Shloka 31
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
सक्ततामात्मनश्रैव प्रीतो5भूद् ब्रीडितश्न॒ ह
saktatām ātmanaś caiva prīto ’bhūd vrīḍitaś ca ha | kecid apsarābhir munīśreṣṭhaṁ vyāsaṁ dṛṣṭvā sva-vastrāṇi paridhāya | tadā putrasya muktatāṁ jñātvā munir mahān prahṛṣṭo ’bhavat, svātmanaḥ saṅgaṁ vicārya ca sa vrīḍita eva ||
தன் பற்றுதலை நினைத்து முனி ஒருபுறம் மகிழ்ந்தார்; மறுபுறம் வெட்கமும் கொண்டார். சில அப்சரஸ்கள் முனிவர்களில் சிறந்த வியாசரைப் பார்த்தவுடன் ஆடைகளை அணிந்தனர். அந்நேரம் புதல்வன் விடுதலை பெற்றான் என்பதை அறிந்து முனி மிகுந்த ஆனந்தம் அடைந்தார்; ஆனால் தம் பற்றுதலை எண்ணி உண்மையான சங்கடமும் அடைந்தார்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even a great person may experience mixed emotions: joy at a dharmic resolution (the son's release) and shame upon recognizing one's own lingering attachment. Ethical maturity includes honest self-reflection and the capacity to feel restraint (vrīḍā) when desire has overreached.
Apsarases, noticing Vyasa, quickly cover themselves by putting on their garments. Vyasa learns that his son has been freed and feels great happiness; simultaneously, he reflects on his own attachment and becomes embarrassed, indicating an inner moral reckoning.