परं सहस्राद् यो बद्धान् हयान् वेदीर्वितत्य च । सहस्र॑ं यत्र पद्मानां कण्वाय भरतो ददौ,“उन्होंने सहस्रसे भी अधिक घोड़े बाँधे और यज्ञ-वेदियोंका विस्तार करके अश्वमेध यज्ञ किये। उसमें भरतने आचार्य कण्वको एक हजार सुवर्णके बने हुए कमल भेंट किये
paraṁ sahasrād yo baddhān hayān vedīr vitatya ca | sahasraṁ yatra padmānāṁ kaṇvāya bharato dadau ||
வாயு கூறினார்— அவர் ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட குதிரைகளை கட்டி, யாகவேதிகளை விரித்து அசுவமேத யாகங்களை நிகழ்த்தினார். அந்த யாகத்தில் பரதன், ஆசாரியர் கண்வருக்கு பொன்னால் செய்யப்பட்ட ஆயிரம் தாமரைகளை அளித்தான்।
वायुदेव उवाच
The verse highlights dharmic kingship: a ruler upholds order through sanctioned rites and, crucially, practices dāna—honoring and supporting learned teachers (ācāryas) with generous gifts, showing that power is to be tempered by reverence and giving.
Vāyu recounts Bharata’s royal accomplishments: he conducted multiple Aśvamedha sacrifices by binding many horses and preparing extensive altars, and during the ceremony he gifted Kaṇva a thousand golden lotus-flowers as an honorarium and mark of respect.