Shloka 5
Prāyaścitta and Contextual Non-Culpability (प्रायश्चित्त-निमित्त-अदोषवाद)
जपन् वान्यतमं वेदं योजनानां शतं व्रजेत् । सर्वस्वं वा वेदविदे ब्राह्मणायोपपादयेत्
vyāsa uvāca | japan vānyatamaṃ vedaṃ yojanānāṃ śataṃ vrajet | sarvasvaṃ vā vedavide brāhmaṇāyopapādayet | athavā prāyaścittaṃ … |
வியாசர் கூறினார்—ஒருவன் எந்த ஒரு வேதத்தையாவது ஜபித்துக் கொண்டே நூறு யோஜனை தூரம் பயணம் செய்ய வேண்டும்; அல்லது அத்தகைய பயணத்தை மீண்டும் மேற்கொள்ள வேண்டும்; அல்லது வேதம் அறிந்த பிராமணனுக்கு தன் அனைத்தையும் ஒப்படைக்க வேண்டும். இவ்வாறான கடுந்தவமும் அறிஞர்களுக்குச் செய்யும் பெருந்தானமும்—பசுக்களையும் பிராமணர்களையும் காத்தவனை பிரம்மஹத்த்யைப் பாவத்திலிருந்து விடுவிக்கும்.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Grave wrongdoing is addressed through rigorous self-discipline (japa and arduous travel) and through restorative generosity to genuine Vedic learning; the verse frames expiation as both inner austerity and outward restitution, especially in relation to safeguarding cows and Brahmins.
Vyāsa is describing recognized forms of prāyaścitta: reciting a Veda while undertaking long journeys and/or giving one’s wealth to a Veda-knowing Brahmin, presented as means by which a protector of cows and Brahmins can be freed from the taint of brahmahatyā.