Shloka 50
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
स चेन्ममार सूंजय चतुर्भद्रतरस्त्वया । पुत्रात् पुण्यतरश्वैव मा पुत्रमनुतप्यथा:
sa cen mamāra sṛñjaya caturbhadrataras tvayā | putrāt puṇyataras caiva mā putram anutapyathāḥ ||
வாயு கூறினார்— ஓ ஸ்ரிஞ்ஜயா! உன்னைவிட நான்கு மடங்கு மங்களமும் சாதனையும் உடையவர்களும், உன் மகனைவிடவும் அதிகப் புண்ணியவான்களும் ஆகிய அவர்கள் கூட இறந்துவிட்டார்கள்; அப்படியிருக்க இவ்வுலகில் யார் நிலைத்திருப்பார்? ஆகவே உன் மறைந்த மகனுக்காகத் துயரப்படாதே।
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches acceptance of mortality and restraint of grief: even the most virtuous and highly accomplished are subject to death, so excessive lamentation for one’s son is ethically and spiritually unhelpful; one should cultivate steadiness and discernment.
Vāyu addresses King Sṛñjaya, consoling him after bereavement. He argues from a universal principle—death spares no one, not even those superior in auspicious qualities—thereby urging Sṛñjaya to relinquish sorrow for his deceased son.