Shloka 77
Atithi-satkāra and the Consolation of Wise Counsel (अतिथिसत्कारः प्रज्ञानवचनस्य च पराश्वासनम्)
सच्त्वान्नच्युतपूर्वो5हं सत्त्वं वै विद्धि मत्कृतम् । जन्मनीहा भवेत् सत्त्वं पौर्विकं मे धनंजय
sattvān na cyutapūrvo 'haṃ sattvaṃ vai viddhi matkṛtam | janmanīhā bhavet sattvaṃ paurvikaṃ me dhanañjaya ||
தனஞ்சயா! நான் ஒருபோதும் சத்த்வத்திலிருந்து வழுவியதில்லை. சத்த்வம் என்னிடமிருந்தே தோன்றியது என்று அறிக. இப்பிறவியிலும் என் பழம்பெரும் ஆதிச் சத்த்வம் நிலைத்திருக்கிறது; அந்தச் சத்த்வத்தினாலேயே நான் பாவமற்றவனாய் ஆசையற்ற செயலில் ஈடுபடுகிறேன்—ஆகவே மக்கள் என்னை ‘சாத்த்வத’ என அழைக்கின்றனர்.
तामिन्द्र उवाच गच्छ नहुषस्त्वया वाच्योथ<पूर्वेण मामृषियुक्तेन यानेन त्वमधिरूढ
Educational Q&A
The speaker asserts unwavering establishment in sattva (purity and clarity) and presents sattva as a divine, originating principle. Ethical life—freedom from sin and engagement in desireless action—is grounded in sattva, and true knowledge of the divine nature is accessed through sāttvata wisdom.
In a didactic passage addressed to Dhanañjaya (Arjuna), the speaker explains why he is called “Sāttvata”: he has never deviated from sattva, sattva proceeds from him, and his primordial purity remains present even in the current birth/incarnation, enabling sinless, desireless action and recognition by realized devotees.