Shloka 18
Adhyāya 348: Nāga–Nīgabhāryā Saṃvāda on Anger, Hope, and Ethical Response
स हि परमगुरुर्जनभुवनपति: पृथुधरणिधर: श्रुतिविनयनिधि: । शमनियमनिधिर्द्धिजपरमहित- स्तव भवतु गतिहरिरमरहित:
sa hi paramagurur janabhuvanapatiḥ pṛthudharaṇidharaḥ śrutivinayanidhiḥ | śamaniyamanidhir dvijaparamahitaḥ stava bhavatu gatir harir amarahitaḥ ||
அவர் பரமகுரு; மக்களின் தலைவன்; உலகத்தின் ஆண்டவன்; விரிந்த பூமியைத் தாங்குபவன்; வேதஞானமும் ஒழுக்கமும் நிறைந்த நிதி; சமை-நியமங்களின் களஞ்சியம்; இருபிறப்போரின் உத்தம நலன்காக்கும் நண்பன்; தேவர்களின் நன்மையை நாடுபவன்—அந்த ஹரியே உனக்கு அடைக்கலமும் வழியும் ஆகட்டும்।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents Hari as the highest refuge: true guidance rests in a ruler who embodies Vedic wisdom, humility, self-restraint (śama), disciplined observance (niyama), and active benevolence toward Brahmins and the gods—linking political authority with ethical and spiritual virtues.
Vaiśampāyana, in the didactic flow of Śānti Parva, offers a laudatory characterization of Hari and invokes him as the listener’s support and destination—framing the ensuing instruction within devotion and the ideal of dharmic guardianship.