Shloka 123
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
मनसश्न समाधि वर्धेताहरह:ः शुभे । सावित्रीदेवीके ऐसा कहनेपर वह धर्मात्मा ब्राह्मण बोला--'शुभे! इस मन्त्रके जपमें मेरी यह इच्छा बराबर बढ़ती रहे और मेरे मनकी एकाग्रता भी प्रतिदिन बढ़े”
manasaś ca samādhiṃ vardhetāhar-ahaḥ śubhe | amṛtāc cāmṛtaṃ prāptaḥ śāntībhūto nirātmavān | brahmabhūtaḥ sa nirdvandvaḥ sukhī śāntaḥ nirāmayaḥ ||
‘சுபே! இந்த மந்திர ஜபத்தில் என் உறுதி நாள்தோறும் வளரட்டும்; என் மனத்தின் சமாதியும் தினந்தோறும் பெருகட்டும்.’ அமிர்தத்தைவிட மேலான அமிர்தத்தை அடைந்து, அவன் அமைதியுற்றவனாக, ஆசையற்றவனாக, அகங்காரமற்றவனாக, இரட்டைகளைக் கடந்தவனாக, இன்பமுற்றவனாக, சாந்தியில் நிலைத்தவனாக, நோய்-துயரமற்ற பிரஹ்மநிலையாக ஆகிறான்.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Daily cultivation of mental one-pointedness (samādhi) ripens into liberation: freedom from ego-sense, transcendence of dualities, and abiding peace—described as attaining the highest ‘amṛta’ and becoming brahmabhūta.
Within Bhīṣma’s discourse, a dharmic brāhmaṇa responds (addressing an auspicious goddess, identified in the Hindi gloss as Sāvitrī Devī) with a wish that his mantra-practice and concentration increase each day; the result is then described as the attainment of the supreme deathless state and Brahman-abidance.