāda: Yudhiṣṭhira’s Definition of Brāhmaṇa and the ‘Vedyam’ Debate
अवाप्य वासं नरदेवपुत्रा: प्रसादजं वैश्रवणस्य राज्ञ: न प्राणिनां ते स्पृहयन्ति राजन् शिवश्व काल: स बभूव तेषाम्
avāpya vāsaṁ naradevaputrāḥ prasādajaṁ vaiśravaṇasya rājñaḥ | na prāṇināṁ te spṛhayanti rājan śivaś ca kālaḥ sa babhūva teṣām ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! வைச்ரவணன் (குபேரன்) அரசனின் அருளால் வரமாகக் கிடைத்த வாசஸ்தலத்தைப் பெற்ற அந்த அரசகுமாரர்கள், பிற உயிர்களின் செல்வச் சுகங்களில் ஆசை கொள்ளவில்லை; அவர்களுக்குக் காலமே சிவமாக—நலமளிப்பதாக—ஆயிற்று।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Contentment and non-covetousness (aspṛhā) are presented as dharmic virtues: when one lives by rightful means and does not crave others’ possessions, even 'time' (kāla)—often feared as a force of loss—becomes śiva, i.e., favorable and welfare-producing.
The narrator states that the king’s sons obtained a residence through the favor of King Vaiśravaṇa (Kubera). Settled there, they lived without coveting what belonged to other beings, and their period of life there is described as one in which time itself proved auspicious for them.