Shloka 139
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
पृथुं वैन्यं प्रजा दृष्टवा रक्ता: स्मेति यदब्रुवन् । ततो राजेति नामास्यथ अनुरागादजायत
pṛthuṃ vainyaṃ prajā dṛṣṭvā raktāḥ sme iti yad abruvan | tato rājeti nāmāsyātha anurāgād ajāyata ||
வேனனின் மகன் பிருதுவைக் கண்ட மக்கள் அனைவரும் ஒரே குரலில்—“நாம் இவர்மேல் அன்புடன் பற்றுள்ளோம்” என்று சொன்னார்கள். அந்த அனுராகத்திலிருந்தும், மக்களை மகிழ்வித்து ஈர்த்ததாலும்தான் அவருக்கு ‘ராஜா’ என்ற பெயர் தோன்றியது.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
A king’s legitimacy is grounded in winning and sustaining the people’s goodwill through protection and welfare; ‘rājā’ is presented as one who delights/holds the subjects through righteous governance rather than mere power.
Vāyu explains that when the subjects saw Pṛthu (Vena’s son), they felt immediate attachment and voiced it; from this collective affection and his capacity to please and secure the people, he came to be called ‘Rājā’ (king).