Shloka 19
Ajagara-vrata (The ‘Python’ Discipline): Prahrāda Questions a Wandering Sage
सुवर्ण रजतं चैव मणीनथ च मौक्तिकान्
suvarṇa-rajataṃ caiva maṇīn atha ca mauktikān | bhārata! bhojanake paścāt brāhmaṇānāṃ samakṣaṃ bahūni suvarṇa-rajatāni maṇi-mauktikāni bahumūlyāni hīrāṇi vaidūrya-maṇīṃś ca raṅku-mṛga-carmāṇi ratnāni ca bahudhā rāśīn nikṣipya mahābalī virūpākṣaḥ tān śreṣṭha-brāhmaṇān uvāca— “dvija-varāḥ! yathā-icchāṃ yathā-utsāhaṃ ca etāni ratnāni gṛhītvā nayata; yeṣu ca pātreṣu yuṣmābhiḥ bhuktaṃ, tāni pātrāṇy api sva-gṛhān nayata.”
ஓ பாரதா! உணவுக்குப் பின், மகாபலன் விரூபாக்ஷன் பிராமணர்களின் முன்னே பொன்-வெள்ளி, மணிகள்-முத்துக்கள், விலைமதிப்புள்ள வைரங்கள், வைதூர்யக் கற்கள், ரங்கு மானின் தோல் மற்றும் பிற செல்வங்களாகிய ரத்தினக் குவியல்களை அடுக்கி வைத்து, அந்தச் சிறந்த பிராமணர்களை நோக்கி கூறினான்—“இருபிறப்பினருள் சிறந்தவர்களே! உங்கள் விருப்பமும் உற்சாகமும் போல் இவ்விரத்தினங்களை எடுத்துச் செல்லுங்கள்; மேலும் நீங்கள் உண்ட பாத்திரங்களையும் உங்கள் இல்லங்களுக்கு எடுத்துச் செல்லுங்கள்।”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna-dharma: after honoring guests with food, one should give generously—without coercion and according to the recipients’ choice—showing reverence and detachment from wealth.
After feeding Brahmins, Virupaksha publicly lays out heaps of valuables and invites them to take what they wish, even allowing them to take the dining vessels home, emphasizing lavish hospitality and merit-making.