Adhyaya 115
Akṛtavraṇa’s Account Begins: Gādhi–Satyavatī–Ṛcīka and the Bhārgava Lineage Prelude
Upa-parva: Rāma-Jāmadagnya Itihāsa (Paraśurāma Lineage Narrative) — Exile-Era Sage Discourse Unit
Vaiśaṃpāyana reports that the king (Yudhiṣṭhira) spends a night among ascetics and honors them with his brothers. Lomaśa identifies the assembled sages (Bhṛgus, Aṅgirases, Vasiṣṭhas, Kāśyapas). Yudhiṣṭhira approaches, offers salutations, and questions Akṛtavraṇa—an attendant of Rāma Jāmadagnya—asking when the Bhārgava will be seen. Akṛtavraṇa notes that ascetics see Rāma on the eighth and fourteenth lunar days, and that the upcoming night leads to caturdaśī. Yudhiṣṭhira then requests a historical explanation for how Rāma defeated the kṣatriyas, prompting Akṛtavraṇa to begin a lineage narrative: in Kānyakubja, King Gādhi goes to the forest; his daughter Satyavatī is sought by the Bhārgava Ṛcīka. Gādhi stipulates a bride-price of a thousand swift pale horses with dark ears; Ṛcīka agrees and petitions Varuṇa, who provides the horses, giving rise to the fame of Aśvatīrtha. Satyavatī is given in marriage; Bhṛgu visits and grants a boon linked to puṃsavana in which Satyavatī and her mother are to embrace different trees (aśvattha and udumbara). A reversal occurs; Bhṛgu declares the consequence—Satyavatī’s son will exhibit kṣatriya conduct though Brahmin-born, while her mother’s son will be a kṣatriya with Brahmin discipline. Satyavatī petitions that the effect shift to her grandson; Bhṛgu assents. Jamadagni is born to Satyavatī, endowed with brilliance; he grows through Vedic study, and the dhanurveda and fourfold weapon-sciences are said to manifest in him—setting the preconditions for Paraśurāma’s later career.
Chapter Arc: लोमश के तीर्थयात्रा-प्रसंग में युधिष्ठिर महेन्द्राचल के तपोवन में पहुँचते हैं, जहाँ अकृतव्रण के माध्यम से परशुराम-परंपरा और कार्तवीर्योपाख्यान का द्वार खुलता है। → लोमश युधिष्ठिर को वहाँ उपस्थित महर्षियों का परिचय कराते हैं; युधिष्ठिर विनयपूर्वक प्रणाम कर अकृतव्रण से परशुराम के पूर्ववृत्त का प्रत्यक्ष-वृत्तांत पूछते हैं। अकृतव्रण संकेत देता है कि तपस्वी परशुराम अमुक तिथि-रात्रि के बाद दर्शन देंगे—प्रतीक्षा के साथ कथा का दबाव बढ़ता है। → अकृतव्रण कार्तवीर्य के अत्याचार से क्षुब्ध देवताओं और महाव्रती ऋषियों का विष्णु के पास जाना तथा धर्म-रक्षा हेतु दिव्य हस्तक्षेप की भूमिका सुनाते हैं—यहीं से परशुराम के अवतरण/प्रचंड प्रतिशोध की कथा का केंद्र बनता है। → कथा ऋचीक-मुनि, गाधि-कन्या के विवाह-शुल्क (हजार अश्व) और वरुण से याचना जैसी पूर्वपीठिका को स्थापित कर देती है, जिससे आगे के उपाख्यान के कारण-कार्य स्पष्ट हो जाते हैं। → परशुराम के प्रत्यक्ष दर्शन और कार्तवीर्य-वध/क्षत्रिय-निग्रह की निर्णायक घटनाएँ अगले प्रवाह में सुनाई जाएँगी—युधिष्ठिर प्रतीक्षा में रह जाते हैं।
Shlokas
Verse 1
हि >> आय न [हुक हि 7 आम पञ्चदशाधिकशततमो< ध्याय: अकृतव्रणके द्वारा युधिष्ठिससे परशुरामजीके उपाख्यानके प्रसंगमें ऋचीक मुनिका गाधिकन्याके साथ विवाह और भूगुऋषिकी कृपासे जमदग्निकी उत्पत्तिका वर्णन वैशम्पायन उवाच स तत्र तामुषित्वैकां रजनीं पृथिवीपति: । तापसानां परं चक्रे सत्कारं भ्रातृभि: सह
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஜனமேஜயா! அங்கே ஒரு இரவு தங்கிய பின், பூமியின் அரசன் யுதிஷ்டிரன் தன் சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து தவமுனிவர்களுக்கு உன்னதமான உபசாரமும் மரியாதையும் செய்தான்.
Verse 2
लोमशस्तस्य तान् सर्वानाचख्यौ तत्र तापसान् | भगूनज्विरसश्वैव वसिष्ठानथ काश्यपान्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அங்கே லோமசர் அவனுக்கு அந்த எல்லா தவமுனிவர்களையும் அறிமுகப்படுத்தினார்—பிருகு, அங்கிரஸ், வசிஷ்டர், காச்யபர் குலத்தினரையும்.
Verse 3
तान् समेत्य स राजर्षिरभिवाद्य कृताज्जलि: । रामस्यानुचरं वीरमपृच्छदकृतव्रणम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவர்களையெல்லாம் சந்தித்து அரசரிஷி யுதிஷ்டிரர் கைகூப்பி வணங்கி, ராமன் (பரசுராமன்) உடன் இருப்பவனான வீரன் அக்ருதவ்ரணனை மரியாதையுடன் கேட்டார்—“பகவான் பரசுராமர் இத்தவமுனிவர்களுக்கு எப்போது தரிசனம் அளிப்பார்? அதே காரணத்தால் நானும் அந்த தெய்வீக பார்கவனைத் தரிசிக்க விரும்புகிறேன்.”
Verse 4
कदा तु रामो भगवांस्तापसान् दर्शयिष्यति । तेनैवाहं प्रसंगेन द्रष्टमिच्छामि भार्गवम्
“பகவான் ராமன் (பரசுராமன்) இத்தவமுனிவர்களுக்கு எப்போது தரிசனம் அளிப்பார்? அதே சந்தர்ப்பத்திலே நானும் அந்த தெய்வீக பார்கவனைத் தரிசிக்க விரும்புகிறேன்.”
Verse 5
अकृतव्रण उवाच आयानेवासि विदितो रामस्य विदितात्मन: । प्रीतिस्त्वयि च रामस्य क्षिप्रं त्वां दर्शयिष्यति
அக்ருதவ்ரணன் கூறினான்—“அரசே, ஆத்மஞானியான ராமன் (பரசுராமன்) உங்கள் வருகையை முன்பே அறிந்துள்ளார். உங்கள்மீது அவருக்கு அன்பு உண்டு; ஆகவே விரைவில் உங்களுக்கு தரிசனம் அளிப்பார்.”
Verse 6
चतुर्दशीमष्टमीं च राम॑ पश्यन्ति तापसा: | अस्यां रात्र्यां व्यतीतायां भवित्री श्वश्चतुर्दशी
“இத்தவமுனிவர்கள் சதுர்தசி மற்றும் அஷ்டமி நாள்களில் ராமன் (பரசுராமன்) தரிசனம் பெறுகின்றனர். இன்றிரவு கடந்தபின் நாளை சதுர்தசி வரும்.”
Verse 7
युधिछिर उवाच भवाननुगतो रामं॑ जामदग्न्यं महाबलम् । प्रत्यक्षदर्शी सर्वस्य पूर्ववृत्तस्य कर्मण:
யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— முனிவரே! நீங்கள் மகாபலமுடைய ஜமதக்னிய ராமன் (பரசுராமன்) அவரின் அனுகத பக்தர். அவர் முன்காலத்தில் செய்த அனைத்துச் செயல்களையும் நீங்கள் நேரில் கண்டவர்.
Verse 8
स भवान् कथयत्वद्य यथा रामेण निर्जिता: । आहवे क्षत्रिया: सर्वे कथं केन च हेतुना
ஆகவே இன்று எனக்குச் சொல்லுங்கள்— ராமன் (பரசுராமன்) எவ்வாறு போரில் எல்லாக் க்ஷத்திரியர்களையும் வென்றான்? எந்தக் காரணத்தால் அது நிகழ்ந்தது? அந்த முழு வரலாறையும் நான் உங்களிடமிருந்து கேட்க விரும்புகிறேன்.
Verse 9
अकृतव्रण उवाच हन्त ते कथयिष्यामि महदाख्यानमुत्तमम् | भगूणां राजशार्दूल वंशे जातस्य भारत
அக்ருதவ்ரணன் கூறினான்— ஓ பாரதா, அரசர்களில் புலியே! ப்ருகு வம்சத்தில் பிறந்தவரைப் பற்றிய மகத்தானதும் சிறந்ததுமான ஒரு புராணக் கதையை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்.
Verse 10
रामस्य जामदग्न्यस्य चरितं देवसम्मितम् | हैहयाधिपतेश्नैव कार्तवीर्यस्य भारत,भारत! जमदग्निकुमार परशुराम तथा हैहयराज कार्तवीर्यका चरित्र देवताओंके तुल्य है
ஓ பாரதா! ஜமதக்னிய ராமன் (பரசுராமன்) அவரின் வரலாறு தேவர்களுக்குச் சமமானது; அதுபோலவே ஹைஹயர்களின் அதிபதி கார்த்தவீர்யனின் புகழ்பெற்ற வரலாறும் உள்ளது.
Verse 11
रामेण चार्जुनो नाम हैहयाधिपतिहत: । तस्य बाहुशतान्यासंस्त्रीणि सप्त च पाण्डव,पाण्डुनन्दन! परशुरामजीने अर्जुन नामसे प्रसिद्ध जिस हैहयराज कार्तवीर्यका वध किया था, उसके एक हजार भुजाएँ थीं
ஓ பாண்டவா! ராமன் (பரசுராமன்) ‘அர்ஜுனன்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஹைஹய அதிபதியை வதைத்தான். அவனுக்கு நூற்றுக்கணக்கான—அதாவது ஆயிரம்—கரங்கள் இருந்தன.
Verse 12
दत्तात्रेयप्रसादेन विमानं काउ्चनं तथा । ऐश्वर्य सर्वभूतेषु पृथिव्यां पृथिवीपते,पृथ्वीपते! श्रीदत्तात्रयजीकी कृपासे उसे एक सोनेका विमान मिला था और भूतलके सभी प्राणियोंपर उसका प्रभुत्व था
அக்ருதவ்ரணன் கூறினான்—தத்தாத்ரேயரின் அருளால் அவனுக்கு பொன்னாலான விமானம் கிடைத்தது. ஓ பூமிபதி, பூமியிலுள்ள எல்லா உயிர்களின்மேலும் அவனுக்கு ஆட்சியுரிமையும் ஐஸ்வரியமும் ஏற்பட்டது.
Verse 13
अव्याहतगतिकश्नैव रथस्तस्य महात्मन: । रथेन तेन तु सदा वरदानेन वीर्यवान्
அக்ருதவ்ரணன் கூறினான்—அந்த மகாத்மாவின் ரதத்தின் நடை தடுக்கமுடியாதது; அதன் வேகத்தை யாராலும் கட்டுப்படுத்த இயலவில்லை. அந்த ரதத்தின் வலிமையும் பெற்ற வரத்தின் தாக்கமும் கொண்டு வல்லமைமிக்க, உயர்மனத்தையுடைய கார்த்தவீர்ய அர்ஜுனன் எங்கும் சுற்றித் திரிந்து, தேவர்கள், யக்ஷர்கள், ரிஷிகள் ஆகியோரையும் மிதித்து, எல்லா உயிர்களையும் பலவிதமாகத் துன்புறுத்தினான்.
Verse 14
मर्मर्द देवान् यक्षांश्व ऋषीं श्वैव समन्तत: । भूतांश्नैव स सर्वास्तु पीडयामास सर्वतः
அக்ருதவ்ரணன் கூறினான்—அவன் எல்லாத் திசைகளிலும் தேவர்கள், யக்ஷர்கள், ரிஷிகள் ஆகியோரைக் கசக்கி நசுக்கினான்; மேலும் எல்லா இடங்களிலும் எல்லா உயிர்களையும் பலவிதமாகத் துன்புறுத்தினான்.
Verse 15
ततो देवा: समेत्याहु#षयश्न महाव्रता: । देवदेवं सुरारिघ्नं विष्णुं सत्यपराक्रमम्
அப்போது தேவர்களும், மகாவிரதத்தைப் பேணும் முனிவர்களும் ஒன்றுகூடி, தேவர்களின் தேவனும் அசுரவிரோதியும் உண்மைப் பராக்கிரமனுமான விஷ்ணுவை அணுகி இவ்வாறு வேண்டினர்—“பகவனே, எல்லா உயிர்களையும் காக்கக் க்ருதவீர்யனின் மகன் அர்ஜுனனை வதம் செய்யும்.”
Verse 16
कार्तवीर्यका ऐसा अत्याचार देख देवता तथा महान् व्रतका पालन करनेवाले ऋषि मिलकर दैत्योंका विनाश करनेवाले सत्यपराक्रमी देवाधिदेव भगवान् विष्णुके पास जा इस प्रकार बोले--“भगवन्! आप समस्त प्राणियोंकी रक्षाके लिये कृतवीर्यकुमार अर्जुनका वध कीजिये।” एक दिन शक्तिशाली हैहयराजने दिव्य विमानद्वारा शचीके साथ क्रीड़ा करते हुए देवराज इन्द्रपर आक्रमण किया। भारत! तब भगवान् विष्णुने कार्तवीर्य अर्जुनका नाश करनेके सम्बन्धमें इन्द्रके साथ विचार-विनिमय किया
அக்ருதவ்ரணன் கூறினான்—க்ருதவீர்யனின் மகன் அர்ஜுனன் இவ்வாறு அட்டூழியம் செய்ததைப் பார்த்து, தேவர்களும் மகாவிரதத்தைப் பேணும் முனிவர்களும் ஒன்றுகூடி, தைத்யநாசகனும் உண்மைப் பராக்கிரமனுமான தேவர்களின் தேவன் விஷ்ணுவை அணுகி வேண்டினர்—“பகவனே, எல்லா உயிர்களையும் காக்கக் க்ருதவீர்யபுத்திரன் அர்ஜுனனை வதம் செய்யும்.” ஒருநாள் வல்லமைமிக்க ஹைஹய அரசன், திவ்ய விமானத்தில் சசீயுடன் விளையாடிக்கொண்டே, தேவராஜன் இந்திரனையும் தாக்க முனைந்தான். ஓ பாரதா, அப்போது விஷ்ணு இந்திரனுடன் கார்த்தவீர்ய அர்ஜுனனை அழிக்கும் வழி குறித்து ஆலோசித்தான்.
Verse 17
भगवन् भूतरक्षार्थमर्जुनं जहि वै प्रभो । विमानेन च दिव्येन हैहयाधिपति: प्रभु: १६ ।।
அக்ருதவ்ரணன் கூறினான்— “பகவனே! எல்லா உயிர்களின் பாதுகாப்பிற்காக, ஓ பிரபுவே, கார்த்தவீர்ய அர்ஜுனனை வதம் செய்க. ஹைஹயர்களின் அந்த வல்லமைமிகு தலைவன் தெய்வ விமானத்தில் ஏறி, சசீயுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த வாசவனை (இந்திரனை) தாக்கினான். அப்போது, ஓ பாரதா, பகவான் விஷ்ணு சக்ரனுடன் சேர்ந்து கார்த்தவீர்யனின் அழிவிற்கான வழியை ஆலோசித்தார்।”
Verse 18
यत् तद् भूतहितं कार्य सुरेन्द्रेण निवेदितम् । सम्प्रतिश्रुत्य तत् सर्व भगवॉल्लोकपूजित:
எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காகவும் இந்திரன் முன்வைத்த அந்தச் செயலை, உலகங்கள் வணங்கும் பகவான் முழுமையாக ஏற்று, தமது சம்மதமும் உறுதியும் அளித்தார்।
Verse 19
एतस्मिन्नेव काले तु पृथिव्यां पृथिवीपति:
அக்ருதவ்ரணன் கூறினான்— “அதே காலத்தில் பூமியில், கான்யகுப்ஜ நாட்டில் ‘காதி’ என்று உலகில் புகழ்பெற்ற ஒரு மாபெரும் வல்லமைமிகு அரசன் ஆட்சி செய்தான். அவன் தலைநகரை விட்டு வனத்திற்குச் சென்று அங்கே வாழ்ந்தான். அவன் வனவாசக் காலத்தில், அப்சரையைப் போன்ற அழகுடைய ஒரு மகள் பிறந்தாள். ஓ பாரதா! அவள் திருமணத் தகுதி அடைந்தபோது, பிருகுவின் புதல்வன் ருசீக முனிவர் தர்மப்படி அவளை மணம்கோரினார்।”
Verse 20
कान्यकुब्जे महानासीत् पार्थिव: सुमहाबल: । गाधीति विश्रुतो लोके वनवासं जगाम ह
கான்யகுப்ஜத்தில் ஒருகாலத்தில் மிகுந்த வலிமையுடைய ஒரு மாபெரும் அரசன் இருந்தான்; அவன் ‘காதி’ என்று உலகில் புகழ்பெற்றவன்; அவன் வனவாசத்திற்குச் சென்றான்।
Verse 21
वने तु तस्य वसत: कन्या जज्ञेडप्सर:समा | ऋचीको भार्गवस्तां च वरयामास भारत
அவன் வனத்தில் வாழ்ந்தபோது, அப்சரையைப் போன்ற அழகுடைய ஒரு மகள் பிறந்தாள். ஓ பாரதா! பார்கவ ருசீகன் அவளை மணம்கோரித் தேர்ந்தெடுத்தான்।
Verse 22
तमुवाच ततो गाधिर्त्राह्मणं संशितव्रतम् । उचितं नः कुले किंचित् पूर्वर्यत् सम्प्रवर्तितम्
அப்போது அரசன் காதி, உறுதியான விரதம் கொண்ட பிராமணனை நோக்கி கூறினான்—“எங்கள் குலத்தில் முன்னோர் நிறுவிய வழக்கம் எங்களுக்கும் உரியது. ஆகவே அறிந்துகொள்—இந்தக் கன்னிக்கான சுல்கமாக ஆயிரம் வேகமிகு குதிரைகள் தரப்பட வேண்டும்; அவற்றின் உடல்வண்ணம் பாண்டுர-பீதமாகவும், ஒரு பக்கக் காதுகள் கருமையாகவும் இருக்க வேண்டும்.”
Verse 23
एकत: श्यामकर्णानां पाण्डुराणां तरस्विनाम् । सहसतं वाजिनां शुल्कमिति विद्धि द्विजोत्तम
“த்விஜோத்தமா! அறிந்துகொள்—ஒருபுறம் கருங்காதுகள், பாண்டுர நிறம், வேகமிகு குதிரைகள் ஆயிரமே இக்கன்னிக்கான சுல்கம்.”
Verse 24
न चापि भगवान् वाच्यो दीयतामिति भार्गव । देया मे दुहिता चैव त्वद्विधाय महात्मने,'भगुनन्दन! आप कोई निन्दनीय तो हैं नहीं, यह शुल्क चुका दीजिये, फिर आप-जैसे महात्माको मैं अवश्य अपनी कन्या ब्याह दूँगा"
“ஓ பார்கவா! உம்மைப் போன்ற வணக்கத்திற்குரியவரிடம் ‘கொடு’ என்று இழிவாகப் பேசவும் கூடாது. ஆயினும் நிர்ணயிக்கப்பட்ட சுல்கம் அளிக்கப்பட்ட பின், உம்மைப் போன்ற மகாத்மாவிற்கு என் மகளை நிச்சயமாக அளிப்பேன்.”
Verse 25
ऋचीक उवाच एकत: श्यामकर्णाना पाण्डुराणां तरस्विनाम् | दास्याम्यश्वसहस्ं ते मम भार्या सुतास्तु ते
ருசீகர் கூறினார்—“அரசே! ஒருபுறம் கருங்காதுகள் கொண்ட, பாண்டுர நிறமுடைய, வேகமிகு குதிரைகள் ஆயிரத்தை உமக்கு அளிப்பேன். அதற்குப் பதிலாக உமது மகள் என் தர்மபத்னியாகட்டும்.”
Verse 26
अकृतव्रण उवाच स तथेति प्रतिज्ञाय राजन् वरुणमब्रवीत् । एकत: श्यामकर्णानां पाण्डुराणां तरस्विनाम्
அக்ருதவ்ரணன் கூறினான்—“அப்படியே ஆகட்டும்.” என்று உறுதி செய்து, அரசன் வருணனை நோக்கி சொன்னான்—“ஒருபுறம் கருங்காதுகள், பாண்டுர நிறம், வேகமிகு…”
Verse 27
सहस्र॑ं वाजिनामेकं शुल्कार्थ मे प्रदीयताम् तस्मै प्रादात् सहस््न॑ं वै वाजिनां वरुणस्तदा
அகೃತவ்ரணன் கூறினான்— “அரசே! மணவிலையாக எனக்கு ஒரு ஆயிரம் குதிரைகள் அளிக்கப்படுக.” அப்போது வருணன் அவனுக்கு அந்நேரமே உண்மையாக ஒரு ஆயிரம் குதிரைகளை வழங்கினான்.
Verse 28
अकृतबत्रण कहते हैं--राजन्! इस प्रकार शुल्क देनेकी प्रतिज्ञा करके ऋचीक मुनिने वरुणके पास जाकर कहा--'देव! मुझे शुल्कमें देनेके लिये एक हजार ऐसे अश्व प्रदान करें, जिनके शरीरका रंग पाण्डुर और कान एक ओरसे श्याम हों। साथ ही वे सभी अश्व तीव्रगामी होने चाहिये।।
அகృతவ்ரணன் கூறினான்— “அரசே! இவ்வாறு மணவிலை (சுல்கம்) அளிப்பதாக உறுதி செய்து, ருசீக முனிவர் வருணனிடம் சென்று— ‘தேவா! மணவிலைக்காக எனக்கு ஒரு ஆயிரம் குதிரைகள் அருள்க; அவை பாண்டுர நிற உடலுடன், ஒரு காது கருமையாக, அனைத்தும் மிக வேகமுடையவையாக இருக்க வேண்டும்’ என்று வேண்டினார். அப்போது வருணன் அவன் விருப்பத்திற்கேற்ப ஒரு ஆயிரம் கருங்காது குதிரைகளை வழங்கினான். அந்தக் குதிரைகள் தோன்றிய இடம் ‘அச்வதீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது. பின்னர் அரசன் காதி, மணவிலையாக அந்த ஒரு ஆயிரம் கருங்காது குதிரைகளைப் பெற்று, கங்கைக் கரையிலுள்ள கான்யகுப்ஜ நகரில் ருசீக முனிவருக்கு தன் மகள் சத்யவதியை மணமுடித்துக் கொடுத்தான்; அச்சமயம் தேவர்களே மணவிழா ஊர்வலமாக நின்றனர், அனைத்தையும் கண்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.”
Verse 29
ततो गाधि: सुतां चास्मै जन्याश्वासन् सुरास्तदा | लब्ध्वा हयसहसंर॑ तु तांश्न दष्टवा दिवौकस:
அப்போது அரசன் காதி அவனுக்கு (ருசீகனுக்கு) தன் மகளை அளித்தான்; அந்நேரம் தேவர்களே திருமணத்தின் சாட்சிகளாகவும் மணவிழா ஊர்வலமாகவும் நின்றனர். ஆயிரம் குதிரைகள் மணவிலையாகப் பெற்றபின், அந்த அற்புதக் குதிரைகளைப் பார்த்து, விண்ணுலக வாசிகள் அங்கிருந்து புறப்பட்டனர்.
Verse 30
धर्मेण लब्ध्वा तां भार्यामचीको द्विजसत्तम: । यथाकामं यथाजोषं तया रेमे सुमध्यया,विप्रवर ऋचीकने धर्मपूर्वक सत्यवतीको पत्नीरूपमें प्राप्त करके उस सुन्दरीके साथ अपनी इच्छाके अनुसार सुखपूर्वक रमण किया
தர்மப்படி அந்த மனைவியைப் பெற்ற இருசீகன், பிராமணர்களில் சிறந்தவன், அந்த நறுமிடையாள் உடன் தன் விருப்பத்திற்கும் இருவரின் மனநிறைவிற்கும் ஏற்ப மகிழ்ச்சியுடன் இணைந்து வாழ்ந்தான்.
Verse 31
त॑ विवाहे कृते राजन् सभार्यमवलोकक: । आजगाम भृगुः श्रेष्ठ पुत्रं दृष्टया ननन्द ह
அரசே! திருமணம் முறையாக நிறைவேறிய பின், மகனை மனைவியுடன் காணச் சிறந்த முனிவர் ப்ருகு வந்தார்; தம் உயர்ந்த மகன் திருமணமானதைப் பார்த்து அவர் மிக மகிழ்ந்தார்.
Verse 32
भार्यापती तमासीन॑ गुरुं सुरगणार्चितम् । अर्चित्वा पर्युपासीनौ प्राउ्जली तस्थतुस्तदा
அப்போது கணவன்-மனைவி புனித ஆசனத்தில் அமர்ந்திருந்த, தேவர்களாலும் போற்றப்பட்ட அந்த குருவை அணுகினர். அவரை வழிபட்டு, அருகிலேயே பணிவுடன் சேவையில் நிலைத்து, கைகூப்பி நின்றனர்.
Verse 33
ततः स्नुषां स भगवान प्रह्ृष्टो भुगुरब्रवीत् | वरं वृणीष्व सुभगे दाता हास्मि तवेप्सितम्
அப்போது மிக மகிழ்ந்து பகவான் ப்ருகு தன் மருமகளிடம் கூறினார்—“சுபாகினியே! வரம் கேள்; நீ விரும்பியதை நான் அளிப்பேன்.”
Verse 34
सा वै प्रसादयामास त॑ गुरुं पुत्रकारणात् | आत्मनश्रैव मातुश्च प्रसादं च चकार स:,सत्यवतीने श्वशुरको अपने और अपनी माताके लिये पुत्र-प्राप्तिका उद्देश्य रखकर प्रसन्न किया। तब भूगुजीने उसपर कृपादृष्टि की
மகன் பெறும் நோக்கில் அவள் அந்த குருவை மகிழ்வித்தாள். தன்னுக்கும் தன் தாய்க்கும் நன்மை உண்டாகுமாறு அவர் அருளைப் பெற்றாள்; முனிவரும் அவள்மேல் கருணைநோக்கைச் செலுத்தினார்.
Verse 35
भूगुरुवाच ऋतौ त्वं चैव माता च स्नाते पुंसवनाय वै । आलिड्रेतां पृथग वृक्षौ साश्व॒त्थं त्वमुदुम्बरम्
ப்ருகு கூறினார்—“கருவுறும் காலம் வந்தபோது நீயும் உன் தாயும் நீராடி, மகன் பெறும் நோக்கில் தனித்தனியாக இரு மரங்களைத் தழுவுங்கள். உன் தாய் அஸ்வத்தம் (அரசமரம்) தழுவட்டும்; நீ உதும்பரம் (அத்திமரம்/கூளர்மரம்) தழுவு.”
Verse 36
चरुद्धयमिदं भद्ठे जनन्याश्व॒ तवैव च । विश्वमावर्तयित्वा तु मया यत्नेन साधितम्,भद्रे! मैंने विराट् पुरुष परमात्माका चिन्तन करके तुम्हारे और तुम्हारी माताके लिये यत्नपूर्वक दो चरु तैयार किये हैं
அம்மையே! இந்த இரண்டு சரு—ஒன்று உனக்காகவும், ஒன்று உன் தாய்க்காகவும்—நான் மிக முயன்று தயாரித்தேன். அனைத்திலும் நிறைந்த விராட் புருஷனைத் தியானித்து இதை நிறைவேற்றினேன்.
Verse 37
प्राशितव्यं प्रयत्नेन चेत्युक्त्वादर्शनं गत: । आलिड्ने चरौ चैव चक्रतुस्ते विपर्ययम्
“மிகுந்த முயற்சியுடன் இதை உண்ண வேண்டும்” என்று சொல்லி அந்த முனிவர் கண்மறைந்தார். ஆனால் அந்த இரு பெண்கள் மரத்தைத் தழுவுதல் மற்றும் சரு உண்ணுதல் ஆகிய முறையை மாற்றிப் போட்டனர்; அதனால் யாகத்தின் பலனும் தலைகீழானது.
Verse 38
ततः पुनः स भगवान् काले बहुतिथे गते । दिव्यज्ञानाद् विदित्वा तु भगवानागत: पुन:,तदनन्तर बहुत दिन बीतनेपर भगवान् भृगु अपनी दिव्य ज्ञानशक्तिसे सब बातें जानकर पुनः वहाँ आये
பின்னர் நீண்ட காலம் கடந்தபின், அந்த பகவத்-துல்ய முனிவர் தெய்வ ஞானத்தால் அனைத்தையும் அறிந்து மீண்டும் அங்கு வந்தார்.
Verse 39
अथोवाच महातेजा भृगुः सत्यवतीं स्नुषाम् | उपयुक्तश्चरुर्भद्रे वृक्षे चालिड्रनं कृतम्
அப்போது மகாதேஜஸ்வியான ப்ருகு தன் மருமகள் சத்யவதியிடம் கூறினார்—“பத்ரே! நீ சருவை உண்டாய்; மரத்தையும் ஆலிடனம் (நாவால் தொடுதல்/நக்குதல்) செய்தாய்.”
Verse 40
विपरीतेन ते सुभूर्मात्रा चैवासि वज्चिता । ब्राह्मण: क्षत्रवृत्तिवैं तव पुत्रो भविष्यति
“சுபூ! உன் தாய் முறையை மாற்றி உன்னை ஏமாற்றினாள். ஆகவே உன் மகன் பிறப்பால் பிராமணனாக இருந்தாலும் க்ஷத்திரியருக்குரிய இயல்பும் நடத்தையும் உடையவனாக இருப்பான்.”
Verse 41
क्षत्रियो ब्राह्म॒णाचारो मातुस्तव सुतो महान् | भविष्यति महावीर्य: साधूनां मार्गमास्थित:
“மேலும் உன் தாயின் மகன் மகத்தானவன்; க்ஷத்திரியனாக இருந்தாலும் பிராமணருக்குரிய ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றுவான். அவன் பெரும் வீரியமுடையவனாய் சான்றோரின் பாதையைத் தழுவுவான்.”
Verse 42
ततः प्रसादयामास श्वशुरं सा पुन: पुनः । न मे पुत्रो भवेदीदृक् काम॑ पौत्रो भवेदिति
அப்போது சத்தியவதி தன் மாமனாரை மீண்டும் மீண்டும் மனம்வரச் செய்து வேண்டி, “பகவான்! என் மகன் இப்படிப்பட்டவனாக ஆகாதிருக்கட்டும்; வேண்டுமெனில் என் பேரன் க்ஷத்திரிய இயல்புடையவனாக ஆகட்டும்” என்று கூறினாள்.
Verse 43
एवमस्त्विति सा तेन पाण्डव प्रतिनन्दिता । जमदर्ग्निं ततः पुत्र॑ं जज्ञे सा काल आगते
“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறி, ஓ பாண்டவ குலத்தோன்றலே, அவர் தன் மருமகளை அன்புடன் பாராட்டினார். பின்னர் காலம் வந்தபோது சத்தியவதி ‘ஜமதக்னி’ என்ற மகனைப் பெற்றாள்.
Verse 44
तेजसा वर्चसा चैव युक्त भार्गवनन्दनम् | स वर्धमानस्तेजस्वी वेदस्याध्ययनेन च
தெய்வீகத் தெய்வீக வலிமையும் ஒளிவீச்சும் உடைய ப்ருகு குலத்தின் அன்புப் புதல்வன் வளர வளர மேலும் திகழ்ந்தான்; வேதப் பயிற்சியின் ஒழுக்கத்தால் அவன் உள்ளொளி தொடர்ந்து பெருகியது.
Verse 45
बहूनूषीन् महातेजा: पाण्डवेयात्यवर्तत । भार्गवनन्दन जमदग्नि तेज और ओज (बल) दोनोंसे सम्पन्न थे। युधिष्ठिर! बड़े होनेपर महातेजस्वी जमदग्नि मुनि वेदाध्ययनद्वारा अन्य बहुत-से ऋषियोंसे आगे बढ़ गये ।।
ஓ பாண்டவரே! மஹாதேஜஸ்வியான ஜமதக்னி வேதப் பயிற்சியால் பல ரிஷிகளை மிஞ்சினார். ஓ பரதகுலச் சிறந்தவரே! முழு தனுர்வேதமும், நான்கு வகை ஆயுதங்களும்—சூரியனைப் போன்ற ஒளியுடன்—அவரது அறிவில் தானே வெளிப்பட்டன.
Verse 114
इस प्रकार श्रीमहाभारत वनपर्वके अन्तर्गत तीर्थयात्रापर्वमें लोमशती र्थयात्राके प्रसंगमें महेन्द्राचलगमनविषयक एक सौ चौदहवाँ अध्याय पूरा हुआ
இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் உள்ள தீர்த்தயாத்திராபர்வத்தில், லோமசரின் தீர்த்தயாத்திரைச் சம்பவத்தில், மகேந்திராசலப் பயணம் பற்றிய நூற்றுப் பதினான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.
Verse 115
इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि तीर्थयात्रापर्वणि लोमशतीर्थयात्रायां कार्तवीर्योपाख्याने पजञ्चदशाधिकशततमो<ध्याय:
இவ்வாறு ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் வனபர்வத்தில் உள்ள தீர்த்தயாத்திராபர்வத்தில், லோமசரின் தீர்த்தயாத்திரையின் உட்பகுதியாகிய கார்த்தவீர்யோபாக்யானத்தில் நூற்று பதினைந்தாம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது।
Verse 186
जगाम बदरीं रम्यां स्वमेवाश्रममण्डलम् । समस्त प्राणियोंके हितके लिये जो कार्य करना आवश्यक था उसे देवेन्द्रने बताया। तत्पश्चात् विश्ववन्दित भगवान् विष्णुने वह सब कार्य करनेकी प्रतिज्ञा करके अत्यन्त रमणीय बदरीतीर्थकी यात्रा की
அக்ருதவ்ரணன் கூறினான்—அவன் அழகிய பதரிக்கு, தன் சொந்த ஆசிரமப் பரப்பிற்குச் சென்றான். எல்லா உயிர்களினதும் நலனுக்காக செய்ய வேண்டிய அவசியமான செயல்களை தேவேந்திரன் விளக்கினான். அதன் பின் உலகமெங்கும் வணங்கப்படும் பகவான் விஷ்ணு அவை அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவதாக உறுதி செய்து, மிக இனிய பதரித் தீர்த்தத்திற்குப் பயணம் செய்தார்; அங்கே அவருக்கே உரிய விரிந்த ஆசிரமம் இருந்தது।
Frequently Asked Questions
Yudhiṣṭhira’s inquiry asks how extraordinary force came to be exercised by Rāma Jāmadagnya and on what grounds; the chapter answers indirectly by establishing dharmic lineage, ritual causality, and the ethics of legitimate power formation.
The text presents ritual action, vows, and boons as causal instruments shaping character and social function, while also acknowledging role-complexity (Brahmin birth with kṣatriya conduct) as a lawful outcome of prior conditions.
No explicit phalaśruti is stated in these verses; the chapter functions as a narrative prologue whose interpretive value lies in contextualizing Paraśurāma’s later actions within genealogy, rite, and transmitted knowledge.
Read Mahabharata in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with audio, word-by-word meanings, and more.