Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 366
अड्के परमनारीणां सुखसुप्तो विबुध्यते । चन्द्रमासे भी अधिक कमनीय मुखोंद्वारा सुशोभित होनेवाली सुन्दरी दिव्याड्रनाएँ उसकी सेवामें रहती हैं तथा सुरसुन्दरियोंके अंकमें सुखसे सोया हुआ वह पुरुष उन्हींकी मेखलाओंके खन-खन शब्दों और नूपुरोंकी मधुर झनकारोंसे जगाया जाता है
aṅke paramanārīṇāṃ sukhasupto vibudhyate | candramāsebhyaḥ adhika-kamanīya-mukhadvārā suśobhitaḥ saḥ | suśoṇitāḥ divyāpsarasaḥ tasya sevāyāṃ tiṣṭhanti tathā surasundarīṇām aṅke sukhena suptaḥ sa puruṣaḥ tābhir mekhalānāṃ khaṇa-khaṇa-śabdaiḥ nūpurāṇāṃ madhura-jhaṅkāraiś ca jāgaryate ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்— மிக அழகிய பெண்களின் அணைப்பில் அவன் இன்பமாக உறங்கி, பின்னர் விழித்தெழுகிறான். நிலவினும் இனிய முகங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வீக அப்சரஸ்கள் அவனுக்குப் பணிவிடை செய்கின்றனர்; அந்த விண்ணுலகக் கன்னியரின் மடியில் மகிழ்ந்து படுத்திருக்கும் அவனை, அவர்களின் இடைக்கச்சின் சிணுங்கலும் காற்சிலம்பின் இனிய ஒலியும் விழிப்பிக்கின்றன।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights svarga as a realm where merit yields refined pleasures; ethically, it frames enjoyment as a consequence of past puṇya, while implicitly reminding that such rewards are still within the cycle of karma and are not the final liberation.
Vaiśampāyana describes a man in heaven being attended by apsarases; he sleeps in their embrace and is awakened by the musical sounds of their ornaments, illustrating the luxurious atmosphere of svarga.