Shloka 88
Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
नमो नर्तनशीलाय मुखवादित्रवादिने । नाद्योपहारलुब्धाय गतिवादित्रशालिने
namo nartanaśīlāya mukhavāditravādine | nādyopahāralubdhāya gativāditraśāline ||
எப்போதும் தாண்டவ நர்த்தனத்தில் ஈடுபட்டு, வாயாலேயே சிருங்கி முதலிய வாத்திய ஒலிகளை எழுப்புவதில் தேர்ந்து, பாடல்-வாத்தியத்துடன் அர்ப்பணிக்கப்படும் உபஹாரத்தை ஏற்க எப்போதும் ஆவலுடன் இருந்து, லயம்-தாளம்-வாத்தியக் கலையால் ஒளிரும் உமக்கு வணக்கம்।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Devotion can be expressed through disciplined arts—dance, rhythm, and music—when offered as worship. The verse values sincere offering and cultivated skill as a dharmic mode of reverence, turning aesthetic practice into spiritual homage.
In Śānti Parva, Bhīṣma continues a hymn-like praise, saluting a deity characterized by perpetual dance and musical mastery, and describing the deity’s delight in offerings made through performance. It functions as devotional glorification within Bhīṣma’s broader instruction.