Shloka 4
Adhyāya 180: Jīva, Śarīra, and the Fire Analogy (भृगु–भरद्वाज संवादः)
प्रह्माद उवाच स्वस्थ: शक्तो मृदुर्दान्तो निर्विधित्सोडनसूयक: । सुवाक् प्रगल्भो मेधावी प्राज्ञशक्षरसि बालवत्
Prahlāda uvāca: svasthaḥ śakto mṛdur dānto nirvidhitsodanasūyakaḥ | suvāk pragalbho medhāvī prājñaś ca kṣarasi bālavat ||
பிரஹ்லாதன் கூறினான்— ஓ பிராமணரே! நீங்கள் நலமுடன் அமைதியாகவும், வலிமையுடனும், மென்மையுடனும், இంద్రியக் கட்டுப்பாட்டுடனும் இருக்கிறீர்; அசைவான உந்துதலால் செயல்களைத் தொடங்குவதில்லை; பிறரின் குறைகளைத் தேடுவதும் இல்லை. உங்கள் பேச்சு இனிமையும் ஒழுங்கும் உடையது; நீங்கள் துணிவானவர், அறிவாளி, பண்டிதர், ஞானி— ஆயினும் குழந்தைபோல் எளிமையுடன் நடமாடுகிறீர்.
प्रह्माद उवाच
Educational Q&A
The verse praises an ethical ideal: inner steadiness (svastha), strength without harshness (śakta yet mṛdu), disciplined senses (dānta), freedom from envy and fault-finding (anasūyaka), and refined truthful speech (suvāk). Even with wisdom and learning, one should retain childlike simplicity (bālavat), indicating humility and lack of ego.
Prahlāda addresses a Brahman/sage-like figure, observing and commending his virtues. The description functions as a character assessment within the Śānti Parva’s moral discourse, highlighting the marks of a truly wise person whose conduct is gentle, non-malicious, and humble.