Shloka 64
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
तब वे बलवानोंमें श्रेष्ठ दोनों दानव पुनः उत्तम वेगका आश्रय ले रसातलसे शीघ्र ही ऊपर उठे और ऊपर आकर देखते हैं तो वे ही आदिकर्ता भगवान् पुरुषोत्तम दृष्टिगोचर हुए। जो चन्द्रमाके समान विशुद्ध, उज्ज्वल प्रभासे विभूषित, गौरवर्णके थे। वे उस समय अनिरुद्ध-विग्रहमें स्थित थे और वे अमित पराक्रमी भगवान् योगनिद्राका आश्रय लेकर सो रहे थे ।। आत्मप्रमाणरचिते अपामुपरि कल्पिते । शयने नागभोगाढ्ये ज्वालामालासमावृते,पानीके ऊपर शेषनागके शरीरकी शब्या निर्मित हुई थी, जिसकी लम्बाई भगवान्के श्रीविग्रहके अनुरूप ही थी। वह शय्या ज्वालामालाओंसे आवृत जान पड़ती थी। उसके ऊपर विशुद्ध सत्त्वगुणसे सम्पन्न मनोहर कान्तिवाले भगवान् नारायण सो रहे थे। उन्हें देखकर वे दोनों दानवराज ठहाका मारकर जोर-जोरसे हँसने लगे
tataḥ te balavānāṃ śreṣṭhau ubhau dānavau punaḥ uttama-vegaṃ āśritya rasātalāt śīghram eva ūrdhvaṃ samutpetatuḥ | ūrdhvaṃ gatvā ca paśyataḥ—sa eva ādikartā bhagavān puruṣottamo dṛṣṭigocaraḥ | candramasa iva viśuddhaḥ ujjvala-prabhayā vibhūṣitaḥ gaura-varṇaḥ saḥ | sa tadā aniruddha-vigrahe sthitaḥ, amitaparākramaḥ bhagavān yoganidrām āśritya suptaḥ || ātma-pramāṇa-racite apām upari kalpite | śayane nāga-bhoga-āḍhye jvālā-mālā-samāvṛte || apāṃ upari śeṣa-nāgasya śarīra-śayyā nirmitā āsīt, yasyāḥ pramāṇaṃ bhagavataḥ śrī-vigrahānurūpam | sā jvālā-mālābhiḥ samāvṛtā iva babhāse | tasyāṃ viśuddha-sattva-guṇa-sampanne manohara-kānti-mati bhagavān nārāyaṇaḥ suptaḥ | taṃ dṛṣṭvā tau ubhau dānava-rājau aṭṭahāsaṃ kṛtvā uccaiḥ uccaiḥ jahasatuḥ |
அப்போது வலிமைமிக்கவர்களில் முதன்மையான அந்த இரு தானவர்கள், மிகச் சிறந்த வேகத்தைத் தழுவி, ரசாதலத்திலிருந்து விரைந்து மேலே எழுந்தனர். மேலே வந்து நோக்கியபோது, ஆதிகர்த்தாவும் பகவானுமான புருஷோத்தமனை அவர்கள் கண்முன்னே கண்டனர்—நிலவுபோல் தூய்மையும், ஒளிரும் பிரகாசமும், வெண்மையான நிறமும் உடையவர். அச்சமயம் அவர் அனிருத்த வடிவில் நிலைத்து, அளவற்ற பராக்கிரமம் கொண்ட ஆண்டவன் யோகநித்திரையில் ஆழ்ந்து சயனித்திருந்தார். நீரின் மேல், சேஷநாகத்தின் சுருள்களின் மீது, ஆண்டவனின் திருமேனி அளவுக்கேற்ப ஒரு தெய்வீகப் படுக்கை அமைக்கப்பட்டிருந்தது; அது தீமாலைகளால் சூழப்பட்டதுபோல் தோன்றியது. அந்தப் படுக்கையில், களங்கமற்ற சத்த்வகுணம் நிறைந்த, மனம் கவரும் காந்தியுடைய நாராயணன் சயனித்திருந்தான். அவரைக் கண்டதும் அந்த இரு தானவராஜாக்கள் உரக்கக் கிண்டல் சிரிப்பில் வெடித்தனர்.
वैशग्पायन उवाच