Shloka 21
Adhyāya 348: Nāga–Nīgabhāryā Saṃvāda on Anger, Hope, and Ethical Response
त॑ लोकसाक्षिणमजं पुरुष॑ पुराणं रविवर्णमीश्वरं गतिं बहुश: । प्रणमध्वमेकमनसो यतः सलिलोद्धवो5पि तमृषिं प्रणत:
taṁ lokasākṣiṇam ajaṁ puruṣaṁ purāṇaṁ ravivarṇam īśvaraṁ gatiṁ bahuśaḥ | praṇamadhvam ekamanaso yataḥ saliloddhavo ’pi tam ṛṣiṁ praṇataḥ ||
வைசம்பாயனர் கூறினார்— உலகின் சாட்சியாய், அஜனனாய், ஆதிப் புருஷனாய், சூரியனைப் போல் ஒளிரும் ஈசனாய், எல்லோருக்கும் பரம கதியாய் இருப்பவருக்கு—ஒருமுக மனத்துடன் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குங்கள்; நீரிலிருந்து தோன்றிய அந்த ரிஷியும் (பிரம்மா) அவருக்கு வணங்கியுள்ளார்.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Single-minded devotion and repeated reverence are directed to the Supreme Lord—unborn, primordial, and radiant—who stands as the world’s witness and the highest refuge; even exalted sages acknowledge His supremacy by bowing to Him.
Vaiśampāyana urges the listeners to offer repeated salutations with concentrated minds to the supreme divine principle, emphasizing that this reverence is validated by the example of a venerable ‘water-born’ sage who has also bowed to that Lord.