Shloka 22
Adhyāya 283: Varṇa-vṛtti, Nyāya-ārjana, and the Decline-and-Restoration of Dharma (वर्णवृत्तिः न्यायार्जनं च)
दक्ष उवाच एतन्मखेशाय सुवर्णपात्रे हवि: समस्तं विधिमन्त्रपूतम् | विष्णोर्नयाम्यप्रतिमस्य भागं प्रभुर्विभुश्नाहवनीय एष:
dakṣa uvāca etan makheśāya suvarṇapātre haviḥ samastaṃ vidhimantrapūtam | viṣṇor nayāmy apratimasya bhāgaṃ prabhur vibhuś cāhavanīya eṣaḥ ||
தக்ஷன் கூறினான்—“மகாரிஷியே, பாருங்கள்—விதியும் மந்திரமும் தூய்மைப்படுத்திய இந்த முழு ஹவிஸ் பொன்னாலான பாத்திரத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளது. இப்போது நான் இந்தப் பங்கினை ஒப்பற்ற ஆண்டவன் விஷ்ணுவுக்குக் கொண்டு சென்று அர்ப்பணிக்கிறேன். அவரே எல்லாம் வல்லவன், எங்கும் நிறைந்தவன்; யாகப் பங்கினை ஏற்கத் தகுதியானவர் அவரே.”
दक्ष उवाच
Educational Q&A
Ritual action is presented as ethically meaningful when aligned with rightful devotion and proper procedure: the offering, purified by vidhi and mantra, should be given to the truly worthy—here identified as Viṣṇu, the incomparable, all-pervading Lord.
Dakṣa declares that the prepared oblation, placed in a golden vessel and sanctified by correct rites and mantras, is to be offered as the sacrificial share to Viṣṇu, whom he proclaims uniquely fit to receive the yajña-portion.