Shloka 2136
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
ऋद्धिमन्तो महात्मान: शस्त्रपूता दिव॑ गता: । धृतराष्ट्रके सभी पुत्र स्वर्गभोगके पश्चात् मूलतः बलोन्मत्त यातुधान (राक्षस) थे। वे समृद्धिशाली महामनस्वी क्षत्रिय होकर युद्धमें शस्त्रोंके आघातसे पवित्र हो स्वर्गलोकमें गये थे
ṛddhimanto mahātmānaḥ śastrapūtā divaṃ gatāḥ | dhṛtarāṣṭrake sabhī putra svargabhogake paścāt mūlataḥ balonmatta yātudhāna (rākṣasa) the | ve samṛddhiśālī mahāmanasvī kṣatriya hokar yuddhameṃ śastroṃke āghātse pavitra ho svargalokameṃ gaye the |
வைசம்பாயனர் கூறினார்—செல்வமும் மகத்தான ஆன்மாவும் உடைய அவர்கள், ஆயுதங்களால் தூய்மையடைந்து சொர்க்கம் சென்றனர். த்ருதராஷ்டிரனின் மகன்கள் அனைவரும், சொர்க்கப் பயனை அனுபவித்த பின், தங்கள் மூல இயல்பில் வலிமைமயக்கமுற்ற யாதுதானர் (ராக்ஷசப் பண்பு) ஆவர். ஆயினும் செல்வமிக்க, உயர்ந்த மனத்தையுடைய க்ஷத்திரியர்களாக அவர்கள் போரில் ஆயுதத் தாக்குதல்களால் சுத்தமடைந்து சொர்க்கலோகத்தை அடைந்தனர்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights a key epic tension: inner disposition (violent, rākṣasa-like) can be morally blameworthy, yet the cosmic accounting of a kṣatriya’s end may still grant heaven when one meets death in battle according to one’s station. It underscores that outcomes in the Mahābhārata often reflect both character and role-based dharma, producing ethically complex results.
Vaiśampāyana explains the post-war fate of Dhṛtarāṣṭra’s sons: they attained heaven, being described as ‘purified by weapons’ through their death in battle. At the same time, he notes that after their heavenly enjoyment, their underlying nature is characterized as yātudhāna (rākṣasa-like), emphasizing their innate ferocity despite their temporary heavenly reward.