Shloka 30
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
उस समय मन्दाकिनीके तटपर क्रीड़ा करती हुई समस्त अप्सराएँ महर्षि व्यासको अपने निकट पाकर बड़ी घबराहटमें पड़ गयीं, अचेत-सी हो गयीं। कोई जलमें छिप गयीं और कोई लताओंकी झुरमुटमें ।।
tadā mandākinītīre krīḍantyaḥ sarvā apsaraso mahārṣiṃ vyāsaṃ samīpe prāptaṃ dṛṣṭvā mahad udvignāḥ saṃjñāṃ prāyaśo jahruḥ | kāścid jalāntarhitaṃ gatāḥ, kāścid latāgulmeṣu nilīnāḥ || vasanāny ādaduḥ kāścit taṃ dṛṣṭvā munisattamam | tāṃ muktatāṃ tu vijñāya munir vyāsas tadā sutasya vai, prahṛṣṭo 'bhavat; svāsaktiṃ ca vicārya lajjām api jagāma ||
அப்போது மந்தாகினி கரையில் விளையாடிக் கொண்டிருந்த அப்சரஸ்கள் அனைவரும் மகரிஷி வியாசர் தங்களருகே வந்ததைப் பார்த்தவுடன் திடுக்கிட்டு அஞ்சினர்; அறிவிழந்தவர்கள்போல் ஆனார்கள். சிலர் நீரில் மறைந்தனர்; சிலர் கொடிகளும் புதர்களும் அடர்ந்த இடத்திற்குள் நழுவினர். சிலர் அந்த முனிவரின் தலைவரைக் கண்டதும் அவசரமாக ஆடைகளை அணிந்தனர். அச்சமயம் தம் புதல்வன் விடுதலை பெற்றான் என்பதை அறிந்து முனி மிக மகிழ்ந்தார்; ஆனால் தம் பற்றுதலை நினைத்து வெட்கத்தாலும் மூடப்பட்டார்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even a great sage, while rejoicing in a righteous outcome (his son's release), must examine inner attachment. The verse highlights ethical self-scrutiny: joy at dharmic success should be accompanied by vigilance toward desire and the humility of shame when one recognizes personal weakness.
On the Mandakini’s bank, Apsarases are playing when Vyasa arrives. Startled, they hide—some in the water, some among creepers—while a few quickly put on their clothes. Vyasa understands that his son has been freed, feels happiness, and simultaneously feels shame after reflecting on his own attachment.