Shloka 5
स्वर्गारोहणपर्व — तृतीयोऽध्यायः
Indra and Dharma’s Consolation; Celestial Gaṅgā Purification
विकृतानि शरीराणि यानि तत्र समन्तत:
vikṛtāni śarīrāṇi yāni tatra samantataḥ, vavau devasāmīpasthaḥ śītalo 'tīva bhārata |
பாரதா! அங்கே எங்கும் காணப்பட்ட விகாரமான உடல்கள் அனைத்தும் மறைந்தன. பின்னர் புனித மணத்தைத் தாங்கி, இன்பம் தரும் காற்று வீசத் தொடங்கியது; தேவர்களின் அருகே வீசிய அந்தக் காற்று மிகுந்த குளிர்ச்சியாய் உணரப்பட்டது।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage signals a moral and spiritual transition: terrifying, distorted appearances associated with suffering and karmic consequence give way to a purifying, fragrant, cooling breeze near the gods—an image of divine proximity, consolation, and the easing of distress as one moves toward a higher, clarified state.
After the scene in which dreadful, deformed bodies are visible all around, they suddenly disappear. Immediately afterward, a sacred, sweet-smelling, pleasant wind begins to blow, and in the vicinity of the gods it feels intensely cool—marking a shift from fear and harshness to serenity and divine comfort.