Shloka 15
Udyoga-parva Adhyāya 130: Kuntī’s Instruction on Rājadharma and Daṇḍanīti
संजयं च महाभागमृषींश्षैव तपोधनान् । प्रादात् तेषां स भगवान् दिव्यं चक्षुर्जनार्दन:
sañjayaṃ ca mahābhāgam ṛṣīṃś caiva tapodhanān | prādāt teṣāṃ sa bhagavān divyaṃ cakṣur janārdanaḥ ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பகவான் ஜனார்தனன் பெருமைக்குரிய சஞ்சயனுக்கும் தவவலிமை நிறைந்த முனிவர்களுக்கும் தெய்வீகக் காட்சியை அளித்தான். அந்த அருளாலேயே அவர்கள் ஆண்டவனின் அச்சமூட்டும், ஒளிமிகு வடிவத்தைப் பார்க்க முடிந்தது; மற்றவர்கள் பயத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு கண்களைத் திறந்து வைத்திருக்க இயலவில்லை. இதன் பொருள்: நெருக்கடியின் வேளையில் இறைவனையும் தர்மத்தையும் உண்மையாகக் காண்பது உடற்கண்களால் அல்ல; உள்ளார்ந்த தகுதியும் அருளும் அளிக்கும் பார்வையாலே.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Spiritual and ethical discernment in decisive moments is not merely sensory; it requires inner preparedness (tapas, purity, steadiness) and, ultimately, divine grace. Those endowed with such fitness are enabled to perceive what overwhelms ordinary perception.
Vaiśampāyana narrates that Kṛṣṇa (Janārdana) bestows divine sight upon Sañjaya and austere sages so they can behold His extraordinary, terrifyingly radiant manifestation—while others are unable to look upon it.