Shloka 27
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
ऊर्ध्व॑ भित्त्वा प्रतिष्ठन्ते प्राणा: पुण्यवतां नूप । मध्यतो मध्यपुण्यानामधो दुष्कृतकर्मणाम्
ūrdhvaṁ bhittvā pratiṣṭhante prāṇāḥ puṇyavatāṁ nṛpa | madhyato madhya-puṇyānām adho duṣkṛta-karmaṇām rājān ||
பராசரர் கூறினார்—அரசே! புண்ணியமிக்கவர்களின் உயிர்மூச்சு மேலே சென்று பிரம்மரந்திரத்தைத் துளைத்து வெளியேறுகிறது; நடுத்தரப் புண்ணியமுள்ளவர்களின் உயிர் நடுவாயில்கள் (வாய், கண்கள் முதலியவை) வழியே வெளியேறுகிறது; தீச்செயல் செய்தவர்களின் உயிர் கீழ்வாயில்கள் வழியே கீழே செல்கிறது।
पराशर उवाच
Educational Q&A
A person’s moral and spiritual quality (puṇya vs. duṣkṛta) is reflected at death in the ‘path’ by which prāṇa departs: upward through the brahma-randhra for the highly meritorious, through middle openings for middling merit, and downward for those dominated by sinful action—linking ethical conduct with one’s final transition.
Parāśara instructs a king about the signs and implications of death, describing three modes of prāṇa’s departure corresponding to three grades of karma, thereby teaching the king an ethical-yogic view of how life’s deeds shape the moment of dying.