Shloka 19
Adhyāya 348: Nāga–Nīgabhāryā Saṃvāda on Anger, Hope, and Ethical Response
असुरवधकरस्तपसां निधि: सुमहतां यशसां च भाजनम् | मधुकैटभहा कृतधर्मविदां गतिदो- 5भयदो मखभागहरोडस्तु शरणं स ते
asuravadhakaraḥ tapasāṁ nidhiḥ sumahatāṁ yaśasāṁ ca bhājanam | madhukaiṭabhahā kṛtadharmavidāṁ gatido ’bhayado makhabhāgaharaś cāstu śaraṇaṁ sa te nārāyaṇaḥ ||
அசுரர்களை வதைக்கும் வல்லவன்; தவத்தின் நிதி; மாபெரும் புகழின் பாத்திரம்; மது-கைடபர்களை அழித்தவன்; நிலைபெற்ற தர்மத்தை அறிந்து கடைப்பிடிப்போர்க்கு உயர்ந்த கதியை அளிப்பவன்; அபயம் வழங்குபவன்; யாகப் பங்கினை ஏற்றுக்கொள்வவன்—அந்த பகவான் நாராயணன் உனக்கு சரணமாகட்டும்।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames Nārāyaṇa as the ultimate refuge: He protects (abhayada), upholds and rewards dharma (gatida to kṛtadharmavid), and is honored through yajña (makhabhāgahara). Ethically, it teaches that safety and right destiny arise from devotion aligned with disciplined tapas, righteous conduct, and reverent offering.
Vaiśampāyana delivers an invocation/blessing, praising Nārāyaṇa with epithets—destroyer of Asuras, slayer of Madhu and Kaiṭabha, giver of fearlessness and good destiny—and prays that this deity become the listener’s shelter. It functions as a protective and dharmic benediction within the Śānti-parvan discourse.