Shloka 21
Adhyāya 352: Brāhmaṇa–Nāga Saṃvāda — Uñchavrata-niścaya
Dialogue and the Resolve to Practice Uñchavrata
गन्धर्वैरप्सरोभिश्व सततं संनिषेवितम् । उत्सृज्येमं गिरिवरमेकाकी प्राप्तवानसि
gandharvair apsarobhiś ca satataṁ saṁniṣevitam | utsṛjya imaṁ girivaram ekākī prāptavān asi, kim kāraṇam |
இந்தச் சிறந்த மலை எப்போதும் கந்தர்வரும் அப்சரஸ்களும் சூழ்ந்து பணிவிடை செய்கின்றனர். ஆயினும், பசி-தாகமற்ற அந்த பரம தாமத்தை—அங்கு தேவர்கள், அசுரர்கள், அளவற்ற ஒளியுடைய ரிஷிகள் இடையறாது உங்கள் சேவையில் நிற்பதை—விட்டு நீங்கள் ஏன் தனியாக இங்கு வந்தீர்?
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharmic inquiry: when someone leaves a blissful, well-served, need-free state for solitude and hardship, the motive must be examined. It highlights that ethical-spiritual choices are judged by intention and purpose, not merely by external comfort or status.
Bhīṣma addresses a solitary arrival on a great mountain, expressing surprise that the person has left a superior abode attended by celestial beings. He asks the reason for this renunciant movement from a privileged, desire-free environment to lonely mountain life.